Voiture quinze

Ze lopen met hun koffers langs het ellenlange perron in Parijs. Bepakt en bezakt, overladen met tasjes van Printemps en Galleries Lafayette. Moe maar voldaan balanceren ze met hun koffie en croissant tussen de plassen die de herfstbui heeft achtergelaten. De glinstering van het zonlicht, dat al duidelijk aan kracht heeft ingeboet, geeft het perron een magische glans.
“We hebben het nog getroffen, meiden” zegt een van de dames, moeilijk met haar elleboog duwend tegen het Miss Etam-rugzakje dat zijn eigen wil lijkt te hebben ontwikkeld. De andere drie reisgenoten knikken instemmend. Een van de vrouwen in het groepje heeft de administratie op zich genomen. Geconcentreerd kijkt ze van de nummers in de displays op de trein naar de tickets in haar hand. Zachtjes fluisterend herhaalt ze telkens: “Quinze, 15...” Er wordt goed geoefend om het zo dadelijk mooi te kunnen zeggen tegen de meneer die bij de trein staat.
“Ja, daar is het!” zegt de administratieve mevrouw. Ze versnelt haar pas om haar reisgenoten net voor te kunnen zijn. In haar enthousiasme rijdt ze met haar koffer door de plas. De andere dames giechelen als kleine schoolmeisjes, als de akela een vreemd sprongetje naar rechts maakt. “Hè...” verzucht ze. En dan staat ze voor me. Ze schenkt me haar mooiste glimlach, dan kijkt ze wat ernstiger en zegt: “Voiture quinze?” “Dat klopt, mevrouw” antwoord ik in het nederlands, “Stapt u maar in hoor, goede reis!” Ze blijft me strak aankijken, en zegt dan, aarzelend: “Merci...”
Als we even later tussen Parijs en Brussel rijden, loop ik samen met mijn collega door de trein. De vrouwen van eerder hebben zich comfortabel geïnstalleerd aan het raam. Luid worden de ervaringen uitgewisseld. “Zo dames, leuk gehad in Parijs?” informeer ik. “Het was ge-wel-dig!” antwoorden ze in koor, nadrukkelijk het woord 'geweldig' opdelend. Als ik doorloop, hoor ik ze achter me lachen. “En jij dacht dat hij frans was...”