Wat een stad! Wat een drukte! Meer dan 13 miljoen mensen op zo'n klein stukje grond. Voor me loopt een oud dametje, ze houdt haar hand op en mompelt iets onverstaanbaars. Onderweg duwt een meneer in een net maatpark meaande kant. "sorry" zeg ik en zet een stap opzij. Snel haalt hij me in en loopt snel verder. De mensen zijn vriendelijk en willen graag met me praten. Door het gebrek aan kennis van de Engelse taal zijn onze gesprekken nogal korte duur. Soms begrijpen ze totaal niet, zo kreeg ik gisteren zowat 3 keer koffie doordat ze mijn opmerking over " I have already ordered" niet begrepen. Iedere taxi rijdt langszij en roept me toe. Verbaasd vraag ik me af ik er zo toeristisch uitzie...
Als ik op het terras zit, beginnen mensen spontaan tegen me te praten. Ik hoor ze beleefd aan en vertel hen waar ik vandaan kom. Enthousiast beginnen ze te knikken en vragen ze of ik uit Amsterdam kom. Ik schud vriendelijk mijn hoofd. Toch kunnen ze het niet laten om te vertellen dat ze Amsterdam helemaal fantastisch vinden. En zo klein en overzichtelijk. Vergeleken met Istanbul, zeker!
zaterdag 26 september 2009
donderdag 10 september 2009
't Zit in de kleine dingen
Wat kan je soms intens gelukkig worden van kleine dingen. Een zon die schijnt op je gezicht als je door de regen naar huis fietst. De trein nét halen. Iemand die aan je vraagt: "Hoe gaat het?". 't Zijn de kleine dingen die 't 'm doen.
Vroeger zocht ik 't geluk op. Ik liet me niet weerhouden door dingen als: een reis. Op een warme zondagnamiddag stapte ik gewoon in de trein naar Amsterdam. Voor een ijsje. Mocht je namelijk ooit nog eens in Amsterdam zijn, spring dan even binnen bij de bakker Van De Linde voor een heerlijk slagroomijsje. Maar kijk, van dat soort kleine dingen genoot ik.
Of 's avonds, een half uur voor zonsondergang, nog even op de fietst springen en door 't bos rijden. Om je heen het gezang van de vogels horen, het knisperen van de takken onder je wielen en de geur van mos in je neus.
Of 's ochtends, op weg naar 't station, oog in oog staan met een hert. Een hert dat parmantig midden in een weiland staat. Het gewei boven de mist uit, als een kroon. Als je dan verder tijdt, terug het bos in, een haasje dat oversteekt, een vos in de verte. Dát zijn ook een paar van die kleine dingen, dingen die mij gelukkig maken. Natuurlijk realiseer ik me dat het geen eeuwig geluk brengt. Maar zolang ik mezelf toe sta, of misschien wel beter: aanspoor, om daar gelukkig van de worden. Wat is het leven dan toch nog goed.
Vroeger zocht ik 't geluk op. Ik liet me niet weerhouden door dingen als: een reis. Op een warme zondagnamiddag stapte ik gewoon in de trein naar Amsterdam. Voor een ijsje. Mocht je namelijk ooit nog eens in Amsterdam zijn, spring dan even binnen bij de bakker Van De Linde voor een heerlijk slagroomijsje. Maar kijk, van dat soort kleine dingen genoot ik.
Of 's avonds, een half uur voor zonsondergang, nog even op de fietst springen en door 't bos rijden. Om je heen het gezang van de vogels horen, het knisperen van de takken onder je wielen en de geur van mos in je neus.
Of 's ochtends, op weg naar 't station, oog in oog staan met een hert. Een hert dat parmantig midden in een weiland staat. Het gewei boven de mist uit, als een kroon. Als je dan verder tijdt, terug het bos in, een haasje dat oversteekt, een vos in de verte. Dát zijn ook een paar van die kleine dingen, dingen die mij gelukkig maken. Natuurlijk realiseer ik me dat het geen eeuwig geluk brengt. Maar zolang ik mezelf toe sta, of misschien wel beter: aanspoor, om daar gelukkig van de worden. Wat is het leven dan toch nog goed.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
Telling 2
