EHBO, mijn lust en mijn leven ?

Of ik een held ben op het gebied van EHBO, vroeg iemand me laatst. Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat ik zo'n held ben. Zodra iemand, door wat voor reden dan ook, bebloed op mijn afstapt, ren ik wit weggetrokken weg. Ik ben er niet echt heel dol op. Iedere dag probeer ik me dan ook verre te houden van alles wat met bloed te maken heeft.
Mijn werkgever had daar duidelijk een andere kijk op. Een aantal weken terug kreeg ik een brief in de bus. Of ik binnenkort een cursus EHBO wilde volgen. Ik voelde het bloed al langzaam uit mijn hoofd wegtrekken. Beelden van bebloedde, verbrandde en anderszins verminkte mensen trokken aan mijn netvlies voorbij. Maar, een keuze had ik niet. Ik moest hoe dan ook. Dus, daar ging ik. Met frisse tegenzin toog ik naar Amersfoort om aldaar de fijne kneepjes van het vak te leren. Het leek me verstandig van tevoren genoeg koffie te drinken. Vandaar dat mijn ogen niet onderdeden voor de gemiddelde coke-snuiver. Haast onnatuurlijk opgewekt stapte ik het lokaal binnen. Een vriendelijke dame zei me gedag en vroeg mijn naam en alle gegevens. Na zowat mijn complete c.v. te hebben ingediend nam ik plaats. Naast me zat een collega een beetje glazig voor zich uit te staren. Ze knikte me na een tijdje bemoedigend toe. 'Dit heb ik allemaal al gedaan' vertrouwde ze me toe. Ik knikte terug, met mijn hoofd, en ach, mijn knieën deden ook een maatje mee.
'Mijn naam is Gerrie en dit is de lotus' Ik keek langs de cursusleidster midden in het gezicht van een, in mijn ogen, gemeen lachend vrouwtje. Achter haar op tafel stond een koffer volgepropt met allerlei attributen die nog het meest op de vleesafdeling van Dirk Van Den Broek na een storm leek. De ochtend zouden we vullen met theorie en dan, na de lunch, gingen we reanimeren. Met elkaar. Verschrikt keek ik om me heen. Moest ik dan de lotus terug te leven gaan wekken ? Maar na de lunch gooide de cursusleidster gelukkig een grote koffer op de grond, die het levenloze lichaam van Annie scheen te bevatten. We sloegen enthousiast aan het beademen en drukke de borst van Annie ferm op en neer. Een vervaarlijk krakje klonk, toen het mijn beurt was. Maar, al met al voelde ik mijn zelfvertrouwen toenemen. Gelukkig, verzuchte ik, als het zo allemaal door blijft gaan, heb ik me voor niets zo druk gemaakt. Nog bijkomend van mijn reanimatie-poging ging ik zitten naast mijn collega. Maar toen gebeurde het... Geheel onverwacht zwaaide de deur op. In de opening stond de lotus. De arm geheel onder het bloed. Een mes nog in de hand. Verbijsterd keek ik haar aan. Het bloed verdween, zo leek het, volledig uit mijn hoofd. 'Ik heb me vreselijk gesneden' zei ze, terwijl ze tegen de cursusleidster op sprong als een jonge loopse poedel. Ik probeerde mijn aandacht af te leiden door links van me te kijken. Maar daar zat net diezelfde collega diep verzonken in een cursusboekje van de brandwondenstichting. Ik wist niet waar ik moest kijken. Ik wilde help zeggen, maar kon het niet. Alleen een vreemde piepje ontsnapte aan mijn keel. Ik nam een slok koffie, niet realiserend dat ik daarmee mijn slokdarm verhitte tot 180 graden. Half rochelend en gorgelend verdiepte ik me in de gratis krant die ik als een zeewering voor mijn gezicht hield. Achter de krant vandaan kwamen de vreselijkste kreten. Ik concentreerde me op een artikel over incontinentie bij zeehonden. Niet wetend dat ik dat interessant vond. Toen ik het artikel uit had, was het bloeden gestopt. De vrouw keek tevreden voor zich uit, met de arm in een mitella. Ik voelde het bloed weer terugstromen daar waar het hoort.
Aan het einde van de dag zat ik in de trein. Ik bedacht me: nee, ik ben geen held. Ik ben gewoon een gevoelig jongentje dat niet tegen bloed kan. En ik denk dat ik dat maar zo hou...

De protestante boer en de katholieke priester

Een Staphorster boer gaat regelmatig gokken op paarden. Als hij op een dag bij de renbaan komt, ziet hij een priester bij een van de paarden staan. De priester is diep in gebed verzonken, en zegent het paard. De boer schudt zijn hoofd, maar zet desalniettemin een beetje zijn geld in op het paard. Tot zijn verbazing wint het paard. Euforisch loopt de boer naar huis. De volgende week gaat hij weer naar de renbaan. Weer staat de priester bij een paard te bidden. De boer waagt weer de gok... Het paard wint overtuigend. De boer is buiten zinnen van vreugde als hij het geld int.
De daaropvolgende week zoekt de boer weer naar de priester, deze staat bij een paard te bidden. Hij heeft een emmer water in de hand, waarmee hij het paard besprenkelt. De boer wrijft in zijn handen en zet al zijn geld in op het paard. In spanning gaat hij zitten kijken naar de wedstrijd. De signaal gaat, alle paarden beginnen te rennen. Ook het besprenkelde paard begint te rennen, maar valt dan op 10 meter voor de finish dood neer. De boer kijkt verbijsterd toe. Als de wedstrijd gedaan is, loopt hij geïrriteerd naar de priester.
"Wat is dat nou ? Je had hem toch gezegend ?"
De priester kijkt hem verbaasd aan, schudt dan zijn hoofd en zegt:
"Dat is nou dat probleem met jullie protestanten... Jullie weten het verschil niet tussen een gebed en de laatste sacramenten..."

Ken je dat gevoel ?

Soms is het moeilijk om in woorden te vatten wat je voelt. Vandaag is zo'n moment. En ik ga niet eens proberen te zeggen wat ik voel, want dat kan ik niet. Maar ik wilde het toch even kwijt... Vreemd als ik ben...