Fijne valentijn!

Vandaag is het 14 februari. Een dag die zijn weerga niet kent. In die zin: weerga. Als ik de Volkskrant moet geloven. Op de achterpagina stonden daar vandaag een flink aantal advertenties. Niet zomaar advertentie, maar liefdesverklaringen. Onbedekt, onoverdacht en, haast pijnlijk, romantisch. Alhoewel, laat me die zin opnieuw vormen. Romantisch op een wat angstige, beklemmende manier.
Je moet je voorstellen. Het is kwart voor acht 's ochtends en spring uit mijn bed. Vanwege de hoogte van mijn bed is springen ook werkelijk mogelijk. Ik was me, ga ontbijten en sla dan de deur achter me dicht om naar mijn werk te gaan. Beneden in de hal aangekomen, pak ik de krant uit de brievenbus. Alsof de goden ermee speelden, ligt de achterpagina voorop. (Doet 'ie anders nooit, hoor ik de krantenbezorger haast roepen) Een achterpagina vol met advertenties. Op de achtergrond springt een rood hart mij tegemoet. Helaas kan dat hart niet goedmaken wat er op de rest van de pagina staat. Een bloemlezing: "Mijn allerliefste pinguin (hè?)je maakt me blij en gelukkig. Ik ga graag met je de lente... in! Laf joeeeee, je molletje xxxx" En dan ook nog: "Kiekeboe! Daar was Joe. En al jaren heel fijn, mogen we elkaars tierelantijntje zijn. Kus Paitur" En de klapper, wat mij betreft: "WOELRATJE Duizend en nog eens zoveel redenen om bij je te liggen te voelen te strelen, te doen wat ik fijn vind om te doen met jou, alleen jou, daarom. Nog duizend en één keer, ik ben blij dat ik je ken Nog duizend en één keer, ik ben blij met je."
Het glazuur spatte van mijn tanden en kwam terecht op de straat. Alwaar het schreeuwend weg rende. Als dát Valentijn is, blijf ik zo lief nog vrijgezel. Een hele pagina van een gerespecteerde linkse krant, vol met advertenties van een -op z'n minst- twijfelachtig niveau. Daar begon ik mijn dag mee. Pfff... Happy valentine's!