Herfst

De herfst is begonnen. De bomen voor mijn appartement zitten nog vol met bladeren. Maar langzaamaan beginnen ze hun kleur te verliezen. Ieder blaadje krijgt een nieuwe kleur, een prachtige tint bruin of geel. En dan dwarrelen ze kalm naar de grond. Zich verzoend met hun lot. Soms worden ze halverwege ingehaald door een kastanje of een denappel. Maar zover is het nog niet. De bomen voor mijn appartement staan nog ferm in het blad. Ze verweren zich met de laaghangende zon. De zon die iedere dag eerder achter de horizon verdwijnt. De avond lengen zich. De nachten duren steeds langer. Iedere dag wordt het later licht. 's Ochtends vroeg is het nog stil buiten, zelfs de vogels laten niets van zich horen. Het is de tijd van het jaar waar ik van geniet. Afgelopen weekend nog, stapte ik samen met een goede vriendin door het bos. Om ons heen stonden de bomen met bladeren die de aanzet tot het verkleuren al lieten zien. De bladeren die de strijd al hadden opgegeven lagen verspreid over het pad voor ons. Niet dat ze veel ruimte hadden, af en toe moesten we ze weg trappen. De geur van het bos was verrukkelijk. We waren duidelijk niet de enigen die van de natuur en het mooie weer wilden profiteren. Links en rechts werden we ingehaald door hardlopers, voor ons liepen stelletjes innig gearmd over de weggetjes die het bos in vakken verdeelden. Tussen de bomen waren ook de eerste paddenstoelen al zichtbaar. Met hun prachtige schutkleuren vielen ze soms haast niet op. De echte rood-witte paddenstoel liet zich nog niet zien. De herfst maakt van mij altijd een romanticus. Dan verlang ik stiekem terug naar vroeger. Vroeger toen ik aan de rand van het dorp woonde. Een veld scheidde ons huis en de tuin van een boomgaard. In september, als de appels rijp aan de bomen hingen, maakte ik dan lange tochten met de hond. Met laarzen baande ik mij een weg door de bladerhopen. Verdwenen mijn voeten soms volledig in de blubber. In de boomgaard plukte ik dan een appel en maakte die schoon. Nam er een hap uit, schopte de bladeren aan de kant, riep de hond en liep verder. Als die laaghangende zon je gezicht nog net wist te warmen. Als de wind zich stilhield. Als het enige geluid in je omgeving je eigen voetstappen waren, dán was ik intens gelukkig. Was het maar weer zover.