Dit is anders

Als een toonbeeld van onverwoestbaarheid, staart het in de verte. De wind blaast om zijn hoofd, duwt 'm zachtjes heen en weer. Toch beweegt hij niet, kijkt hij niet, reageert hij niet. Hij denkt niet, zegt niet, luistert niet. Is stil, is stil aan het zijn. Om hem heen zijn oorlogen uitgevochten, huwelijken gesloten, gebarsten, gelijmd en opnieuw gebroken. Om hem heen hebben mensen gelachen, geweend, geschreeuwd en gezwegen. Ze hebben hun vuisten opgeheven naar de hemel, hopend op een weerwoord. Een uitleg, verklaring van het hoe en waarom. Ze kregen enkel stilte. Stilte die zo sereen was en tegelijk zo veel zei. Maar ze luisterden niet, hoorden niet wat hun gezegd werd. Ze renden verder. Lieten zich opslokken door de menigte of door hun eenzaamheid. Ze keken niet om, lieten niets na. Maar liepen verder. Hem achterlatend, heel alleen. Niet dat hij emoties had. Maar als, och als. Dan zou hij huilen en lachen tegelijk. Hij zou ze zeggen wat ze hadden moet doen, of juist niet hadden moeten doen. Zijn wijsheid zou onuitputtelijk zijn. Maar hij zegt niets. Hij hoort niets. Hij is er enkel. Enkel en alleen. Hoe moet zo'n leven zijn. Alles zien, alles horen, niets vergeten, alles weten. Maar zonder emoties. Vreemd, leeg, alleen. Onmenselijk.