Als het dichterbij komt

Aanvankelijk was ik van plan om een opbeurend verhaal te schrijven over een vrouw die ik ontmoette, wiens verhaal ik zo verbazingwekkend vond, dat ik het jullie niet wilde onthouden. Maar, vandaag kwam ik een man tegen wiens verhaal me raakte. Gisterenmorgen is er Apeldoorn iets verschrikkelijks gebeurd. Een auto die op de mensenmassa inreed en in zijn rit aan zes mensen, en de bestuurder zelf, het leven kostte. Een drama waarvan je je afvraagt waarom, en hoe dat heeft kunnen gebeuren. Vanmiddag had ik het er nog over met een collega. Net nadat ik bij mijn collega wegliep, kwam ik een reiziger tegen. Hij klampte me aan en vroeg of hij bij mij een kaartje kon kopen. Eigenlijk was ik verontwaardigd en wilde ik een preek gaan houden over de noodzaak van een kaartje vooraf te kopen, maar ik ging toch even mijn spullen pakken. Toen de trein zich terug in beweging zette, liep ik naar de man. Hij zat stil voor zich uit uit het raam te staren. Ik vroeg hem of alles wel goed ging. Hij draaide zijn hoofd naar me toe, de tranen liepen over zijn wangen. "Nee, het gaat niet goed... Ik ben gisteren mijn opa verloren" Ik was even uit het veld geslagen, maar antwoordde toch: "Het spijt me dat te horen, wat is er gebeurd". "Mijn opa was speciaal van de antillen naar Nederland gekomen om voor de koningin te dansen in Apeldoorn. Ik stond erbij, we stonden bij de optocht... En toen. " De man slikte wat tranen weg en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Ik was verbijsterd en gingen tegenover hem zitten. Het was even stil tussen ons. De man zat voorover gebogen en haalde toen diep adem. "Ik ging even wat te drinken halen voor ons allemaal. En dan hoor ik een klap en gegil... Ik draai me geschrokken om en zie mijn opa op de grond liggen. Mijn oma ernaast... En mijn moeder ook..." Nu wist ik niets meer te zeggen. "Wat vreselijk..." bracht ik verdwaasd uit. De beelden van de dag tevoren flitsten weer door mijn hoofd. De auto die keihard tegen het momument tot stilstand komt. De mensen die gillen en schreeuwen. De agenten die rondrennen. De totale ontreddering. En deze man, die hier voor mij zat, had dat vreselijke moeten meemaken. Ik hielp de man overeind en bracht hem naar een fatsoenlijke zitplaats. Daar ging hij weer zitten en bleef voor zich uitstaren. Het enige dat ik wist te zeggen, was: "Sterkte..."