Verward en verbijsterd

Stel je voor dat je vanmorgen nietsvermoedend in de metro stapte. Dat je enkele haltes later je een weg baande door de mensenmassa, bovenaan de trap stond uit te hijgen en vervolgens de straat overstak. Dat je langs de geparkeerde auto's een mevrouw met haar hond ontweek en de deur van een kantoorgebouw opendeed. Dat je dan op de juiste verdieping uit de lift stapte en je koffie meepakte en je je bureau nog even slordig als de dag ervoor aantrof. Stel je voor dat je dat elke dag deed. Dat je je vrouw, man, vriendin, vriend liefdevol had gekust toen je wegging van huis. Dat je alvast had bedacht waar je die dag zou gaan lunchen. Niet wetend dat die lunch niet meer zou plaatshebben. Stel je voor. Waarschijnlijk klinkt het bovenstaande je niet onbekend in de oren. Misschien was jij die man of vrouw vanmorgen zelf wel. Er is alleen één verschil. Jij leest dit artikel, jij zit op de bank thuis. Hij of zij niet. Hij of zij blies vandaag de laatste adem uit. Keek misschien in het gezicht van een man, gemaskerd, terwijl hij of zij zonder masker stierf. De gemaskerde man die zijn idealen tot absolute waarheid had verheven. De man die alleen niet zijn gezicht durfde te laten zien terwijl hij ze verdedigde. De man die laf en zwaarbewapend tegen ongewapende mensen zou gaan strijden. Hij zou ze neerslaan, want ongewapend waren ze zwak en konden zij zich niet verdedigen. Daarmee was de strijd op voorhand beslist. Daarmee besloot de gemaskerde man dat de ander niet langer het recht had te leven. Enkel en alleen omdat die het gewaagd had zijn mening te verkondigen. Sinds wanneer staat de doodstraf op het geven van je mening? Waarom moest een vader weggerukt worden uit een gezin? Waarom moest een vriendin dood? Een kind? Hoe sterk zijn je idealen als je alleen kan verdedigen door je tegenstanders monddood te maken? En als dat niet genoeg is: dood? Deze dag laat me achter in verwarring en verbijstering. Ik heb ook de antwoorden niet. Ik heb alleen vragen. Vragen die antwoorden vereisen, vind ik. Alleen, de vraag waarvan ik het antwoord al weet, beangstigt en verwart me nog het meest: zal ik ooit de antwoorden krijgen?