Altijd op reis

"Cheers, bedankt", of het slechte gebruik van onze taal

2011-11-15T11:42:00.001+01:00

Als het op taal aankomt, ben ik een zeurderige ouwe man. Dat durf ik best hardop te zeggen. Ik schaam me er niet voor en dat zou ik ook niet hoeven. Onlangs las ik een artikel dat pleitte voor het afschaffen van het woord: 'het'. En volslagen achterlijk idee in mijn optiek. Volgens de schrijfster van het artikel zouden we met z'n allen vrolijk overal 'de' voor moeten zetten. De idee alleen al! Nu zijn sommige discussies misschien nog best zinvol en nuttig om te voeren. Een taal is in beweging, nietwaar? Een taal ontwikkelt zich en wordt voor een groot deel gevormd en gemaakt door de gebruikers. Vandaar dat we ook vaak nieuwe woorden aan ons vocabulaire toevoegen. Sommige van die woorden bestonden al, maar krijgen een nieuwe betekenis. Kijk alleen al naar het verschil tussen Belgisch-Nederlands en Hollands-Nederlands. Als een Vlaming aan je vraagt waar iets 'doorgaat', bedoelt hij daarmee niet te zeggen dat hij twijfelde aan de zekerheid van een bepaalde gebeurtenis. Hij vraagt eerder waar iets plaats vindt. Tot zover zijn de verschillen nog klein. Dit is allemaal niet de kern van mijn betoog. Wat mij de laatste tijd veel meer opvalt, en dan vooral bij mijn Hollandse landgenoten, is het toenemend gebruik van Engelse woorden in combinatie met Nederlandse uitdrukkingen. "Thanks meneer", zei een meneer onlangs tegen me. Als de goede man nog zijn best had gedaan 'thanks' met Engelse tongval uit te spreken, was het overkomelijk geweest. Maar nee, handige Harry sprak: Tènks. Zucht. Gisteren nog zei een reiziger: "Cheers, bedankt!" Wat? In een vruchteloze poging zijn taal een beetje op te leuken kwam het eigenlijk een beetje zielig over. De man in kwestie deed waarschijnlijk zijn uiterste best om ongelooflijk stoer en belezen over te komen, maar sloeg de plank finaal mis. Jammer, jammer, jammer... Sommige bedrijven maken het nog veel bonter. Volslagen onbekende en verzonnen uitdrukking vliegen over de tafel. Uitdrukkingen waar de gemiddelde engelstalige zich ernstig voor zou schamen, worden uitgesproken met een misplaatste trots. "We moeten iets beter naar onze performance kijken". Hoe bedoelt u? Performance, ehm, de laatste keer dat ik mijn contract nakeek, werkte ik niet bij het Cirque du Soleil. Of deze dan: "Deze maatregelen moeten niet als workaround worden gezien". Hoe zegt u? Work around what? Als je niet het vermogen hebt om je fatsoenlijk uit te drukken, ga dan alsjeblieft in een hoekje zitten en wacht tot je de woorden wel kan vinden. Zoals ik een tijdje terug las in een commentaar op een verhaal dat iemand in het betere houtje-touwtje Nederlands had geschreven: "Hier kan zelfs Google Translate niets van maken". Ik zou het zo fijn vinden als ik mijn mede-nederlandstaligen gewoon kon begrijpen, zónder Google Translate. Moraal van het verhaal: ga je mond wassen en spreek fatsoenlijk Nederlands.

Herfst

2011-09-20T20:32:00.002+02:00

De herfst is begonnen. De bomen voor mijn appartement zitten nog vol met bladeren. Maar langzaamaan beginnen ze hun kleur te verliezen. Ieder blaadje krijgt een nieuwe kleur, een prachtige tint bruin of geel. En dan dwarrelen ze kalm naar de grond. Zich verzoend met hun lot. Soms worden ze halverwege ingehaald door een kastanje of een denappel. Maar zover is het nog niet. De bomen voor mijn appartement staan nog ferm in het blad. Ze verweren zich met de laaghangende zon. De zon die iedere dag eerder achter de horizon verdwijnt. De avond lengen zich. De nachten duren steeds langer. Iedere dag wordt het later licht. 's Ochtends vroeg is het nog stil buiten, zelfs de vogels laten niets van zich horen. Het is de tijd van het jaar waar ik van geniet.Afgelopen weekend nog, stapte ik samen met een goede vriendin door het bos. Om ons heen stonden de bomen met bladeren die de aanzet tot het verkleuren al lieten zien. De bladeren die de strijd al hadden opgegeven lagen verspreid over het pad voor ons. Niet dat ze veel ruimte hadden, af en toe moesten we ze weg trappen. De geur van het bos was verrukkelijk. We waren duidelijk niet de enigen die van de natuur en het mooie weer wilden profiteren. Links en rechts werden we ingehaald door hardlopers, voor ons liepen stelletjes innig gearmd over de weggetjes die het bos in vakken verdeelden. Tussen de bomen waren ook de eerste paddenstoelen al zichtbaar. Met hun prachtige schutkleuren vielen ze soms haast niet op. De echte rood-witte paddenstoel liet zich nog niet zien. De herfst maakt van mij altijd een romanticus. Dan verlang ik stiekem terug naar vroeger. Vroeger toen ik aan de rand van het dorp woonde. Een veld scheidde ons huis en de tuin van een boomgaard. In september, als de appels rijp aan de bomen hingen, maakte ik dan lange tochten met de hond. Met laarzen baande ik mij een weg door de bladerhopen. Verdwenen mijn voeten soms volledig in de blubber. In de boomgaard plukte ik dan een appel en maakte die schoon. Nam er een hap uit, schopte de bladeren aan de kant, riep de hond en liep verder. Als die laaghangende zon je gezicht nog net wist te warmen. Als de wind zich stilhield. Als het enige geluid in je omgeving je eigen voetstappen waren, dán was ik intens gelukkig. Was het maar weer zover.

Ik word er soms zo moe van!

2011-08-10T13:53:00.002+02:00

Er zijn een aantal dingen in het leven waar ik niet zo goed tegen kan. We kennen ze allemaal wel. Van die kleine irritaties die je dag net even de verkeerde kan opsturen. De deur uitstappen en de sleutel aan de binnenkant van de deur laten zitten. Koffie zetten en vergeten het kopje in het apparaat te zetten. Acties die je zelf doet maar waarvan je graag had dat je iemand anders de schuld kon geven. Het grote 'ja maar...'effect. 'Verdorie', denk je dan hardop, 'als mijn kat nou niet net had gemiauwd, dan was ik het zeker niet vergeten' Met deze irritaties kan ik nog wel leven. Maar andere dingen halen het slechtste in mij naar boven. Denk bijvoorbeeld aan: op de roltrap aan de linkerkant willen inhalen en in een kop-staartbotsing met een stilstaande senior komen. Waarom kunnen mensen nou niet rechts gaan staan? Als je niet wilt lopen op de roltrap, geen probleem, maar zit mij niet in mijn vaarwater. En, beste roltraploper, 'Oh sorry hoor...', lost dat probleem niet op. Vooral als er zo'n verwijtend ondertoontje in doorklinkt.
Mensen in de rij voor de kassa kunnen mij ook mateloos irriteren. Als je bij de kassa bent, zorg dan dat je portemonnee klaar hebt. Gereed om in een moeite door te gaan. Dat geklooi met die muntjes en briefjes, daar zit niemand op te wachten. Telefoneren tijdens het afrekenen? Niet doen! Ik heb het meer dan eens mis zien gaan. Hardgrondig zuchten is je deel. Ik zal je niet aanspreken, want daar ben ik dan weer te laf voor. Maar ik zal wel proberen om oogcontact te maken en met mijn ogen te rollen en diep te zuchten. Hopend dat dan de boodschap overkomt.
En lieve automobilisten, geef nu toch eindelijk eens richting aan op de rotonde. Ik kan niet ruiken welke kant je opgaat. Nadat ik nu meerdere dodelijke ongelukken heb overleefd, wacht ik op het moment dat ik me vol overgave op de motorkap van een, bij voorkeur exorbitant patserige, auto kan werpen. Ik zal dan schreeuwen en huilen, zodanig dat honden van kilometers ver aan komen rennen. Nepbloed op de arm. Ja, ik zie het al helemaal voor me. Ik heb dat plan al een tijdje. Bij mij in de wijk is er een rotonde die zich er uitstekend voor leent. Automobilisten, supermarktbezoekers en roltraplopers, weest gewaarschuwd!

Ze verkrachten hier muziek!

2011-05-31T13:38:00.002+02:00

Ik stond in de supermarkt. Een groot dilemma ontspon zich in mijn hoofd. Altijd weer een lastige keuze: pizza pollo of pizza mozzarella. Ernaast lagen de pizza van een twijfelachtig merk. Je kent ze wel, de pizza's met zonder niks. Pizza Margarita, pizza's voor mensen die Sonja Bakker verafgoden. Een regelrechte belediging voor de koningin waar de pizza's naar vernoemd zijn.
Naast mij stond een oudere meneer te mompelen. Ik verstond slecht wat hij zei, maar dacht dat het wel aan mij gericht was. Omdat ik niet onbeleefd wilde zijn, draaide ik me naar hem toe. "Zei u wat, meneer?" De man keek me aan en rolde met zijn ogen. "Volgens mij willen ze ons hier weg hebben." Sprak hij geïrriteerd met een niet mis te verstaan Utrechts accent. Ik glimlachte vriendelijk en mompelde iets neutraals terug. De man bleef me strak aankijken. "Dit kán toch niet?" Sprak hij geërgerd. Om zijn woorden kracht bij te zetten, stak hij zijn vinger in de lucht alsof hij iets wilde aanwijzen. Een beetje verbaasd keek ik omhoog. Het enige dat ik zag was een plafond dat schreeuwde om een verfbeurt. Nu zou ik me daar niet echt over opwinden. Maar deze man had wellicht een schildersbedrijf of OCD. Een diepe zucht was mijn deel. "Nee, die muziek. Dat is toch vreselijk?" zei de man, hij stak een van de afgelikte pizza's in zijn mandje. Ik luisterde ik naar de muziek. Het koste wat moeite om te ontdekken wat het precies was. Een Amsterdamse meneer deed een geslaagde poging een nummer van een bekende artiest te verkrachten. Niet onverdienstelijk. Maar tegelijkertijd afgrijselijk. De man naast mij kon het duidelijk niet langer verdragen. Hoofdschuddend en mompelend schoof hij me voorbij, vermoedelijk om zo snel mogelijk deze muziekhel te verlaten.
In de rij sloot ik aan achter de nog steeds hoofdschuddende man. In de rij sprak hij de caissière aan. "Wat is dit voor vreselijke muziek, belachelijk!" De vrouw rolde eveneens met haar ogen. Het leek me duidelijk, de caissière was het roerend met de man eens. "Hetzelfde doen ze met Adèle. Die verkrachten ze ook. Ik zal de hoofdkwartieren eens bellen." Het woord 'hoofdkwartieren' sprak ze met een indringende blik uit, waarbij in mijn hoofd gelijk het beeld ontstond van een groot gebouw met een helicopterlandingsplaats en gelijk geklede heren en dames die de hele dag met stafkaarten op tafel zaten. Waar ze slappe koffie dronken en elkaar samenzweerderig aankeken. En, het belangrijkst misschien, de muziekkeuze voor de winkels maakten. Hoe de verkrachting van een Britse zangeres daarin paste, was me niet helemaal helder. Maar ach. "Het is een soort Hazes-achtige musical op deze manier" sprak de man, zijn Utrechts accent nog steeds niet verbloemend. Er begon zich een groepje te vormen. Niet alleen de Utrechter en de caissière maar ook andere klanten knikten instemmend. De man was zo heftig in gesprek verwikkeld, dat hij niet merkte mij voor te laten gaan. Stilletjes rondde ik mijn boodschappenavontuur af. Toen ik de winkel verliet, ging de discussie gewoon door. Fluitend liep ik naar mijn fiets en haalde die van het slot. Maar nee, wat floot ik nou... Datzelfde ellendige liedje van de winkel!

Dank u, maar nee dank u.

2011-05-24T11:49:00.004+02:00

Vanochtend ging de telefoon en enthousiast nam ik op. Een mevrouw begon een verhaal over digitale televisie van Ziggo. Hoe tevreden ik was. Gebaseerd op 1 à 2 uur per week dat ik effectief TV kijk, ben ik best tevreden. Haast buiten zichzelf van vreugde vertelde ze me hoe fijn ze dat vond. Of ik ook een favoriete zender had. Daar werd het wat lastiger. Áls ik al TV kijk, is het hoofdzakelijk nieuws en achtergronden. Zo'n elitaire linkse rakker ben ik dan ook wel weer. Het werd even stil aan de andere kan van de lijn. Toen haalde ze adem en zei ze met hoorbare spanning in haar stem: "Mag ik u dan een cadeau aanbieden?" Nou, dat liet ik me uiteraard geen twee keer zeggen. Benieuwd wat het zou zijn, was ik er voor het effect even bij gaan zitten. "Meneer, houdt u van sport?" vroeg ze me. De spanning was op slag weg. "Hmm, niet direct" antwoordde ik haar zo neutraal mogelijk. Aan de andere kant van de lijn bleef het stil. "Oh, tja..." verzuchte ze. "Kijkt u weleens sport 1?" bracht ze het gesprek weer op gang. Ik groef diep in de archieven mijn nog niet erg actieve brein. Sport 1, wat is dat ook alweer. "Ja" riep ik uit, trots op mezelf dat ik wist wat het was. Het is zo'n zender waarbij er een aantal pratende hoofden zitten te zagen over voetbal als ware het het nieuwste muziekstuk dat Mozart postuum net had geschreven. In extase kijkende mannen die een bijna tegennatuurlijk enthousiasme aan de dag kunnen leggen als het gaat om een bal en een twintigtal mannen dat bezweet over een veld lopen om die bal te pakken te krijgen. Ja, die zender kende ik wel. Het was en is me nog steeds een volslagen raadsel waarom mensen zouden willen betalen voor zo'n zender, ze zouden míj moeten betalen om ernaar te kijken. Maar ach, ieder z'n ding. De vrouw aan de andere kant had mijn gedachten niet kunnen horen. Blijkbaar ging ze ervan uit dat ik een leuke zender vond. Met hernieuwd enthousiasme begon ze haar aanbod uit de doeken te doen. Halverwege onderbrak ik haar. "Sorry mevrouw, maar ik hou niet echt van sport." "Maar meneer, er is ook golf en tennis op" Ik verbaasde me een beetje. In de belmevrouw haar wereld was dat duidelijk geen sport. Nu ben ik geen expert, maar toch leek me dat een vrij sportieve activiteit. "Misschien is ons aanbod niet zo geschikt voor u?" klonk ze enigszins teleurgesteld door de telefoon. "Ik ben bang van niet" antwoordde ik. "Jammer..." Ik mompelde iets soortgelijks. "Nou, fijne dag meneer van Keulen"
Toen ik telefoon neerlegde moest ik even glimlachen. Eens en temeer werd het me duidelijk dat de verwachtingen zo vaak niet overeenkomen met de werkelijkheid. Dus nee Ziggo, niet iedere man is fan van sport. Niet elke man onthaast met een fles bier op de bank, kijkend naar Studio Sport. Sommige hebben een diepgewortelde haat tegen alles wat riekt naar voetbal en aanverwante activiteiten. Ben ik a-sportief? Absoluut niet. Maar tot de dag er een WK wandelen wordt georganiseerd zal je mij geen sport zien kijken. Maar eh, voor een leuke korting op mijn bestaande pakket sta ik open. Als jullie me zo graag een cadeau willen geven...

Een indrukwekkend bezoek

2011-05-03T12:24:00.002+02:00

Vorige week was ik samen met een goede vriendin een week in Berlijn. Het was een leuke en gezellige week. Maar toch heeft het ook indruk gemaakt. We hebben veel gezien en gedaan, de stad doorkruist van oost naar west en van noord naar zuid. Er ligt zoveel geschiedenis in de Duitse hoofdstad. Geschiedenis die ook nu nog tot de verbeelding spreekt. Alleen het feit dat er een muur was die de stad in twee delen splitste, is al iets vreemds en verbazingwekkends. Delen van de muur zijn te zien in de stad, zo wordt het weer tastbaar.
Toch was dat niet hetgeen dat me het meest bezighoudt. Iets ten noordoosten van de stad ligt de plaats Oranienburg. Een naam die misschien niet direct een belletje doet rinkelen. Totdat je hoort hoe een van de wijken van die stad heet: Sachsenhausen. Een plaats die veel mensen in het geheugen gegrift staat. Natuurlijk kende ik de verhalen en had ik de geschiedenislessen gevolgd over de Tweede Wereldoorlog. Maar niet eerder werd het zo tastbaar en confronterend. Enorme groepen mensen kwamen hier tussen 1936 en 1945 gevangen te zitten. Vaak zonder enig aanwijsbare reden. Soms alleen omdat ze Joods waren, of homoseksueel. Of kritisch op een regime dat zijn bestaansrecht ontleende aan onderdrukking en geweld. Onderdrukking die in Sachsenhausen een heel nieuwe betekenis zou krijgen. Het is bijna niet te bevatten hoe creatief men was met het martelen van de gevangen. Hoe gewetenloos men te werk ging. Alsof de bewakers overtuigd waren dat ze niet met mensen maar met beesten te maken hadden.
Verspreid over het monument en museum kunnen de verhalen gevonden worden van individuen die angstig gedetailleerd vertellen of hun gevangenschap. Zo was er een jongen van amper twintig die, nadat hij was binnengebracht, 24 recht moest staan op de binnenplaats van de gevangenis. Zonder enige beweging of geluid te maken. De minste, zelfs maar suggestie van, beweging zou zijn onmiddelijke dood betekenen. De eerste foto van deze jongen liet een glimlachende jongeman zien met dik, blond haar. De tweede een uitgehonderde, sterk vermagerde man met kaal hoofd. Verbazingwekkend was dat hij op die tweede foto erin geslaagd was toch te glimlachen. En waarom zat hij daar? Alleen maar omdat hij jood was. Niet omdat hij iemand vermoord had, iemand bestolen had of geweldadig was geweest. Nee, alleen omdat hij niet voldeed aan het beeld dat men toen had van de 'perfecte' mens.
En zo wandelden we door het voormalige concentratiekamp. Soms werd ik haast misselijk van de beelden die je zag, de gruwelijkheden die daar hebben plaatsgehad. Nog word ik stil als ik eraan terugdenk. De angst sloeg me om het hart toen ik me realiseerde dat het een zwijgende meerderheid was geweest, die dit had laten gebeuren. Slechts één man die opriep tot dit soort wandaden. Excessen die regulier en gebruikelijk werden. En dat niet een paar dagen, maar nee, jaren lang! Nu, met 4-5 mei in aantocht zet dat je stil bij onze vrijheid die we nu kennen. Bij de vrijheid die we hebben om te zijn we zijn. De vrijheid om te zeggen wat we vinden en denken. Zonder dat we daarvoor gestraft worden. Die vrijheid is me sinds vorige week meer waard dan ooit. Ik hoop dat je dit jaar iets langer stil kan staan bij die vrijheid en om je heen kan kijken en zien dat, dat ook nu niet voor iedereen normaal is. Excessen van vroeger zijn niet weg, misschien bij ons wel. Maar elders in de wereld is die angst en dreiging nog even reëel als 66 jaar geleden. Ons ouders en grootouders zeiden toen: "Dit nooit weer!" Ik hoop en bid dat die wens ook voor de rest van de wereld waarheid wordt.

Fijne valentijn!

2011-02-14T20:47:00.002+01:00

Vandaag is het 14 februari. Een dag die zijn weerga niet kent. In die zin: weerga. Als ik de Volkskrant moet geloven. Op de achterpagina stonden daar vandaag een flink aantal advertenties. Niet zomaar advertentie, maar liefdesverklaringen. Onbedekt, onoverdacht en, haast pijnlijk, romantisch. Alhoewel, laat me die zin opnieuw vormen. Romantisch op een wat angstige, beklemmende manier.
Je moet je voorstellen. Het is kwart voor acht 's ochtends en spring uit mijn bed. Vanwege de hoogte van mijn bed is springen ook werkelijk mogelijk. Ik was me, ga ontbijten en sla dan de deur achter me dicht om naar mijn werk te gaan. Beneden in de hal aangekomen, pak ik de krant uit de brievenbus. Alsof de goden ermee speelden, ligt de achterpagina voorop. (Doet 'ie anders nooit, hoor ik de krantenbezorger haast roepen) Een achterpagina vol met advertenties. Op de achtergrond springt een rood hart mij tegemoet. Helaas kan dat hart niet goedmaken wat er op de rest van de pagina staat. Een bloemlezing: "Mijn allerliefste pinguin (hè?)je maakt me blij en gelukkig. Ik ga graag met je de lente... in! Laf joeeeee, je molletje xxxx" En dan ook nog: "Kiekeboe! Daar was Joe. En al jaren heel fijn, mogen we elkaars tierelantijntje zijn. Kus Paitur" En de klapper, wat mij betreft: "WOELRATJE Duizend en nog eens zoveel redenen om bij je te liggen te voelen te strelen, te doen wat ik fijn vind om te doen met jou, alleen jou, daarom. Nog duizend en één keer, ik ben blij dat ik je ken Nog duizend en één keer, ik ben blij met je."
Het glazuur spatte van mijn tanden en kwam terecht op de straat. Alwaar het schreeuwend weg rende. Als dát Valentijn is, blijf ik zo lief nog vrijgezel. Een hele pagina van een gerespecteerde linkse krant, vol met advertenties van een -op z'n minst- twijfelachtig niveau. Daar begon ik mijn dag mee. Pfff... Happy valentine's!

Die eerste zonnestralen

2011-01-17T12:37:00.004+01:00

Als de zon zich weer voor het eerst laat zien, ben ik diep gelukkig. Als de plassen op de straat als spiegels werken van een strakblauwe lucht, heb ik niets anders nodig. Als dan dat zeldzame parfum de lucht rondom mij verfrist en vernieuwd, kan ik stilstaan, staren en genieten. Alles lijkt ineens in een ander daglicht te staan. De zon, de wolken, de gebouwen en de mensen. Alles en iedereen krijg weer kleur. Felle kleuren, zachte kleuren of slechts een vage tint. Ieders gezicht is in mijn wereld weer vrolijk en uitgelaten. Ik wil dan springen in de plassen. Mensen op hun rug tikken en hard wegrennen. Of verstoppertje doen. En lachen om flauwe grappen. Gewoon, omdat lachen dan ineens zoveel fijner lijkt. Ik ben niet de enige die zich dan beter voelt. Want de zwervers staan dan weer op, pakken hun weinige spullen bij elkaar en verhuizen naar het park. Stiekem wil ik wel met ze mee. Ook hangen onder een boom, of liggen op een bankje. Ik zou niet eens bedelen, ik zou alleen uitrusten. En genieten van de warmte van de zon. Ach.
Sommige steden veranderen van een gore, oude stad in een warme mediterane stad met lichte gebouwen en prachtig, groene bomen. Gore straten worden ineens warm en sfeervol. Ach.
Dat eerste zonlicht van het jaar. Was het maar altijd zo mooi.

Voiture quinze

2010-11-15T17:51:00.000+01:00

Ze lopen met hun koffers langs het ellenlange perron in Parijs. Bepakt en bezakt, overladen met tasjes van Printemps en Galleries Lafayette. Moe maar voldaan balanceren ze met hun koffie en croissant tussen de plassen die de herfstbui heeft achtergelaten. De glinstering van het zonlicht, dat al duidelijk aan kracht heeft ingeboet, geeft het perron een magische glans.
“We hebben het nog getroffen, meiden” zegt een van de dames, moeilijk met haar elleboog duwend tegen het Miss Etam-rugzakje dat zijn eigen wil lijkt te hebben ontwikkeld. De andere drie reisgenoten knikken instemmend. Een van de vrouwen in het groepje heeft de administratie op zich genomen. Geconcentreerd kijkt ze van de nummers in de displays op de trein naar de tickets in haar hand. Zachtjes fluisterend herhaalt ze telkens: “Quinze, 15...” Er wordt goed geoefend om het zo dadelijk mooi te kunnen zeggen tegen de meneer die bij de trein staat.
“Ja, daar is het!” zegt de administratieve mevrouw. Ze versnelt haar pas om haar reisgenoten net voor te kunnen zijn. In haar enthousiasme rijdt ze met haar koffer door de plas. De andere dames giechelen als kleine schoolmeisjes, als de akela een vreemd sprongetje naar rechts maakt. “Hè...” verzucht ze. En dan staat ze voor me. Ze schenkt me haar mooiste glimlach, dan kijkt ze wat ernstiger en zegt: “Voiture quinze?” “Dat klopt, mevrouw” antwoord ik in het nederlands, “Stapt u maar in hoor, goede reis!” Ze blijft me strak aankijken, en zegt dan, aarzelend: “Merci...”
Als we even later tussen Parijs en Brussel rijden, loop ik samen met mijn collega door de trein. De vrouwen van eerder hebben zich comfortabel geïnstalleerd aan het raam. Luid worden de ervaringen uitgewisseld. “Zo dames, leuk gehad in Parijs?” informeer ik. “Het was ge-wel-dig!” antwoorden ze in koor, nadrukkelijk het woord 'geweldig' opdelend. Als ik doorloop, hoor ik ze achter me lachen. “En jij dacht dat hij frans was...”

U gaat een taxi voor mij regelen!

2010-10-24T14:19:00.002+02:00

"U gaat een taxi voor mij regelen!" De man kijkt mij bloedserieus aan. Hij staat met zijn zakken in zijn zwarte jas recht tegenover mij. Alles in zijn lichaamstaal straalt onverzettelijkheid uit. Ik kijk hem terug aan. Zo staan we even recht tegenover elkaar. De regen komt ondertussen met bakken uit de hemel vallen. Mijn collega staat naast me een kijkt afwisselend van mij naar de man. Om de stilte te doorbreken vraag ik wat er aan de hand is. De man blijft me aankijken en zegt niets.
Een kleine twee minuten eerder komt hij de trap van het station in Baarn opgelopen. Samen met een collega sta ik met vier reizigers te praten. Ze hebben de hele dag in Baarn doorgebracht en gaan nu weer op huis aan. "Als wij er nou niet waren geweest, had u dan wel gewoon vertrokken?" Vraagt een van de reizigers. "Nee," zegt de machinist, "we staan op u te wachten, dus nu kunnen we gaan." Er hangt een gezellige sfeer. De man in de zwarte jas mengt zich in het gezelschap. "Pardon..." zegt hij. De mevrouw die naast hem staat, draait zich naar hem toe en kijkt hem aan. "Bent u van de NS?" vraagt de man geïrriteerd. De mevrouw schudt haar hoofd. "Nou dan..." zegt de man. De vrouw wisselt een blik van verstandhouding met haar medereizigers. Ze halen allemaal synchroon hun schouders op en lopen dan hoofdschuddend weg. Nu blijven we met zijn drieën over. "Wat kan ik voor u doen meneer" zeg ik, op mijn vriendelijkst. De man kijkt me strak aan en zegt dan: "De trein naar Amsterdam is te vroeg vertrokken en nu gaat u een taxi voor mij regelen." Zelfverzekerd kijkt hij me indringend aan. Ik merk dat zijn toon bij mij al direct in het verkeerde keelgat schiet. Ik verman mezelf en blijf hem vriendelijk aankijken terwijl ik hem vraag wat er gebeurd is. Nog even geïrriteerd legt hij mij uit dat hij op tijd op het perron stond, maar dat de trein een minuut te vroeg "recht voor mijn neus" vertrok.
"Dat is heel vervelend als de trein te vroeg vertrekt" zeg ik, "helaas gaat de volgende pas over een half uur." De man kijkt mij nu nog bozer aan. "Dus u gaat een taxi voor mij regelen" herhaalt hij zijn eerdere verzoek. Ik leg de man uit dat, dat helaas niet mogelijk is. Ik vertel hem nog een keer dat ik het erg vervelend voor hem vind dat hij nu een half uur later in Amsterdam is dan gepland. Ook leg ik hem uit dat hij, als hij dat wil, altijd een officiële klacht kan indienen. Hij gunt me de tijd niet om mijn zin af te maken. "U gaat een taxi voor mij regelen." Ik kijk hem nu wat verbaasd aan. "Zoals ik net al zei, meneer, dat zal helaas niet gaan..." Hij blijft me aankijken, waarschijnlijk hopend dat ik in tranen zal uitbarsten en fanatiek een taxi zal gaan bellen. Om zijn blik kracht bij te zetten, herhaalt hij zijn relaas. Nog een keer vertel ik hem dat ik begrijp dat het erg vervelend is als de trein te vroeg vertrekt en dat je dan daardoor later bent daar waar je wilt zijn. "Nee, u begrijpt het helemaal niet!" roept hij me boos toe. Nu ben ik in de war. Het is me duidelijk wat deze meneer van me verwacht, maar ik heb hem al verteld dat ik niet aan zijn verzoek kan voldoen. Alleen dat is voor meneer moeilijk te accepteren. "Is het reeël als een trein te vroeg vertrekt?" vraagt hij mij. De vraag ontgaat me een beetje. Ten einde raad leg ik hem de gang van zaken uit. Hoe dat het de bedoeling is hoe we met het vertrekken van treinen omgaan. "Is dat reeël?" herhaalt zijn vraag. "En u gaat een taxi voor mij regelen!" Ik merk dat het voor mij nu toch echt klaar is. Ik kijk de man nu op mijn beurt strak aan. "Meneer," zeg ik, zo rustig als ik kan, "Ik heb mijn best gedaan om u zo goed mogelijk te woord te staan, ik heb u verteld wat de procedure is, ik heb u verteld wanneer de volgende trein gaat..." door mijn irritatie praat ik wat sneller dan normaal. "Maar u verwacht iets van mij wat ik niet kan doen. Sorry, voor mij houdt het op!" Ik draai me om en stap de trein in. "Is dat reeël?" roept hij me nog na. Met een ferme ruk trek ik deur open van de cabine. De machinist heeft vanuit de trein meegeluisterd. "Ik was er al lang klaar mee" zegt hij. Ik slaak een diepe zucht en ga zitten.

Enrique Iglesias huilt

2010-07-31T14:17:00.004+02:00

Gisterenavond liep ik van mijn werk naar mijn fiets. Een vast ritueel dat ik koester. Het moment van uit de trein stappen, het lopen naar de fiets en de gedachte aan mijn huis. Het zijn van die dingen die het leuk maken in het leven. Maar, sinds een paar maanden lijkt het alsof men de muziek harder heeft gezet. Welke muziek ? Vraag je je wellicht af. Wel, door de gang klinkt altijd muziek. Die muziek speelt men om eventuele rondhangende zwervers en wat dies meer zij af te schrikken. De muziek is dan ook van twijfelachtige kwaliteit. Gisteren schalde de stem van Enrique Iglesias door de speakers. Niet een leuke ervaring, kan ik je zeggen. De man heeft zijn roem in mijn ogen goeddeels te danken aan zijn achternaam. Zijn vader, die ook al jaren CD's inhijgt, heeft hem de flinke trap gegeven richting de branche. Enrique Iglesias is voor mij een enigma. Ik denk, maar hoop misschien liever, dat er een verborgen boodschap in zijn kattengejank schuilt. Als ik de muziek nu eens achterstevoren afdraai. Maar goed, Enrique Iglesias. Iemand wier kwaliteiten van dusdanig niveau zijn, dat slechts luisteren naar de muziek fysieke reacties oproept die je je slechtste vijand nog niet toewenst. Blijkbaar vindt hij het absoluut noodzakelijk de lokroep van een zwangere woestijnhond te imiteren. En dat doet hij best verdienstelijk. Van heinde en verre komen honden toegesneld om te ontdekken wie toch die nieuwe huilende viervoeter is. Enrique zingt en jammert alsof het leven een grote lijdensweg is, die enkel draaglijk kan worden gemaakt door met de regelmaat van de klok een albumpje in elkaar te huilen. De snik klinkt aandoenlijk door al zijn liedjes heen. Liedjes, want meer is het in mijn oren niet. Nu ben ik natuurlijk ook maar een amateur, maar toch kan het mij niet bekoren. Tot een paar jaar geleden werd het gezicht van de Spaanse jammeraar nog opgesierd door een nogal aanwezige moedervlek. Op zich niets mis mee. Waarschijnlijk dacht zijn Russische vriendinnetje daar anders over. Ineens was de vlek weg. Verloren, kwijtgeraakt, weggebrand. Geen flauw idee hoe dat toch is gekomen. Het klinkt als een zaak voor Peter R. de Vries. Misschien dat hij dit mysterie voor ons kan oplossen. Die Enrique, het is me er eentje. Als je toch een nummer in elkaar kan draaien, enkel gebaseerd op het tikken van een ping-pong balletje. Dan verdien je wat mij betreft een onderscheiding. Wat voor onderscheiding laat ik in het midden. Maar, beste Enrique, doe mij een plezier: huil niet zo in de microfoon. Volgens mij heb je het helemaal niet nodig. En is het, eerlijk gezegd, niet het laatste dat ik wil horen voor ik op mijn fietsje stap om naar huis te gaan. Dan nog liever Sieneke...

Je lot bepaal jezelf ?

2010-07-30T14:08:00.003+02:00

Wat is het lot? En rare vraag wellicht om een tekst mee te beginnen. Alsof ik dat nu uiteen ga zetten en je aan het einde van de tekst het antwoord ziet. Laat ik dan nu maar vast zeggen dat ik dat niet weet. Het lot, het is een vaag begrip. Je kan er allerlei termen aan ophangen. Zaken of gebeurtenissen aan toedichten. Het is een vrijbrief om alle invloeden van buitenaf een naam te geven. Sommige mensen leven in de stellige overtuiging dat alles in het leven door het lot bepaald wordt. Zelf denk ik daar anders over. Het komt mij, eerlijk gezegd, nogal passief over. Jezelf wentelen in een soort slachtoffer-rol. Natuurlijk weet ik dat je het leven niet volledig zelf in de hand hebt. Maar je reactie op gebeurtenissen bepaalt voor een groot deel hoe je leven gaat lopen. Onlangs las ik in Psychologie Magazine een artikel dat schreef over de levenshouding van mensen. Grofgezegd kunnen we de mensheid, zoals die nu bestaat, opdelen in twee groepen. Aan de ene kant de mensen wie het leven overkomt en daar vanuit handelt, en aan de andere kant de lotbepalers. Zo noem ik ze voor het gemak maar. Mensen wier leven voor een groot deel in hun eigen handen ligt. Althans, dat is hun overtuiging.
De laatste tijd spreek ik veel mensen die de eerste modus is toegedaan. Oneerbiedig gezegd: de slachtoffers. Af en toe kom ik ook mensen tegen die denken dat ze alles in de hand hebben. Laten we ze de controllers noemen. Voor een groot gedeelte neig ik naar de tweede groep. Voor een groot gedeelte, laat ik dat benadrukken. Ik ben er van overtuigd dat er een kracht buiten mijzelf is, die het lot af en toe een slinger in een bepaalde richting geeft. Hóe ik dat dan snap of hoe ik daar dan op reageer, is aan mij. Als je een aanhanger van de evolutieleer bent, zou je kunnen stellen dat, dat ons onderscheidt van de rest van de zoogdieren. Ons vermogen om keuzes te maken die niet gebaseerd zijn op instinct maar op gevoel en verstand. Je kan, in mijn ogen,. je leven dus een duwtje in de goede richting geven. Zorgen dat, dat wat je overkomt niet altijd een negatief effect heeft. En tegen alle mensen die nu denken: "Ja, dat kan je wel zeggen, maar wat moeten die oorlogsslachtoffers dan?" Wel, sommige dingen heb je niet in de hand. Maar je reactie is van groot belang over wat het later met je doet. Wees dus allert, laat je niet uit het veld slaan. Wat er ook gebeurt, realiseer je, dat je zelf altijd invloed hebt. Soms is die invloed groot, dan weer minimaal. Maar hij is er en gebruik hem goed!

Ik hou niet van voetbal.

2010-06-17T13:04:00.003+02:00

Nederland is in de ban van de bal. Miljoenen mensen zitten aan de buis gekluisterd om te zien hoe 22 man zich in het zweet werkt om de bal van de ene kant van het veld naar de andere kant te krijgen. Een spel wat menig man en vrouw en verregaande staat van euforie weet te krijgen. Man en vrouwen gedragen zich als verwende kleuters, gekleed in oranje outfits die reflecteren, zelfs als er geen lichtbron in de buurt is. Overal staan de tv's op dezelfde zender.
Ik voel me altijd een beetje verloren temidden van al het gedruis. Het moge duidelijk zijn: ik ben geen voetballiefhebber. Gedurende normale jaren, zonder allerlei toernooien, ben ik een voetbalneutrale jongen. Ik laat het een beetje aan me voorbij gaan. En zolang het gedoseerd is, kan ik het best behappen. Maar de laatste maanden is er in mijn ogen een overkill gaande. Niets of niemand wordt gespaard. Iedereen moet en zal op de hoogte gehouden worden van de laatste ontwikkelingen met betrekking tot De Bal. Of je nu wilt of niet. Je stapt een winkel binnen, hoppa, een oranje kanon wordt op je losgelaten. Je stapt de supermarkt binnen, en ja hoor, oranje vla, oranje koeken, oranje gehakt, oranje kaas... En ga zo maar door. Als je aangeeft dat je geen flauw idee hebt wat 'we' hebben gedaan in Zuid-Afrika, kijkt men je verbijsterd aan. Hoe je dát toch niet kan weten. Eerlijk gezegd wíl ik het niet eens weten. Het is toch iedere twee jaar het zelfde liedje. 'We' zijn goed bezig, 'we' zijn al in de kwartfinales. En nee, dit jaar gaan 'we' winnen. Opmerkelijk vind ik dat, zodra 'we' eruit liggen, 'ze' ineens niet goed speelden. 16,5 miljoen bondcoaches dit het ineens beter weten. Ik kan me herinneren dat ik tijdens het laatste WK mezelf ook had opgelegd wat wedstrijden te kijken. In half lamme toestand heb ik het uiteindelijk doorstaan. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik het gewoon niet leuk vind. Het boeit me totaal niet. Maar dit jaar wordt het me weer door de strot geduwd. Daarom stel ik voor WK-vrije zones in te stellen. Net zoals je rookvrije ruimtes hebt, wil ik dat niet-voetballiefhebbers de mogelijkheid krijgen om pauze te houden zonder het WK, te werken zonder het WK. Iedere werkgever moet zijn werknemer de mogelijkheid bieden om WK-vrij te werken. Op de trein is dat gelukkig nog goed mogelijk. Maar als ik dan ergens pauze heb, staat elke tv op hetzelfde kanaal. Laten we afspreken dat er tenminste 10 procent van het werk/pauze-oppervlak WK-vrij moet zijn. Het lijkt me een verademing !

Dit jaar zweef ik er lustig op los

2010-06-05T16:18:00.004+02:00

Dit jaar zweef ik. Ik zweefde aanvankelijk niet. Ik vond mezelf zelfs redelijk honkvast. Het was ook wel een prettig idee om eens te weten wat je wilt. Na al die jaren van blinde twijfel. Maar, toen was er stemwijzer... En kieskompas. Vol jeugdig enthousiasme vulde ik de vragen in. Of nou ja, vragen: stellingen is een beter woord. Het vreemde was dat ik telkens bij een andere partij terecht kwam. Gelukkig wel steeds aan de linkerkant van het politieke landschap. Maar toch sloeg ik aan het twijfelen. Toen ik me wat beter verdiepte in de partijprogramma's kwam ik tot de conclusie dat er geen van de partijen was die helemaal bij mij paste. Of waar ik bij paste. De hele discussie over 65 blijft 65 vind ik niet moeilijk. Volgens mij moet je namelijk realistisch zijn en kijken naar kosten én baten. Moeten we echt tegen elke prijs dat model in stand houden ? Ik denk van niet. Zelf heb ik er geen bezwaar tegen wat langer door te werken. Vooral als dat betekent dat daardoor meer mensen van de AOW gebruik kunnen maken. Dat heet solidariteit. En daar ben ik bereid aan mee te werken. Of dan de hypotheekrenteaftrek. Het "H-woord". Als waar is wat sommige partijen zeggen, namelijk dat het vooral een regeling is waar de meer vermogende baat bij hebben. Dan mag dat van mij serieus op de schop. Een bovengrens van, zeg 350 000 lijkt me acceptabel. Op die manier dient de regeling ook zijn doel. Namelijk het mogelijk maken voor starters op de woningmarkt om ook woonruimte te vinden. De overheid moet dat stimuleren. En dan de zorg. Ook al zo'n heet hangijzer. Er is een partij die pleit voor de invoering van een eigen bijdrage bij huisartsbezoek. Een slechte regeling. Op die manier ga je het moeilijker en ontoegankelijker maken van mensen om naar de arts te gaan. Niet goed dus. De huisarts is en blijft de eerste stop voor een persoon met lichamelijke klachten. Noem het de poortwachter. En om die nou minder eenvoudig te bereiken te maken... Geen goed idee. En op termijn, als je naar de financiële kant wilt kijken, een dure keuze.
Uitkeringen mogen van mij in duur best wat gekort worden. Zolang er daarna een reële kans voor de werkloze is om weer terug de arbeidsmarkt op te kunnen. Zorg dus voor fatsoenlijke en kundige begeleiding in het proces. Misschien dat we in die begeleiding minder naar de cijfers en meer naar de mens moeten kijken. Mensen die écht niet kunnen werken, moeten goed ondersteund worden. Laten we uit gaan van het goede in de mens. De draaideur-uitkeringentrekkers moeten een schop onder hun kont krijgen. Als dit alles betekent dat ik meer belasting betaal zodat meer mensen kansen krijgen op een goed leven, dan is me dat meer dan waard. Subsidies op kunst en cultuur mogen wat mij betreft worden gekort. Dat klinkt misschien hard, maar in een tijd van economische moeilijkheden moet je prioriteiten stellen. Mensen die graag een theatervoorstellingen bezoeken mogen daar best iets meer voor betalen. Ik denk niet dat wij daar met z'n allen voor hoeven bij te dragen. Maar ja, in de campagnetijd is het allemaal stoere taal en gewaagde uitspraken. Dus tja, we zullen zien hoe het gaat na 9 juni. Tot die tijd zweef ik nog even vrolijk rond. En geniet ik van het uitzicht. Hoe dramatisch sommige politici het ook maken, Nederland is echt lang zo gek nog niet.

Een nieuwe ontmoeting die me lang zal bijblijven...

2010-05-02T20:41:00.002+02:00

De laatste maanden heb ik weinig van me laten horen op mijn Blog. Niet dat ik niets heb meegemaakt, maar gewoon weinig nieuwswaardig. Het waren van die maanden die voorbij kabbelden. Tot gisterenmiddag. Voor mijn werk als conducteur doorkruis ik het hele land, dan kom je op allerlei plekken en ontmoet je allerlei mensen. Het was gisteren ook zowat een jaar geleden sinds ik een van de nabestaanden van de slachtoffers van de aanslag op Koninginnedag 2009 ontmoette. Een ontmoeting die ik niet snel zal vergeten. Vandaar dat het ook nog even door mijn gedachten flitste toen ik eergisteren het nieuws keek en de beelden van dit jaar zag.
Gisteren leek ook een gewone dag te worden. Ik had het best naar mijn zin op de trein en genoot van het inmiddels betere weer en de rustige reizigers. Iedereen was nog aan het bijkomen van de chaos van de dag tevoren. Tegen het einde van de middag vertrok ik uit Alkmaar, samen met een collega ging ik naar Haarlem. Een onschuldig ritje leek het te worden. Nadat we uit Heiloo vertrokken liepen we door de trein. Net voordat we Castricum binnenreden hoorde ik de trein luid toeteren. En daarna begon de trein snel te remmen. Veel sneller dan normaal. Met een schok kwam de trein tot stilstand. Omdat ik in het voorste rijtuig was, liep ik snel naar de machinist toe. Deze remming was anders dan de normale. Toen ik de deur opentrok, zag ik net de machinist door de cabinedeur naar buiten stappen. Ik keek door de voorruit naar buiten en zag dat de machinist nog net een meisje van het spoor aftrok. Ik schrok enorm en keek recht in het gezicht van het meisje. Haar haren hingen slordig om haar gezicht. Haar blik staarde in het niets. Naar niets. Een totale lege blik, een blik die ik nog nooit had gezien. De machinist stond met haar naast het spoor. Mijn collega schoot achter mij langs de cabine uit, sprong naast de machinist in de ballast. Omdat ik niets beters wist te doen, riep ik om dat we voorlopig niet verder zouden rijden. Na een paar minuten kwam de machinist terug de cabine in. De collega-conducteur liep langzaam met het meisje naast het spoor naar de overweg net voor het station. "Wat is er aan de hand?" vroeg ik de machinist. "Ze liep recht op me af, midden in het spoor. Gelukkig kon ik op tijd remmen..." Even wist ik niet wat ik zeggen moest. Wat zeg je in zo'n situatie. "Gelukkig kon je op tijd remmen!" was het enige wat ik kon uitbrengen. Naast het spoor liep nog steeds de collega met het meisje. Haar schouders hingen naar beneden. Haar haar hing slap op haar rug. Toen ik beter keek, terwijl we er stapvoets langsreden, zag ik dat één van haar benen in een soort gips zat.
Toen we langs het perron tot stilstand waren gekomen, liep ik snel langs de trein naar achter. Bij de overweg stond de collega inmiddels met het meisje. De politie nam haar van de conducteur over en zette haar in de auto.
"Gaat het met je?" vroeg ik aan de collega, terwijl we terug naar de trein liepen. "Ja, het gaat wel. Pff, die was helemaal van de wereld. Ze gaf geen reactie op wat ik ook zei." In stilte stapten we de trein in. Toen de trein zich in beweging zette, zeiden we tegen elkaar dat we even helemaal niets meer zouden doen. Dus liepen we door de trein en gingen zitten bij een andere collega die op weg naar huis was. Gelukkig had hij ons even geholpen door de reizigers op de hoogte te stellen van de situatie. Tot aan Haarlem bespraken we het gebeurde uitvoerig. We waren allemaal onder de indruk. De ene gaf daar uiting van op een andere manier dan de andere. Pas toen we in Haarlem uitstapten en ieder zijns weegs ging, drong het goed tot me door hoeveel geluk het meisje had gehad. En wij als gevolg daarvan ook.
De verhalen dat het wél misging, had ik meer dan eens gehoord. En nu het maar net goed was gegaan, kon ik het me pas enigzins voorstellen wat dat inhield. De rest van de dag bleven mijn gedachten bij het meisje. Bij haar afwezige, lege blik in de ogen. Alsof haar geest al afscheid had genomen van haar lichaam. Een jaar na de ontmoeting die me lang bijblijft, was er een nieuwe aan toegevoegd.

Nachtrust in heilig

2010-01-23T14:03:00.002+01:00

Mijn slaap is heilig. Als ik in bed lig en ik slaap: stoor me dan niet. Ik hoop altijd dat mijn non-verbale capaciteiten iedereen ertoe zouden dwingen die regel niet te overtreden. Nu begrijp ik wel dat er sommigen zijn die het concept van 'rust' niet helemaal doorhebben. Mijn bovenburen bijvoorbeeld, zij draaien muziek zo hard dat zelfs dove mensen op de deur bonzen, 'of het wat zachter kan...'
De laatste tijd gaat het gelukkig goed. Maar nu is de terreur van de vroege vogel weer begonnen. Je kent ze wel, die semi-gelukkige mensen die iedere dag met een glimlach op hun gezicht de dag beginnen. Mensen die schijnbaar altijd plezier hebben in wat ze ook doen. Mensen die het nodig vinden om de hele wereld deelgenoot te maken van hun plezier in het leven. Ik vertelde al eerder over de harde telefoneerder, het type dat je slechts de helft van het geluk meegeeft. Maar de gelukkige vroege vogel... Och, die zijn me toch sociaal. Als je hen tegenkomt, met hun misselijkmakende glimlach op het gezicht, kijken ze je stralend aan en wensen ze je een 'heel goede morgen !'. Als ik al op zo'n onzalig tijdspit uit mijn mandje ben geklommen, zal mijn reactie voor hen niet echt bevredigend zijn. Ik doe namelijk altijd alsof ik de krant lees, of alsof ik in gedachten ben verzonken. Als je geluk hebt, krijg je een 'môgge' die nog van vrij ver moet komen ook. Om het populair uit te drukken: Ochtenden zijn niet mijn ding.
Als je dan ook om een uur of 2 naar bed bent gegaan, ben je om 7 uur 's ochtends niet zo heel vrolijk. Onlangs werd ik daar pijnlijk mee geconfronteerd. Om zeven uur 's ochtends werd ik wakker van een indringend gedreun. Het duurde even voor ik me realiseerde wat het was. Toen herkende ik het. De Heipaal. Ons allen bekend, het gedreun van deze martelstok doe dieren in een omtrek van minstens 50 kilometer hun winterslaap onderbreken. De kopjes in je kast rammelen ritmisch mee, bij iedere dreun stuiter je een centimeter of 5 de lucht in. En het ergste is: je slaapt niet meer. Je wilt er niet naar luisteren, maar je hoort het wel. Dus draai je je om. En nog eens om. Je legt je hoofd onder je kussen. Zegt tegen jezelf dat je het niet hoort. En als het dan eenmaal ophoudt, hou je je adem in en hoop je dat het voorbij is. Maar nee hoor... Daar is 'ie weer.

Je zal het maar horen

2010-01-12T17:24:00.002+01:00

Na het lezen van een bijzonder inspirerend boek, ging ik wat meer letten op de dingen die mensen zeggen. Mensen in het bijzonder, zoals collega's, vrienden en familieleden. Maar eigenlijk ook mensen die je hoort op de radio of op de tv. Je hoort ze soms de vreemdste dingen zeggen. Zo is het me niet helemaal duidelijk wat 'kraken van vrolijkheid' is. Want, zo hoorde ik op RTL Z: "de beurs kraakt, en niet van vrolijkheid, Ronald!" Kraken van vrolijkheid... Tja. Het zou toch vreemde situatie zijn als je ineens een hels gekraak naast je hoorde in de bioscoop. Een man die de film zo leuk vindt, dat hij kraakt van pure zielevreugd. Het lijkt me een erg verontrustende situatie.
Stopwoorden, we kennen ze allemaal. Woorden die we gebruiken om stiltes op te vullen of om ons verhaal kracht bij te zetten. Gewoon omdat: -Ik heb gelijk, vind je ook niet?- een tamelijke lange zin is. Dus zeggen we: Is 't niet? Daarom. Maar sommige mensen hebben wat vreemde stopwoorden. Zo hoorde ik een collega om de paar zinnen het volgende zeggen: Ay, caramba! Eerst dacht ik dat hij een grapje maakte, maar al snel werd me duidelijk dat hij het serieus bedoelde. Nu is het de eerste paar minuten wel grappig, maar na een half uur ben je het wel zat. Aangezien ik zijn reactie wel kon raden, heb ik er toch maar niets van gezegd. Zo hoorde ik ook eens een man op de radio vertellen hoe hij zoveel moeite had met de aanleg van een snelweg door de natuur. Aan het begin kon hij me nog wel boeien, maar na een paar minuten hoorde ik alleen nog maar: "Een stukje emotie... Een stukje vrijheid... Een stukje natuur... Een stukje het gevoel hebben dat..." Hij bracht me helemaal van mijn stukje. En sindsdien kan ik het woord niet meer aanhoren.
Sommige mensen hebben aan de telefoon de neiging je voortdurend hun instemming te laten weten. Alsof je bang bent dat ze ineens wegvallen en bewusteloos op de grond liggen. Maar het monotone 'ja' kan enorm op je zenuwen werken. Vooral als je maar een kant van het verhaal kan horen. Ga voor de grap eens achter een vrouw van middelbare leeftijd zitten. Een tram of bus leent zich hierbij uitstekend als plaats delict. Wacht dan tot ze telefoon opneemt en tel vervolgens de keren dat ze 'ja' zegt. Of liever nog, probeer er eens níet naar te luisteren. Jahaa, dat is niet makkelijk!
Wat je vast al eens hebt gehoord is dat mensen soms een nieuwe uitdrukking onbewust ontdekken of verzinnen. Zo hebben volgens veel mensen al veel gescheiden vrouwen tijdens de procedure een advocaat in de hand genomen. Lijkt me een gedoe, maar goed... Een manager in de supermarkt, waar ik werkte, vertelde me ooit om alles netjes in de schappen te zetten want 'het gezicht wil ook wat'. Klinkt logisch. Of zoals een meisje uit Den Bosch eens zei: 'Ik heb geeneens geen tijd niet meer...' Dat is wel heel erg weinig...

In 2010 gaan we het zien

2009-12-31T13:40:00.002+01:00

Het einde van het jaar nadert met rasse schreden. Vanavond, klokslag 12, begint 2010. Een jaar met nieuwe kansen, zouden veel mensen zeggen. Ik zie het als een mogelijkheid om opnieuw mezelf weer wat doelen te stellen. Gisterenavond had ik het daarover met mijn familie. Niet iedereen heeft doelen voor het nieuwe jaar. Sommige wel, ze willen gewicht verliezen, gezonder eten of meer gaan sporten. Ik heb niet zo'n doel. Ik houd meer van haalbare zaken. Daarom, volgende jaar ga ik turks leren. Dat leek me een goed doel, haalbaar en doenbaar. Het vraagt natuurlijk wel wat discipline. Maar ik denk dat ik die wel heb. Voor de rest ga ik op dezelfde voet verder. Ik geloof dat alles altijd doorgaat en dat je niet per se een nieuw jaar nodig hebt om iets beters te gaan doen. Of je eigen leven en dat van hen die je lief zijn beter te maken. Het klinkt misschien nogal zweverig of voor de hand liggend, maar toch, ik hoop dat 2010 een beter jaar wordt dan het afgelopen. Ik hoop op een jaar met minder angst voor virussen die uiteindelijk mee blijken te vallen, vliegtuigen die neerstorten, oorlogen die maar niet lijken te eindigen, discriminatie om wat voor reden dan ook. Ik vraag niet dat iedereen elkaar huilend in de armen valt en elkaar de liefde betuigt. Maar, laten we gewoon wat aardiger met elkaar omgaan. Bedenk je dat je de ander zo behandelt als je ook zelf zou willen worden behandelt. Als deze blog je nu een beetje saai en belerend overkomt, het spijt me... Laat ik eigenlijk maar zeggen wat ik wil zeggen: ik wens iedereen een heel goed en gezond 2010 !

2009-12-27T13:06:00.005+01:00

De straf voor sportiviteit

2009-11-20T14:17:00.003+01:00

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet bijster sportief ben. Om een voorbeeld te geven: Studio Sport kijken is al teveel van het goede. Het hele 'leuke' aan sport ontgaat me volledig. Misschien dat ik het wel had gedaan als ik aanleg voor dik-worden had. Maar, dat heb ik niet. Elke aanleiding ontbreekt dus. Vroeger, toen ik een jaar of 10 was, heb ik korf gebald, of gekorfbald, of balde ik korf. Lastige sport, dat zie je nu al. Tijdens de vele wedstrijden stond ik eigenlijk altijd bij de middenlijn te kletsen met tegenspelers. Geen succes dus. Ik vond het zelf erg gezellig, mijn teamleden waar duidelijk minder enthousiast.
Op de middelbare school brak ik eens mijn duim in een poging een bal te vangen. Ik dacht dat ik dat wel kon. Met haast onnatuurlijk fanatisme stond ik de bal op te wachten. Een klasgenoot gooide de bal naar me toe. Ik stak mijn hand in de lucht op de bal op te vangen. Wat er toen gebeurde, tart alle verbeelding. Dat is wat overdreven neergezet, maar dat klinkt nu eenmaal beter in het verhaal. De bal vloog door de lucht, haast in slow motion sprong ik in de lucht. De bal raakte mijn hand, precies tegen mijn duim. *KRAK* klonk het. De bal kaatste terug op de grond, mij in vertwijfeling achterlatend. Nu was ik goed op de hoogte van geluiden die klonken als ik op welke manier dan ook in aanraking kwam met sportieve voorwerpen. Pats, kets, AU, boing... Maar krak... Duim gebroken, lekker hoor, dat sporten. Je krijgt er zoveel voor terug.
Na al die ervaringen zou je hopen dat ik mijn lesje had geleerd. Maar gisteren bleek dat niets minder waar was. Ik had me laten verleiden tot een wedstrijdje bowlen. Op baan was ik me toch goed. Haast echt goed. Professioneel. De ene bal na de andere swierde ik over de baan. De prachtige rood-blauwe schoenen schitterden in het sfeerlicht van de bowlingbaan. Ik won zelfs tweemaal toe. En dan gaat het mis... Ik verbeelde me ineens dat ik eigenlijk heel erg sportief ben. Och, de deceptie. De derde ronde gooide ik weer dat het een lieve lust was. Een goede tweede plaats was mijn deel. Trots op mezelf fietste ik naar huis. De hele avond, niets aan de hand.
Tot ik de ochtend uit bed kwam. De pijn... De ellende... Spierpijn: al over de plaats. Als een oud opaatje strompelde ik door mijn huis. Koffie bracht niet de nodige verlichting. Wederom blijkt mijn haat-liefde verhouding met sport nog altijd levend. Ik denk dat ik het maar bij denksport houd...

Ik woon hier voor mijn rust !

2009-11-09T12:28:00.004+01:00

Vanochtend werd ik wakker door getik op de etage boven mij. Iemand leek er alles aan gelegen te zijn om een spijker, zo mogelijk, door de muur te slaan. Het monotone tikken dreef me haast tot waanzin. Ik draaide me om en probeerde weer verder te slapen. Maar het was me niet gegund. Eerder die nacht was ik ook al wakker gemaakt door allerlei technische terreur. De trambaan, die voor mijn huis langsloopt, werd aan onderhoud onderworpen. Een machine met grijparmen trok het grind tussen de bielzen weg en smeet het met een ferme zwaai weer terug. Echt iets om 's nachts rond half vier te doen.
Toen ik vanochtend de deur uitstapte om boodschappen te doen, was het mysterie van de vuilnisbak ook opgelost. Sinds een paar dagen stond er een soort open container voor het flatgebouw. Op onverklaarbare wijze werd die iedere dag voller. Complete keukens verdwenen in de bodemloze put. Toch vond ik het wel fijn dat ik nu ook wist hoe dat verhaal in elkaar zat.
Nog in gedachten verzonken stormde ik met mijn boodschappentas de trap af. Uit de lift stapte een man, in zijn hand had hij ook een boodschappen tas. Hij liep voor me langs en bleef toen bij de buitendeur stilstaan. Hij keek me doordringend aan. Ik groette hem en keek hem even doordringend terug aan. Het was me aanvankelijk niet duidelijk wat zijn bedoeling van de wedstrijdje staren was, totdat hij een keer knipperde en met zijn hoofd naar de deur wees. Verbaasd keek ik ook naar de deur. Om een bloedbad te voorkomen deed ik de deur voor hem open. Zonder een woord te zeggen stapte hij naar buiten. In het appartement boven mij had de feestvreugde inmiddels een nieuw hoogtepunt bereikt. Luid klonk het melodieuze gezeur van de klopboor boven mijn gedachten uit. Met een diepe zucht stapte ik op mijn fiets. Bij de supermarkt aangekomen baande ik mij een weg door de mensenmassa die zich stond te vergapen aan de aanbiedingen. Een vrouw ramde me hard met haar karretje en zonder sorry te zeggen liep ze me voorbij. Deze ochtend hing van verbazingen aan elkaar. De kassajuffrouw riep me toe wat ik moest betalen. Toen ik haar niet verstond en haar vroeg te herhalen wat ik haar verschuldigd was, keek ze me geïrriteerd aan. Alsof ik zojuist naar de zin van het leven had gevraagd, zuchtte ze diep en noemde het bedrag nogmaals. Terug op de fiets naar huis, hoorde ik van verre de bouwgeluiden uit het appartement boven mij. Nu was het mijn beurt om te zuchten. Ik kom hier toch wel voor mijn rust...

Lekker, zo'n pilletje: je knapt er zo van op !

2009-10-12T12:48:00.003+02:00

"Of nee, doe es 6002 CP ?" Ik kijk hem nog eens aan, en voer dan de gegevens in mijn pda in. 'Geen combinatie postcode, huisnummer' staat er in het scherm. Ik schud mijn hoofd. "Nee, meneer, dat is ook geen goede combinatie..." Hij kijkt me verbaasd aan. Sluit dan zijn ogen en denkt diep na. Hij houdt zich aan de bank stevig vast. Dan valt hij naar achteren. "Ach man, ik heb echt teveel gezopen. En ook weet ik veel hoeveel pillen genomen." Zijn ogen staan raar, hij lijkt dwars door me heen te kijken. Mijn collega's zitten een paar banken verderop en houden de situatie goed in de gaten. "Hey oelewapper" schreeuwt een van zijn maten, "da's mijn broer, weet je" Ik kijk hem niet begrijpend aan, en wat dan nog, denk ik. De jongen op de bank lijkt ineens het licht gezien te hebben, hij staat op en houdt zich wederom stevig aan de bank vast. Met zijn rare ogen kijkt hij me ernstig aan. "Schrijf dat bonnetje nou maar" zegt hij, met een vet Limburgs accent. "Dat wil ik wel," antwoord ik, "maar dan heb ik toch echt je gegevens nodig." "Ja, ehm" hij lijkt diep na te denken en valt weer achterover op de bank. Z'n hoofd laat hij in zijn handen rusten. Opeens opent hij zijn ogen weer. "Wacht. Probeer deze is..." En weer roept hij een willekeurige combinatie van postcode en huisnummer. Geen match. Ik loop naar mijn collega's toe, we overleggen even en dan besluit mijn collega om het ook eens te proberen. Met een glimlach op haar gezicht loopt ze naar het groepje. Na veel gedoe weet ze eindelijk zijn naam te achterhalen. De geboortedatum heeft ze ook. Als ze die aan mij geeft, bel ik met de collega's van de administratie. Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. Dan klinkt er: "Ehm, die meneer bestaat niet..." Ik zucht een keer diep. Vanaf Gouda zijn we nu al bezig om deze meneer een kaartje te kunnen verkopen. Alle informatie die hij ons geeft, is niet de juiste. Hij blijft postcode en willekeurige huisnummers roepen. Dan geeft hij ook een valse naam op. Ik vraag me af of er opzet in het spel is. Ik vermoed van niet, hij is duidelijk onder invloed van iets meer dan een gemiddeld glas bier en een pilletje ibuprofen. Als je je naam niet eens meer herinneren kan... "Ik denk dat we het anders moeten gaan oplossen" zeg ik tegen de collega aan de telefoon. "Da's goed" Als we Utrecht binnenrijden staan de veiligheidsmedewerkers al te wachten. Ook zij proberen de informatie te bekomen. Maar, helaas, meneer is al in een heel andere werkelijkheid aanbeland. Hij heeft het contact met onze wereld volledig verloren. Dan opeens, krijgt zijn broertje een openbaring. Hij rent naar ons toe en roept de postcode. Hij lijkt te zijn aangeraakt door een buitenaardse kracht, zo stralend geeft hij de gegevens door. We voeren de info in, en jawel, na bijna een half uur hebben we eindelijk de correcte gegevens. Haast in juichstemming vul ik de rest van de bon in. Euforisch neemt hij de bon in ontvangst. Zijn broer hangt inmiddels voor pampus in de bank. Het broertje sleept hem, samen met zijn vrienden, van de bank. "Jullie zijn best relaxed hoor !" roept hij ons nog toe. Dan strompelen ze weg. Wij kijken elkaar aan, zuchten dan synchroon diep en gemeend, en zeggen dan: "Koffie ?"

Wat ik me zal blijven herinneren

2009-10-03T13:17:00.002+02:00

Van mijn reis naar Istanbul zal me het meest bijblijven: de drukte. Op elk moment van de dag schieten de auto's over de straat. Of staan ze juist stil. Bij elk stoplicht is het een drukte van jewelste, rijen dik staan auto's, bussen en taxi's te wachten tot ze weer verder kunnen. Zebrapaden en voetgangersoversteekplaatsen zijn slechts een suggesties. Iedereen wurmt zich tussen de stilstaande auto's door. Aan de kant van de weg, op de stoep, staan tientallen kraampjes. De kraampjes liggen vol met prullaria of broodjes. Even verderop staat aan man vers gevangen vis te grillen. Hij roept iets onverstaanbaars en gooit een vis op een broodje. Tussen alle drukte door spelen kinderen. Moeders zitten aan de rand op een bankje met een glaasje thee in de hand. Waarschijnlijk hebben ze het over het weer of de prijs van het eten. Ik weet het niet, want ik versta ze niet. Als ik doorloop, trekt een meneer me aan mijn trui, of ik een horloge wil kopen. "Very cheap, very good" ik glimlach en schud mijn hoofd. Nog voordat hij het op zich in laat werken heeft hij al een nieuw slachtoffer gevonden. Dan begint vanaf een van de honderden minaretten een man te roepen. Niemand besteed er aandacht aan. De auto's op de weg toeteren, het stoplicht staat blijkbaar op groen. Langzaam zet het verkeer zich in beweging. Een paar meter schuiven ze op, dan begint het hele verhaal weer van voor af aan. Ik koop bij een van de kraampjes een broodje en ga op een bankje zitten. Even de drukte op me in laten werken.

De Nieuwe Moskee bij Nacht

2009-10-03T13:13:00.001+02:00

Istanbul is enorm

2009-09-26T17:48:00.002+02:00

Wat een stad! Wat een drukte! Meer dan 13 miljoen mensen op zo'n klein stukje grond. Voor me loopt een oud dametje, ze houdt haar hand op en mompelt iets onverstaanbaars. Onderweg duwt een meneer in een net maatpark meaande kant. "sorry" zeg ik en zet een stap opzij. Snel haalt hij me in en loopt snel verder. De mensen zijn vriendelijk en willen graag met me praten. Door het gebrek aan kennis van de Engelse taal zijn onze gesprekken nogal korte duur. Soms begrijpen ze totaal niet, zo kreeg ik gisteren zowat 3 keer koffie doordat ze mijn opmerking over " I have already ordered" niet begrepen. Iedere taxi rijdt langszij en roept me toe. Verbaasd vraag ik me af ik er zo toeristisch uitzie...
Als ik op het terras zit, beginnen mensen spontaan tegen me te praten. Ik hoor ze beleefd aan en vertel hen waar ik vandaan kom. Enthousiast beginnen ze te knikken en vragen ze of ik uit Amsterdam kom. Ik schud vriendelijk mijn hoofd. Toch kunnen ze het niet laten om te vertellen dat ze Amsterdam helemaal fantastisch vinden. En zo klein en overzichtelijk. Vergeleken met Istanbul, zeker!

't Zit in de kleine dingen

2009-09-10T13:33:00.000+02:00

Wat kan je soms intens gelukkig worden van kleine dingen. Een zon die schijnt op je gezicht als je door de regen naar huis fietst. De trein nét halen. Iemand die aan je vraagt: "Hoe gaat het?". 't Zijn de kleine dingen die 't 'm doen.
Vroeger zocht ik 't geluk op. Ik liet me niet weerhouden door dingen als: een reis. Op een warme zondagnamiddag stapte ik gewoon in de trein naar Amsterdam. Voor een ijsje. Mocht je namelijk ooit nog eens in Amsterdam zijn, spring dan even binnen bij de bakker Van De Linde voor een heerlijk slagroomijsje. Maar kijk, van dat soort kleine dingen genoot ik.
Of 's avonds, een half uur voor zonsondergang, nog even op de fietst springen en door 't bos rijden. Om je heen het gezang van de vogels horen, het knisperen van de takken onder je wielen en de geur van mos in je neus.
Of 's ochtends, op weg naar 't station, oog in oog staan met een hert. Een hert dat parmantig midden in een weiland staat. Het gewei boven de mist uit, als een kroon. Als je dan verder tijdt, terug het bos in, een haasje dat oversteekt, een vos in de verte. Dát zijn ook een paar van die kleine dingen, dingen die mij gelukkig maken. Natuurlijk realiseer ik me dat het geen eeuwig geluk brengt. Maar zolang ik mezelf toe sta, of misschien wel beter: aanspoor, om daar gelukkig van de worden. Wat is het leven dan toch nog goed.

Allemaal verschillende mensen, één irritante conducteur...

2009-08-29T18:41:00.002+02:00

Het mooie van mijn werk is dat je zoveel verschillende mensen tegenkomt. Het is als een encyclopedie van mensen die door de trein wandelt. Onlangs bijvoorbeeld, ik wandel door de trein en vraag mensen naar hun kaartje. Ik stap een balkon op, zit er een man in elkaar gezakt op een bankje. Voor zich staat een grote tas van een supermarkt. De tas puilt uit, allerlei rare spulletjes steken eruit. Ik haal mijn neus op, het stinkt er nogal. Als ik de man vraag om zijn kaartje, begint hij druk te graaien in de tas. "Eigenlijk heb ik geen kaartje" zegt hij, na een grondige zoektocht door zijn tas. "Oh, okay, hoe komt dat ?" vraag ik hem, terwijl ik driftig probeer geen adem te halen. De stank is haast ondraaglijk. "Ik ben de nieuwe messias" zegt hij, met een vet Amsterdams accent. "Zo, wat een eer" zeg ik met een glimlach op mijn gezicht. "Ja, dat klopt. En als messias heb ik geen tijd voor dit soort aardse zaken..." Hij blijft me strak aankijken. Ik kijk net zo strak terug en zeg hem dat hij in Amsterdam de trein mag verlaten. Daar stemt hij gelaten mee in.
Een paar dagen later ben ik een beetje in een lollige bui. Nadat ik de trein eens ben doorgewandeld ga ik met een krantje zitten wachten tot we het volgende station binnen rijden. Er komt een meisje van een jaar of 17-18 naar me toe. "Pardon meneer, ik kan de wc niet vinden." Ik kijk even om me heen en wijs haar dan de goede richting op. "Vergeet geen 10 cent op het schoteltje achter te laten!" roep ik haar nog na. Ze kijkt me verbaasd aan, knikt en loopt dan door. Als ik een paar minuten later opsta om te gaan omroepen komt het meisje me tegemoet gelopen. In haar hand houdt ze een muntje van 10 cent. "Ehm, meneer, maar waar staat dat schoteltje dan?" ik kijk haar nog verbaasder aan en zeg dan: "Laat maar, voor jou is het gratis." "Oh bedankt!" zegt ze, terwijl ze me voorbij terug naar plaats loopt. Met een grote grijns op mijn gezicht roep ik om dat we 's-Hertogenbosch binnenrijden. Sommige mensen, denk ik hoofdschuddend.
Ach, en de aloude treinen die gesplitst worden. Dat blijft ook voer voor flauwe grappen. Zo rijdt er vanuit Utrecht een trein naar Maastricht en Heerlen. In Sittard wordt hij gesplitst, waarna het ene gedeelte naar Heerlen rijdt en het andere naar Maastricht. Als ik in Utrecht op die trein sta te wachten, spreekt een mevrouw me aan. "Meneer, waar moet ik zitten als ik naar Maastricht wil?" Zonder een spier te vertrekken antwoord ik haar. "Bovenin mevrouw" De collega die naast me staat, knikt enthousiast mee en wijst de mevrouw op het bovenste gedeelte van de dubbeldekker die het station binnenrijdt. Als de trein stilstaat en deuren opengaan, stapt de vrouw zelfverzekerd in en loopt de trap op naar boven. Mijn collega en ik kijken elkaar veelbetekend aan. Nadat we Utrecht hebben verlaten loop ik de trap op, naar boven om te gaan controleren. Al snel sta ik bij de bewuste mevrouw. Ze trekt me aan mijn jas en kijkt me ietwat paniekerig aan. "Meneer, dat splitsen hè... Hoe gaat dat precies in zijn werk?" Ik kijk haar even ernstig aan en begin dan een relaas over cirkelzagen en benen omhoog houden. Het wordt even stil in de coupé, dan begint een van de reizigers te grinniken. De vrouw kijkt me aan, trekt een wenkbrauw op en zegt dan: "Ik hoop dat u me voor de gek houdt, meneer" Ik tover een glimlach op mijn gezicht: "Ik hoop het ook"
Het mooie van mijn werk is dat je zoveel verschillende mensen tegenkomt. Heel verschillende mensen...

Ieder zijn mening, da's je recht

2009-07-10T12:21:00.002+02:00

Normaal zou ik me niet uitlaten over politieke zaken op deze blog. Toch krijg ik steeds meer het gevoel dat ik niet achter kan blijven. Vandaag las ik namelijk een artikel in De Pers, het gaat over de stemmers op Geert Wilders' PVV. Ik sta niet achter deze partij noch ben ik het eens met haar standpunten. Wel schrok van het standpunt van de meer gevestigde partijen. In het kort komt het erop neer dat je, als burger, niet zonder meer 'iets' mag vinden. Vooral als dat indruist tegen de standpunten van bijvoorbeeld de PvdA of D66. Natuurlijk is het ook hun goed recht om te zeggen wat zij vinden. Maar om nu gelijk een hele groep mensen te vertellen dat ze niet moeten 'zeuren' en 'hun mond moeten houden'. Is het niet juist het mooie van een democratie dat je kan zeggen wat je wil ? Het prachtige van een vrij land als Nederland is dat je kan vinden wat je wil. Daarom juist is het onacceptabel om mensen met een bepaalde mening te rediculiseren.
Het beangstigt me ook om te zien dat een steeds grotere groep Nederlanders zich laat leiden door een gevoel, dat volgens mij onterecht is. Natuurlijk zijn er problemen die erkend moeten worden, opgelost moeten worden. Daar zijn alle partijen bij gebaat. Maar spreken in termen als: zij die... helpen de zaak niet echt verder.
Misschien dat het juist daarom belangrijk is die klachten serieus te nemen in plaats van ze te negeren of zelfs te bagetaliseren. Iemand zei eens tegen me: "Stomme vragen bestaan niet, stomme antwoorden wel." Ik ben ervan overtuigd dat sommige standpunten en overtuigingen ontstaan zijn door een gebrek aan kennis. Maar, ligt dan niet juist daar de oplossing ? Voorlichting, onderwijs ? Laten ze daar hun energie in steken, in plaats van die te verspillen en zinloze aanvallen op mensen die zich daardoor alleen maar gesterkt zullen voelen in hun overtuiging.
Nogmaals, ik weet dat ik gewoonlijk niets politieks schrijf. Maar ik wilde toch een signaal afgeven, hopelijk komt de boodschap over...

Als het dichterbij komt

2009-05-01T21:04:00.002+02:00

Aanvankelijk was ik van plan om een opbeurend verhaal te schrijven over een vrouw die ik ontmoette, wiens verhaal ik zo verbazingwekkend vond, dat ik het jullie niet wilde onthouden. Maar, vandaag kwam ik een man tegen wiens verhaal me raakte. Gisterenmorgen is er Apeldoorn iets verschrikkelijks gebeurd. Een auto die op de mensenmassa inreed en in zijn rit aan zes mensen, en de bestuurder zelf, het leven kostte. Een drama waarvan je je afvraagt waarom, en hoe dat heeft kunnen gebeuren. Vanmiddag had ik het er nog over met een collega. Net nadat ik bij mijn collega wegliep, kwam ik een reiziger tegen. Hij klampte me aan en vroeg of hij bij mij een kaartje kon kopen. Eigenlijk was ik verontwaardigd en wilde ik een preek gaan houden over de noodzaak van een kaartje vooraf te kopen, maar ik ging toch even mijn spullen pakken. Toen de trein zich terug in beweging zette, liep ik naar de man. Hij zat stil voor zich uit uit het raam te staren. Ik vroeg hem of alles wel goed ging. Hij draaide zijn hoofd naar me toe, de tranen liepen over zijn wangen. "Nee, het gaat niet goed... Ik ben gisteren mijn opa verloren" Ik was even uit het veld geslagen, maar antwoordde toch: "Het spijt me dat te horen, wat is er gebeurd". "Mijn opa was speciaal van de antillen naar Nederland gekomen om voor de koningin te dansen in Apeldoorn. Ik stond erbij, we stonden bij de optocht... En toen. " De man slikte wat tranen weg en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Ik was verbijsterd en gingen tegenover hem zitten. Het was even stil tussen ons. De man zat voorover gebogen en haalde toen diep adem. "Ik ging even wat te drinken halen voor ons allemaal. En dan hoor ik een klap en gegil... Ik draai me geschrokken om en zie mijn opa op de grond liggen. Mijn oma ernaast... En mijn moeder ook..." Nu wist ik niets meer te zeggen. "Wat vreselijk..." bracht ik verdwaasd uit. De beelden van de dag tevoren flitsten weer door mijn hoofd. De auto die keihard tegen het momument tot stilstand komt. De mensen die gillen en schreeuwen. De agenten die rondrennen. De totale ontreddering. En deze man, die hier voor mij zat, had dat vreselijke moeten meemaken. Ik hielp de man overeind en bracht hem naar een fatsoenlijke zitplaats. Daar ging hij weer zitten en bleef voor zich uitstaren. Het enige dat ik wist te zeggen, was: "Sterkte..."

Ik ben blij dat ik een vaste baan heb

2009-04-19T16:26:00.003+02:00

Het was wat later op de avond en ik stond in de tram. Tegenover me stonden twee jongens te praten. Met wilde en brede gebaren probeerden ze hun boodschap kracht bij te zetten. Ik knikte een keer vriendelijk. Een andere jongen kwam erbij staan en schudde de beide andere jongens de hand. Toen stopte de tram bij een halte, een van de drie jongens draaide zich om. "Hey, heb je een vuurtje voor me?" sprak hij tegen een van zijn vrienden, terwijl hij een joint uit zijn zakte viste. Een van de jongens graaide in zijn zak en diepte een aansteker op. In de deuropening stak de jongen zijn joint op, nam een ferme haal en stak zijn duim op. "Later.." zei hij en liep weg. De andere jongen liep achter hem aan. De jongen die in de tram achterbleef keek me aan en schudde zijn hoofd. "Ik ben zo blij dat ik een vaste baan heb" zei hij. Ik knikte hem vriendelijk toe. "Ja, dat is een fijn idee hè" "Je hebt geen idee", hij schudde nogmaals zijn hoofd en keek me ernstig aan. "Iedere keer als ik door deze wijk rijd, kom ik mijn oude vrienden tegen. En daar word ik niet vrolijk van." Ik keek hem niet-begrijpend aan. "Hoezo dat dan?" vroeg ik hem. "Nou, die komen om 12 uur uit hun nest, roken een joint en gaan op straat ellende uithalen." "Da's minder", antwoordde ik, niet wetend wat te zeggen. "Ik ben echt blij dat ik daar weg ben." "Dat lijkt me ook" zei ik tegen hem. Hij kijkt me nog een keer ernstig aan. "Heb jij ook een vaste baan?" vroeg hij me, ik knikte en zei "Ja". "Nou, ik zit nou anderhalf jaar bij dit bedrijf en zeg telkens tegen mijn baas: 'ontsla me niet, want anders val ik weer terug in de shit'". Ik keek hem verbaasd aan. "Dus, ik hoop dat zij dat ook een keer zullen hebben, want hoe ze nu leven... Daar schiet niemand iets mee op." Ik glimlachte hem en toe en stapte bij mijn halte uit. Hij liep een stukje met me mee. Gaf me een klap op mijn schouder en zei: "Hey, fijne avond verder hè!" "Van hetzelfde" roep ik terwijl ik met een glimlach op mijn gezicht doorliep, naar huis.

Utrecht !

2009-03-21T16:31:00.001+01:00

Toch ben ik best sportief

2009-03-15T18:18:00.003+01:00

Het was een mooie dag. Buiten scheen het zonnetje er op los. Ik zag in het park tegenover mijn appartement allerlei mensen lopen. Opeens kreeg ik een idee... Wat als, ik nou eens ging rennen. Hardlopen door het park, misschien vind ik dat wel leuk ? Wist ik veel...
Ik rukte de kastdeur zowat uit de sponning, op zoek naar de juiste schoenen. Ik zette wat kekke muziek op mijn iPod en deed mijn trainingbroek aan. Ik strikte de veters goed strak vast en stak de dopjes in mijn oren. Ik had wat up-tempo nummers op mijn mp3-speler gezet. Dat leek me wel het beste. Enthousiast rende ik het huis uit. Met grote sprongen stond ik snel beneden. Ik wandelde rustig langs de flat richting het park. Stiekem was ik wel een beetje trots op mezelf. In jaren had ik niet zo gezond gedaan. Tussen de auto's en trams door manouvrerend wandelde ik naar het park. Toen ik op het pad in het park stond, keek ik even om me heen. Strekte mijn benen, zoals ik dat tientallen anderen dat ook had zien doen. Wow, dat zag er al heel sportief uit. En daar ging ik. En hoe ging ik... Als de wind. Suizend door de bomen door. De bladeren wild dansend om mijn benen. Vogels die verschrikt opvlogen. Sneller dan het licht. Naja, suizend, sneller dan het licht... Zacht blazend. Ik was als een rustig lentebriesje. Maar toch, ik had al gelijk het goede huppeltje te pakken, vond ik zelf. Mederenners groetten me, ze staken hun hand naar me op. Ik voelde me meteen 'one of the guys'. Dus zwaaide ik semi-nonchalant terug. Zo'n beginnende zwaai. Het eerste rondje ging me ook makkelijk af. Daar was ik zelf misschien nog het meest verbaasd om. Het tweede rondje ging al wat slechter. Aan het begin van het derde rondje besloot ik even te wandelen voordat ik weer begon met lopen. Ik was retetrots op mezelf, zo trots dat ik na het derde rondje weer terug naar huis wandelde. Daar aangekomen ging ik even zitten bijkomen. Ja, ik was goed bezig geweest, vond ik. Voldaan stapte ik onder de douche. Even voldaan stapte ik weer onder vandaan. Later die avond stapte ik in bed, met hetzelfde voldane gevoel.
De volgende morgen werd ik wakker en klom uit bed. Ik voelde een vreemd gevoel in mijn knieën. Hmm, en ook bij mijn heupen. Met mijn hand sloeg ik tegen mijn voorhoofd. Spierpijn. Waarschijnlijk moet ik nog wat vaker trainen...

In bewegende beelden

2009-03-03T19:29:00.000+01:00

En oh, de pijn...

2009-02-19T21:35:00.002+01:00

Ik lig hier te vergaan van de pijn. Ik draai me om, op de ander zij dan maar. Auw, kerm ik. Ik vind me zelf erg zielig. Het maakt niet hoe ik lig, pijn doet het toch. Ik voel aan mijn kaak. Hmm, niets vreemds... Maar toch doet het pijn. Ik sluit mijn ogen, probeer nog wat te slapen. Maar ik wacht, de slaap komt niet. Ik kijk op de wekker. Het licht straalt me fel in de ogen. Ik knipper even en kijk dan weer: 04:42. Ik draai me om, maar mijn kaak dwingt me om weer te draaien. Man, man, wat doet dit pijn. Ik kijk weer op de wekker... 04:45. De tijd kruipt voorbij. Ik zie bijna elke minuut, ieder uur. Ik weet van pure gekheid niet meer hoe ik liggen moet.
Dan klinkt eindelijk de wekker. Onder luid gejammer sleep ik mezelf uit bed. Sloffend ga ik naar de badkamer. De spiegel is mijn onpartijdige rechter, die me altijd de waarheid zegt. Ook vanochtend kent hij geen genade. Tweede rode ogen kijken me aan, daaronder een mond die een verwrongen grimas trekt. Ik wil mijn mond open doen om te zien wat er daarbinnen toch allemaal in de hand is. Een felle pijnscheut weerhoudt me ervan om het daadwerkelijk te doen. Ik draai me voorzichtig om.
Aan tafel sop ik mijn brood naar binnen. De koffie smaakt me niet, het brood evenmin. Moedeloos laat ik me op de bank vallen. Buiten regent het, de regen slaat tegen het raam. "Pff, dat kan er óók nog wel bij..." denk ik. Ik kijk op de klok en trek mijn jas aan. Zelfs het tikken van de klok doet pijn. Ik probeer te lachen, maar ook dat doet pijn. Met mijn lodderige ogen en verwrongen smoelwerk sleep ik me het huis uit. De deur slaat met een klap achter me dicht. Ik voel me vreselijk. De pijn in mijn kaak lijkt haast ondraaglijk. Ik sjok naar de tram... De tram die weer een eeuwigheid op zich lijkt te laten wachten. Ik ben doodop. Dan komt hij toch. Ik sjok naar binnen. Verbazingwekkend snel sluiten de deuren zich achter me. Een venijnig: "Niet meer instappen!" klinkt achter me terwijl ik voorzichtig ga zitten. Tegenover me zit een oma me droevig aan te kijken. "Wat een weer hè?" zegt ze. Ik mompel iets bevestigends terug. Ze kijkt me niet-begrijpend aan. Ik staar door het raam. De stad trekt aan me voorbij. Gelukkig zijn we snel op het centraal station. Daar herhaalt zich het ritueel. Iedereen rent om het hardst om de trein te halen. Ze vliegen langs me met een snelheid waar ik me over verbaas. Zelfs een oude man met rollator haalt me in. Hij kijkt me verbaasd aan. Verbaasd over mijn tempo. "Als je nóg langzamer gaat, ga je terug in de tijd" lijkt hij te denken. Ik wil niet veel harder. Ik houd mijn hand stevig tegen mijn wang gedrukt. Alsof ik iets wil beschermen.
De trein zet zich in beweging. Ik staar naar buiten. De regen houdt niet op, hij valt gewoon door. Naar beneden. Stadig. In Culemborg komt er een jongetje de trein ingerend. Hij botst bijna tegen me op. "Is de conducteur al langsgeweest?" vraagt hij. Mijn korte-termijn-geheugen laat zich van zijn beste kant zien. "Geen flauw idee" mompel ik. "Oh" zegt hij. Hij leunt over me heen, probeert m'n krant te pakken. Met een kracht die ik toen niet voor mogelijk hield, leg ik mijn hand ferm op het papier. "Die is van mij". Hij kijkt me boos aan. "Nou, hey, doe eens normaal man. Ik schop je dood, hoor je, ik schop je dood" Ik kijk hem op mijn beurt verbaasd aan. Hij loopt weg en gaat zitten. Ik kijk weer naar buiten.
Als we aangekomen zijn, baan ik me een weg door de regen. Ik sta te kloten met het cijferslot. "Shit" bedenk ik me, "wanneer was mijn vaders geboortejaar nou weer ?" Uiteindelijk rij ik tergend langzaam naar de tandarts. Als een verzopen hond kom ik aan. De tandarts staat me in de deuropening aan op te wachten. Stralend, iets te stralend... Hij schudt me enthousiast en weet op tijd de grijns van zijn gezicht af te halen. Volslagen uitgeput laat ik me in de stoel vallen. De tandarts mompelt wat code's tegen zijn assistente. Die begint op haar beurt als een bezetene het toetsenbord van de computer te mishandelen. Die dan weer, slaakt een luide kreun en poept mijn gegevens uit. De tandarts neemt niet de moeite om zijn weerhaak uit mijn mond te halen terwijl hij die gegevens bekijkt. "Tja" zegt hij, "even een fotootje maken" Hij staat op en komt terug met een soort memorystick. Hij duwt het voorwerp stevig tegen mijn wang, en duwt dan weer een soort stofzuigerslang tegenaan. Er klinkt een piepje en het is stil. Iedereen verlaat de kamer. Na een tijdje staat het halve dorp in de behandelkamer te staren naar de foto. Ik lig nog lijdzaam in de stoel. "Tja" zegt de tandarts wederom, "ik kan eigenlijk niets zien" Ik schrik me naar, 'heb ik een blinde tandarts?' vraag ik me verbijsterd af. Dat zou veel verklaren, bedenk ik me. "Het is waarschijnlijk een ontsteking, ik ga je een kuurtje geven en wat pijnstillers." Bij het horen van die woorden, veer ik op in mijn stoel. Althans, dat is te zeggen, met dezelfde snelheid veer ik terug. Mijn kaak heeft duidelijk een ander plan. Ik krijg een briefje in mijn hand geduwd gedrukt. Snel race ik naar de apotheek. Brengt dit eindelijk verlichting ?

Aarstleugenaar die ik ben !

2009-01-25T14:14:00.002+01:00

"En de trein naar Den Haag dan ?"
Ik draai me om en kijk in de ogen van een geïrriteerde mevrouw. Ze heeft haar handtas op haar schouder hangen en kijkt me kwaad aan.
"Aan de overkant, mevrouw, hij komt over een paar minuten"
"Nou, mooi is dat. Bedankt voor het omroepen hè..."
Het sarcasme druipt van haar stem en valt in kleine druppeltjes op de grond. Ze blijft me aankijken en loopt niet weg.
"U hebt de omroep niet gehoord ?" vraag ik haar vriendelijk.
"Omroep ? Gehoord ? Man, je hebt helemaal niet omgeroepen !"
Ik kijk haar verbaasd aan, maar laat snel een glimlach op mijn gezicht verschijnen.
"Oei, dan heeft hij waarschijnlijk niet goed gewerkt, ik heb namelijk wel omgeroepen, het spijt me als u het niet heeft kunnen horen."
De mevrouw wordt alleen maar bozer, ze stampt zelfs een keer met haar voet ferm op de tegels. Ik verbaas me daar ook een beetje over. Ik had het wel gelezen hoor, mensen die stampvoetend weglopen, maar nog nooit zag ik het in het echt.
"Zo, ga je nu ook nog staan liegen, nu wordt het nóg mooier !" zegt ze, en dan draait ze zich resoluut om. Ik blijf even verbaasd als eerst staan. Dan zie ik dat we weer verder moeten. In mijn ooghoeken zie ik de mevrouw uitvaren tegen een medereiziger. "De leugenaar..." vang ik nog op. Dan draait ze zich weer om en zegt: "Nou reken er maar op dat ik een brief schrijf" Ik knik haar vriendelijk toe en stap terug de trein in. Maar, ze zet haar tas op de grond en balt haar vuisten, alsof ze me aan gaat vallen. Ze verheft haar stem en zegt: "aartsleugenaar dat je bent !" Ik ben even verbaasd en moet dan lachen.

De verpsreking...

2009-01-23T12:54:00.002+01:00

Als twee miljoen mensen zich verzamelen op een veld in Washington, dan moet er toch iets boeiends gaande zijn. Met die gedachte in mijn achterhoofd zette ik dinsdag te televisie aan. Ik zapte langs verschillende kanalen. Op de staatstelevisie waren ze wat traag met de ondertiteling. Dat stoorde me zo, dat ik verder zapte. Op Canvas hadden ze ook ruzie met de ondertiteling, dus wederom zapte ik verder. Uiteindelijk bleef ik hangen bij de BBC. Net toen ik inviel, was een groep muzikanten bezig met het spelen van een muziekstuk. Ik verbaasde me over de politiek-correctheid van het gezelschap. Een chinees-amerikaanse man, een afro-amerikaanse man, een blanke vrouw. Ze hadden allemaal een glimlach van oor tot oor op hun gezicht geplakt. Stoïcijns speelden ze door, terwijl het hard waaide. Ik moest wel even lachen toen ik het haar van een van de muzikanten opeens op zag waaien, dat had hij vast liever niet zo gezien.
Maar, het stuk zaten we allemaal geduldig uit. Aan het einde klonk een oorverdovend applaus. Iedereen stond. Toen was het moment aangebroken, daar waar iedereen op had gewacht. De verkozen-president van de Verenigde Staten stond op, zijn vrouw liep met hem mee. In haar hand hield ze de Bijbel stevig vast. De Eed. Onbedoeld hield ik ook even mijn adem in. Ik voelde wel dat dit een belangrijk moment in de geschiedenis was. Het applaus stierf weg, iedereen keek ingespannen naar de man op de trappen bij het Capitool. Hij legde zijn hand op de Bijbel en stak zijn rechterhand in de lucht. De man tegenover hem begon met het voorzeggen van de eed. Twee, drie seconden ging het goed. Maar, ach nee, toen was hij daar: dé verspreking van het jaar... Ik moest even lachen. Zoveel hoop, verandering en 'Yes, we can'... Maar toch maar gewoon een mens.

Als ik het kon, dan deed ik het

2009-01-12T21:46:00.001+01:00

Het zou me niets moeten deren. Ik zou mijn schouders moeten ophalen, even diep inademen en weer door gaan. Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat het me niets interesseert. Dat het er niet toe doet. Dat ik er blij mee ben. Dat ik het ze allemaal gun. Dat het me koud laat, alsof het ergens anders is. In een ander universum. Maar, het komt juist weer dichtbij. Net wanneer ik dacht dat het ver van me af stond. Ik wil het wel, maar ik kan het niet. Ik wil graag afstand nemen en diep inademen. Ik wil dat het me koud laat, dat het me niets aangaat. En al die dingen, ze zijn ongelooflijk waar. Waarder dan wat dan ook. Maar, ik wil het wel, maar ik kan het niet.

Mooi

2008-12-31T14:37:00.001+01:00

Oh, en de rust...

2008-12-28T23:03:00.002+01:00

Het is aan het einde van de dag. Alles is in rust. De vogels hebben hun gekwetter gestaakt, ze schreeuwen niet meer. Zelfs de bomen lijken zich niet meer door de wind te laten verleiden om heen en weer te zwaaien, ruisend en fris. Vanavond laten ze hun takken hangen. In het schemerdonker fietst een man door het park. Z'n fiets slingert een beetje en piept en kraakt als hij het bruggetje oversteekt. Achter hem aan rent een vrouw, heel even lijkt het alsof ze elkaar achtervolgen. Dan slaat de man rechtsaf en loopt de vrouw rechtdoor. Nog verderop loopt een koppel innig gearmd, ze kijken elkaar van tijd tot tijd diep in de ogen en lopen dan verder. Als ze op het bruggetje staan, leunt de vrouw tegen de man aan, hij slaat zijn armen liefdevol om haar heen. Ze genieten samen van de heldere sterrennacht. Terwijl ik op mijn balkon sta en een zucht slaak, bedenk ik me: dit is geen nacht om te slapen. Maar ja, ik neem nog één slok van mijn wijn en draai me dan om, knip het licht uit en val in mijn bed.

Mijn nieuwe buurtgenoten

2008-12-19T15:27:00.003+01:00

Ik heb een nieuw huis. Sinds een paar weken woon ik in een appartement op de eerste verdieping van een mooie flatgebouw. Het flatgebouw staat pal tegenover het park. En voor mijn raam staat een grote boom. Zo'n boom, zoals je ze vroeger tekende op school. Takken weid uitgespreid over het gras. Onder die boom zitten dikwijls vogels, in de boom ook. Ze zingen dan.
Nadat ik alles een beetje had ingericht, was ik er eindelijk aan toe gekomen om eens te kijken en luisteren wat er zoal om mij heen gebeurde. Zo'n flat is een mini-samenleving. Mensen van allerlei pluimage, rangen en standen wonen samen op -zeg- 250 vierkante meter. Een van mijn flatgenoten is een oudere dame, ik schat haar zo eind zeventig, begin tachtig. Ze loopt de hele dag in haar ochtendjas. Ze heeft de gordijnen stijf dicht. Een week geleden werd er een pakje bezorgd voor mij, en zij had het aangenomen. Omdat ik niet thuis was, kon ik het later ophalen. 's Avonds belde ik bij haar aan, maar ze deed niet open. De volgende dag probeerde ik het nog eens. Weer geen reactie. Toen ik eindelijk gehoor kreeg, deed ze open. Ze keek me van om het hoekje aan. Ze had de deur op een kiertje. Haast kreeg ik de neiging om te zeggen dat ik van de Jehova's Getuigen was. Toen ik zei waar woonde, en wat ik wilde, schuifelde ze terug het huis in en kwam terug met het pakket. De deur deed ze niet veel verder open, de duwde het pakje door de smalle opening tussen de rand van de deur en de deurpost. "Bedankt", zei ik nog. Maar nee hoor. De deur werd dichtgedaan, allerlei sloten hoorde ik gesloten worden.
Een andere buurvrouw heeft een hond. Een grote blonde labrador-achtige sneeuw-sint-bernard-retriever. Aangezien de hond al zo'n zes jaar geen bad meer van dichtbij heeft gezien, draagt het beest een lucht bij zich waar een ongewassen bouwvakker spontaan een toeval van zou krijgen. De vrouw lijkt immuum te zijn voor de lucht. Hoe dan ook, ze slaagt erin om tamelijk nonchalant naast de hond te staan en ondertussen met mij te praten. Praten is in dit verband eigenlijk een zware overschatting van de monoloog die op me afgevuurd wordt. Met een hand houdt ze de liftdeur tegen, terwijl ze met de andere hond liefdevol het kleine hokje in probeert te trekken. Een normaal mens zou hier zijn handen al vol aan hebben, maar zij niet. Ze begint druk te praten en slaagt er in die wat alternatieve Yoga-houding in er ook nog bij te gebaren. De hond kijkt dan wat hulpeloos voor zich uit. Alsof hij zeggen wil: "Ik kan er ook niets aan doen..." Gelukkig ontsnap ik iedere keer weer aan haar aandacht, maar als ik haar aandacht heb... Berg je maar.
Met deze verhuizing heb ik weer een vat van nieuwe mensen opengetrokken. Mensen die zich bijzonder goed lenen om beschreven te worden.

Het is zover: waterschapsverkiezingen !

2008-10-31T21:00:00.002+01:00

Ja, hoera ! Het is weer zover. De waterschapsverkiezingen ! Is dat niet iets waar we allemaal naartoe leven, elke vier jaar weer ? De fijne verkiezingen, met de thema's die iedereen zo aanspreken. Vanavond stond ik nog bij te komen van een supermarktbezoek toen ik recht in het gezicht van de lijsttrekker van een partij staarde. Vanaf de poster keek hij mij glimlachend aan. Een rij parelwitte tanden en strak kapsel versierden zijn hoofd. Ik glimlachte uit verplichting terug. Nu ben ik mij altijd bijzonder bewust van de burgerplicht die op mijn schouders drukt. Dus op de fiets naar huis bedacht ik me dat ik nog moest stemmen. Ik besloot daarom om wat harder door te fietsen. Misschien dat er ergens tussen de bosjes politieagenten zouden verscholen zitten. Misschien sprongen ze er wel uit en hielden ze me tegen. Ik zag het al helemaal voor me. "Zo, waar gaan wij naartoe ?" Ik zou dan nonchalance veinzen en antwoordden: "Naar huis, oom Agent, ik ga mijn burgerplicht vervullen en stemmen voor de waterschapsverkiezing. Doen we dat niet allemaal ?" Ik wist zeker dat ze daar van onder de indruk zouden zijn. Ja, ik zag die agent al een traantje wegpinken in zijn rechterooghoek. Want, zijn agenten ook niet net mensen ? Zij het dan zwaarbewapende en constant in meervoud sprekende mensen. Maar toch, mensen. Ik zou dan een bemoedigd schouderklopje krijgen en hij zou "We zijn goed bezig, jongen" zeggen. Dan zou ik op mijn fiets stappen en snel, goed verlicht, doorfietsen. Thuis aangekomen, stormde ik de trap op. Startte snel mijn laptop en begon driftig te zoeken naar een geschikte kandidaat. Niet dat ik wist op wie ik moest stemmen. Maar stemmen zou ik. Dat bleek nog best een onderneming. Je schijnt je te moeten registeren vooraleer je mag stemmen. Ik sloeg met mijn vuist op de tafel, die maakte van schrik een heel klein sprongetje. Maar, ik vulde snel de formulieren in en zond ze naar de bevoegde instantie. Met een zucht bedacht ik me, dat me nu niets verweten kon worden. Het hele weekend ga ik nu dus nadenken op wie ik moet stemmen tijdens deze levensveranderende verkiezingen...

Eindelijk, eindelijk... Voorbij

2008-10-26T22:54:00.002+01:00

... De bussen laten op zich wachten. Wij zijn het, die wachten. De lichten knipperen in de trein. Ik weet me even geen raad. Het lijkt maar te duren. Een kwartier gaat voorbij. Niemand die iets weet. Niemand die iets laat weten. Ik begin me te vervelen. De mensen om me heen beginnen weer op te staan en lopen heen en weer door de coupé. Ze kijken me aan, verwachten antwoorden van mij. Maar ik kan ze niet geven. Ik vraag me in stilte af of er nog iets gaat gebeuren. Maar... er gebeurt niets. Dan komt m'n collega voorbij lopen. Ik zet een stap vooruit en probeer hem tegen te houden. Hij mompelt iets: "Ze kunnen ons niet vinden". Ik verbaas me en loop achter hem aan. "Wat bedoel je ?" vraag ik hem, terwijl we in een vreemde polonaisse achter elkaar aan lopen. "Nou, zoals ik het zeg, ze kunnen ons niet vinden..." "De bussen ?" Er volgt een knik en hij loopt door. Ik vertraag mijn pas. Ik schud mijn hoofd. En laat mijn armen moedeloos langs mijn lichaam hangen. De bussen kunnen ons niet vinden. Bussen, in het donker door het brabantse land. Een trein die, verlicht, zich uitstrekt over een lengte van ongeveer 500 meter laat zich moeilijk vinden. De verlichting knippert nog een keer. Weer laat ik me vallen op één van de stoelen. De kraakt weer de omroep. Ik luister niet eens meer. Ik hoor woorden als: bus, trein, donker, onvindbaar. Ik zucht. Hoe kan dit nou...
Dan, eindelijk, na drie uur wachten hoor ik dat er een trein vanaf Tilburg komt. Een trein. Zouden we dan eindelijk weer gaan rijden ? Diezelfde vraagt ressoneert door de trein. Iedereen stelt dezelfde vraag. Aan mij, aan elkaar en aan iedereen die het maar horen wil. Het blijft bij geruchten. En ik vrees weer voor een dooie mus. Maar die komt niet. Want, gedurende een kwartier loop ik door de trein. Probeer ik mensen te helpen, zo goed als ik kan. En die schokt de trein. Ik hoor gekraak. Even vrees ik voor een nog grotere ramp dan die al was... Maar, die blijft uit. Na meer dan drie uur begint de trein weer te rijden. Eindelijk !

En het wachten ging door

2008-10-16T19:58:00.004+02:00

... En de tijd tikte rustig verder. We wisten niets, werden heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. De mensen in de trein begonnen geïrriteerd rond te lopen. Ze voelden zich opgesloten als dieren in een hok. En rijdend hok, of een hok dat rijden zou moeten. De reizigers klampten me aan terwijl ik rustig door de trein liep. "Nu mis ik mijn aansluiting", klonk het uit de verschillende coupés. Ik wist niet wat te zeggen, wat te doen. Mijn collega lijkt op te zijn gegaan in de massa. Niets hoor ik van hem. Een klein meisje begint zachtjes te huilen. Ik krijg bijna zin om met haar mee te huilen, maar ik weet me te beheersen. Zoveel als ik kan, beantwoord ik de vragen die op me afgevuurd worden. Ik voel me machteloos. Een uur gaat voorbij. Het begint warmer in de trein te worden. Niet alleen de loc, maar ook de klimaatbeheersing lijkt de geest te hebben gegeven. De verlichting begint te knipperen. Snel ren ik naar de schakelaar en doe de verlichting weer aan. Ik draai me om en wil terug lopen naar de deur waar ik bij stond. Dan zie ik dat er bij het volgende rijtuig ook geen verlichting meer brand. Met mijn zaklamp loop ik tussen de mensen door naar de schakelaar. Mensen houden me tegen en beginnen tegen me te praten, ze verheffen hun stem. "Meneer, dit kán toch niet ?" vragen ze me. Ik schud mijn hoofd en zeg dat het me spijt. Ze laten me gaan en ik loop door. Na een druk op de knop, schiet de verlichting weer aan. Ik besluit verder door de trein te lopen, op zoek naar mijn collega en probeer zoveel mogelijk nog meer vragen van nog meer antwoorden te voorzien. "Ik heb een examen, hoe moet dan nu ?" Ik leen mijn telefoon aan de mensen uit, aan hen die hun vrienden, echtgenoten, vaders, moeders, oppasopa's en buren willen inlichten. "Gaat het nog lang duren ?" vraagt een oudere vrouw me. "Mevrouw, ik weet het eerlijk gezegd ook niet, we doen ons best..." Ik laat mijn schouders hangen en kijk op mijn telefoon om te zien hoe laat het is. Bijna anderhalf uur is voorbij nadat we tot stilstand zijn gekomen. Dan klinkt er weer gekraak door de luidsprekers. "Eh, dames en heren... 't Gaat nog wat langer duren. Er komt een, eh, andere trein uit Roosendaal, die ... doen ze ertegen aan. Dan gaan we weer rijden. Totdat die trein er is, moeten we nog een half uurtje wachten" Einde bericht. Ik ben blij dat we eindelijk wat meer weten. Ik loop iets zelfverzekerder door de trein. "Nog een half uur" roep ik tegen wie het maar horen wil. Ik beantwoord weer vragen en zoek voor de reizigers hun aansluitende treinen op. Als ik daarmee klaar ben, alhoewel er geen eind aan lijkt te komen, kijk ik weer hoe laat het is. Bijna 25 minuten voorbij. Die trein moet er nu toch wel zijn, bedenk ik me. Ik probeer mijn collega te bereiken. Hij vertelt me dat de trein er inderdaad is. Ik veer op. Op net zo hard weer terug te vallen. "het koppelen loopt niet zo lekker..." "Hoe bedoel je: niet zo lekker ?" vraag ik hem, even is het stil aan de andere kan van de lijn. "Nou ja, het lukt niet..." "Met andere woorden..." De reizigers die bij me staan, luisteren mee en kijken me verbaasd aan. Die verbazing slaat al snel om in boosheid. Ze zetten een paar stappen vooruit en kijken me boos aan. Ze beginnen weer allerlei vragen te stellen. Ik kijk hen aan en probeer, weer, antwoord te geven op al hun vragen. Dan gaat mijn telefoon. Ik loop een stukje door en neem de telefoon op. Een stem aan de andere kant begint een heel verhaal over de verstoring. Ik leg de stem uit wat er in de trein aan de hand is. "Maar er zijn bussen besteld, ze zijn onderweg" zegt de stem, "En zijn komen jouw kant op" Ik slaak een zucht van verlichting. Via de portofoon probeer ik mijn collega te informeren. Die reageert haast juichend. Ik hoor de luidsprekers weer kraken. Verschillende reizigers laten een ingehouden juichkreet horen. Ik loop wat meer uitgelaten door de trein heen. De mensen kijken me weer aan, maar ditmaal vrolijk. Het enige wat we nu moeten doen, is wachten...

Deze trein rijdt niet verder

2008-10-06T13:39:00.003+02:00

De regen komt met bakken uit de hemel. Op mijn fiets vecht ik mij een weg tussen de druppels door. Althans, dat probeer ik. Haast doorweekt kom ik op het station aan. Ik schud me uit, de hele vloer rondom mij is direct getransformeerd in een modderpoel. Ik haal mijn schouders op en loop door. Nadat ik al mijn attributen heb ingesteld stap ik de eerste trein in. Die komt al snel in beweging, we rijden Utrecht uit, richting Arnhem. En het blijft maar regenen. De reizigers kijken vermoeid voor zich uit. Ze zitten er verveeld bij. Ik sluit me aan bij het collectieve gevoel van verveling. We denderen tussen de heuvels en velden van de Utrechtse Heuvelrug door. Dan komen we aan in Arnhem. De mensen dringen bij de deur om maar zo snel mogelijk weer in de regen te kunnen staan. Ik hou mijn handen boven mijn hoofd en ren snel naar de koffie. Ik kan niet vermijden toch ook weer nat te worden. Het weer maakt me een beetje chagrijnig. Op het andere perron staan al mensen te wachten. Zodra ik erbij kom te staan, begint iedereen meteen allerlei vragen te stellen. Geduldig laat ik de mensen uitpraten en beantwoord hun vragen. Het dagje kabbelt rustig verder, net als de regen die niet lijkt te stoppen. Met luid gepiep en gekreun komt de trein aan het perron tot stilstand. Zodra de reizigers zijn uitgestapt, stap ik in en zet mijn tas in het hokje, zodat niemand er bij kan. Ik kijk op de klok, nog twintig minuten. Koffie dan maar, denk ik. Door de regen loop ik naar de kiosk en koop een kopje koffie. Ik warm mijn handen aan de koffie en loop terug naar mijn trein. M'n collega is er inmiddels ook. We bespreken samen de weerstoestand en besluiten dat het rotweer is. Gezamenlijk zo'n conclusie trekken kan enorm bevorderend werken voor je gemoedsrust. Als het tijd is, sluiten we de deuren en komt de trein langzaam in beweging. Vanuit de trein zien we de regen nog steeds stromen. We zuchten allebei diep en kijken verveeld voor ons uit. We rijden Nijmegen voorbij, passeren Oss en arriveren in 's-Hertogenbosch. Er is weer wisseling van de wacht. Met chagrijnige gezichten werken de reizigers naar buiten, daar staat hun aflos te wachten. Met minstens zulke chagrijnige gezichten wurmen zij zich naar binnen en zoeken een plekje. Weer sluiten we de deuren en begint de trein te rijden. Langzaam rijden we het station uit. De trein maakt vaart en om ons heen begint het langzaam donker te worden. Nog donkerder en troostelozer dan het al was. De koeien in de wei staan dom voor zich uit te staren. Hun vachten zijn doorweekt van het water. Fietsers houden hun handen of tas voor het gezicht om de schade te beperken. Ik kijk er met een glimlach op het gezicht naar, me gelukkig prijzende om niet daar te moeten zijn.
Dan, opeens, remt de trein abrupt. Ik kijk verbaasd om me heen. Mijn collega haalt zijn schouders op en roept iets technisch. Ik snap niet waar hij het over heeft en hou me vast aan een van de handgrepen in de trein. De trein begint harder te remmen. Dan een schok komen we tot stilstand. Ik kijk nog een keer naar mijn collega. Hij neemt contact op met de machinist. Door mijn portofoon hoor ik termen als: kapot, technisch probleem... Ik slaak een diepe zucht. Mijn collega staat op en begint door de trein te lopen, niet wetend wat ik doen kan, loop ik achter hem aan. Reizigers kijken ons verbaasd aan, ik kijk verbaasd terug. "Wat is er precies aan de hand ?" vragen ze ons. Ik herhaal de vraag tegen mijn collega, alleen ik krijg geen reactie. Ik blijf achter hem aan lopen, vragen ontwijkend en blikken vermijdend. Ik voel me een beetje rottig. Als we halverwege de trein zijn, draait hij zich om. "Doe je sleutel maar even in het kastje. De loc is kapot" Ik draai de sleutel in het kastje en wil hem nog vragen wat er precies aan de hand is. Die kans krijg ik niet. Hij loopt hard door. Ik kijk verbaasd om mij heen. Tegenover me zit een mevrouw met een hond op schoot angstig om zich heen te kijken. "Wat is er aan de hand meneer" vraagt ze me. Ik glimlach haar vriendelijk toe, hopende dat, dat mijn ontwetendheid iets zal maskeren. Ze geeft haar hond een aai over zijn kop en kijkt een beetje verdwaasd om zich heen. Ik probeer contact op te nemen met mijn collega, maar die geeft niet thuis. Dan klinkt er gekraak uit de omroepinstallatie. "Test, test... - ja, hij doet het- dames en heren, de loc heeft de geest gegeven. Dus, tja, we kunnen even niet verder." Einde bericht. Ik rol mijn ogen en ga zitten. Er gaat een kwartier voorbij. En nog een kwartier. Achter de schuifdeuren vandaan komen allerlei kreten, mensen beginnen heen en weer te lopen. Ik wil ze wel wat vertellen, maar weet ook niets. Ik probeer weer contact op te nemen met mijn collega. "Wacht maar even" is zijn reactie. Dus, ik wacht weer. Met mij ook de 250 reizigers. Er gaat weer een kwartier voorbij. Dan gaan ook de lampen uit. En het wachten kan beginnen...

Ik raak altijd alles kwijt

2008-10-01T01:34:00.004+02:00

Als mijn neus niet vastzat, verloor ik die ook. Ik raak altijd alles kwijt. De meest gekke dingen, waarvan je je afvraagt of het überhaupt kwijt te raken is, die raak ik kwijt. Gisteren werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Enthousiast sprong ik op de fiets om fietslichtjes te gaan kopen in het winkelcentrum. De vorige was ik, je raadt het al, kwijtgeraakt. Ik wist niet waar ik ze gelaten had, ik had mijn hele kamer op z'n kop gezet, een dramatische poging om ze terug te vinden. Maar, ik vond ze niet. Dus, kocht ik nieuwe. Na ze afgerekend te hebben, steek ik mijn portemonnee terug in mijn zak. En wat voel ik daar ? Jawel hoor, twee lichtjes. Ik zucht maar weer eens diep en verbaas me over mijn eigen verstrooidheid. Het is maar een voorbeeld. Want het kan nog erger. Zo heb ik een pasje waarmee ik met de trein kan reizen. Daar waar alle andere mensen dat pasje altijd in de aanslag hebben en geen moment uit het oog lijken te verliezen, gaat dat bij mij dus -tja- ietsje minder goed. Want zo'n pasje, dat is dus alweer een ramp in wording. In mijn geval dan... De mogelijkheid van ermee te kunnen reizen, vond ik niet afdoende. Nee, ik moest weer zo nodig proberen ermee geld af te halen. Af en toe word ik zo moe van mezelf. Voor mijn werk heb ik een klein computertje, op dat computertje kan ik informatie over de treinen terugvinden. Heel handig, zeg je nu waarschijnlijk. Dat is helemaal waar. Maar... alles wat los mee te nemen is, raak ik kwijt. Losse voorwerpen moet men door middel van ingenieuze constructies aan mij vastmaken. Zodat ik het nooit, maar dan ook nooit, kwijt kan raken. Dat pasje blijk je kwijt te kunnen raken. De situatie is dan als volgt: Verontwaardigd zet ik dan het hele bedrijf op zijn kop. Ik zoek alle plekken af waar ik geweest zou kunnen zijn. En vind het computertje niet terug. Ik word zo moe van mezelf. Geef mij een telefoon, ik raak hem kwijt. Geef mij een pasje, ik raak hem kwijt. Sleutels ? Een roestvrijstalen garantie voor catastrofale gebeurtenissen. Ik vraag me in alle eerlijkheid af hoe het ooit moet gaan als ik kinderen zou hebben.
Het stomste is nog altijd dat ik heel boos word op het moment dat ik iets kwijt ben. Ik raak in een soort blinde paniek, ik keer alles ondersteboven en scheld de hele boel bij elkaar. Mijn hele uitgebalanceerde persoonlijkheid gooi ik te grabbel. Een goede vriendin heeft al aardig wat ervaring opgebouwd met het terugvinden van mijn spullen. Laat ik een voorbeeld noemen: men neme een toegangspas, men neme mij. Werp die twee bij elkaar, je voelt hem al aankomen. Kwijt ! Je zal mij met rood hoofd door mijn kamer zien lopen, allerlei verwensingen aan mijn eigen adres in het rond slingerend. Dan is zij daar. Op dat soort momenten zit ze rustig op de bank. Ze neemt de situatie in zich op en denkt er grondig over na. Ze doet een suggestie, ik noem een willekeurige: "Heb je al in je portemonnee gekeken ?" Een verbaasde blik van mijn kant is haar deel. Ik begin als een gek in mijn portemonnee te graaien en vind de pas niet terug. Ze blijft rustig zitten, en pakt dan de portemonnee van me over. Doet hem open, kijkt er even in en pakt dan rustig mijn pasje te voorschijn. Ik kijk, zo mogelijk, nog verbaasder en neem het pasje aan. Zucht, ik word soms zo moe van mezelf.

Daar zit een luchtje aan

2008-09-23T11:59:00.003+02:00

Luchten kunnen een vreemde emotie oproepen. Vroeger, als ik bij mijn opa en oma logeerde, rook het daar ook anders dan thuis. Mijn oma was dan druk in de weer met het maken van het middagmaal. Ik hielp haar vaak. Soms zat ik buiten met een vreemd klein molentje bonen naar de eeuwige jachtvelden te helpen. Of, ik schilde de aardappelen, waarna ze als friet verder door het leven ging. Terwijl we dat deden, zette mijn oma een verse pot koffie. Die twee luchten door elkaar heen roken heel apart. Maar zo vertrouwd. Het blijft vreemd als je jaren nadien eraan denkt, je de lucht weer ruikt. Je de sfeer weer ervaart. Maar, uitleggen hoe iets ruikt, is heel moeilijk. Soms praat je met iemand over hoe iets rook of ruikt. Je begint allerlei accessoires erbij te slepen, roept dingen als: "bos, vis, versgebakken appeltaart". Je gesprekspartner kijk je niet begrijpend aan en schudt zijn of haar hoofd in volslagen verwarring en onbegrip. Wanneer ik mijn zus of broer vertel over hoe vroeger bij opa en oma rook, weten ze direct waar ik het over heb. Ze weten het want, ze waren erbij. Ze hebben het zelf geroken. Ze kennen de geur. Maar, leg ik het uit aan iemand anders die er nooit geweest is, snap die er niets van.
Het is een stuk eenvoudiger om uit te leggen hoe iets eruit ziet. Je kan de kleur en de vorm benoemen. Dan praat het een stuk makkelijker. Wil je daarentegen een persoon omschrijven, gaat het al weer moeilijker. Ik merk dat ik het lastig vind om iemand objectief te beschrijven. Je begint te praten over grote neuzen, vreemd haar of droevige ogen. Een verdwaasde blik is je deel. Misschien dat het net zo is met geuren. Je emoties komen al snel om de hoek kijken. Niet dat je in lachen of tranen uitbarst, maar geheel objectief beschrijven - 't lukt je niet. Ach, dan heb ik het nog niets eens over smaken gehad...

Als je om je heen kijkt, zie je zoveel

2008-09-16T21:16:00.002+02:00

Een grote hond, veel te harig en een lucht om zich heen... Niet te harden. Een oud stelletje, 55 jaar zijn ze al samen vertellen ze me. Ze lachen als ik vraag hoe lang ze nog moeten. Een man die verliefd kijkt naar de vrouw tegenover zich. Een jongen met een stripboek in zijn handen, zijn moeder die druk praat aan de telefoon. Twee studenten die strijden om het langste haar. Een zakenman die druk op zijn Blackberry aan het werk is. Een meisje dat zich verliest in de muziek die ze luistert. Twee Japanners die hard lachen om een film die ze op hun laptop kijken. Een mevrouw die me bang aankijkt en vraagt of ik heel even bij haar wil blijven. Want ze is zo bang. Ze is op de vlucht. Een groep spaanse toeristen die hard praat. Een mevrouw die net op tijd binnen springt. Een meneer die hard lacht, een vrouw die zachtjes huilt.
Ik zie ze iedere dag, en zoveel meer...

Een late ontmoeting

2008-09-09T00:44:00.000+02:00

Terug naar huis, op de fiets. De brug over, met aan de rechterkant een rij woonboten dobberen op het water. Het is best koud. Als ik uitadem, vormt zich een klein wolkje voor mijn gezicht. Ik probeer harder te blazen, grotere wolken wil ik. Ik grijns een beetje ongemakkelijk. Probeer niet luidop te lachen, ik hoop dat niemand kijkt. We hebben een gezellige avond achter de rug. Ik heb gelachen, gegeten, gedronken en lol gehad. Bijna rij ik een ouder dametje voor me aan. Net op tijd gooi ik mijn stuur om, cross een beetje onhandig over het gras in de berm. Ternauwernood weet ik de weg weer te bereiken. Beneden aangekomen rem ik af voor het verkeerslicht dat op rood staat.
Dan springt er een schim voor me op het pad. Beiden handen gaan in de lucht. Ik probeer te ontwaren wie of wat er voor me staat. Ik rem iets fermer.
“Meneer, pardon...” hoor ik een stem zeggen. Ik stop en doe mijn oortjes uit mijn oor, de muziek speelt door terwijl de mini-luidsprekers op mijn jas rusten. De mevrouw, zo ontdek ik, ziet er moe uit. In het donker zie ik haar jas gescheurd is. Haar broek past niet goed bij de jas. Haar ogen komen niet overeen met de felle kleuren van de shawl die ze om heeft.
“Sorry meneer, ik wilde u niet laten schrikken” zegt ze.
“Dat geeft niet, wat is er? Kan ik u helpen” zeg ik.
Ze kijkt me droevig aan en begint haar verhaal. Af en toe veegt ze haar neus af. Ik luister naar het relaas dat ze me toevertrouwt.
“Ik kom net van de politie, het is misschien een vreemd verhaal. Maar ik weet even niet wat ik moet, en ik zag u zo fietsen en vroeg me af of u me helpen kan”
Ik kijk haar verbaasd aan en knik haar begrijpend toe.
“Ze zeggen dat ze niets voor me kunnen doen. Maar ik ben zo bang. Mijn ex rijdt hier ook ergens rond, en ik ben bang voor hem. Ik heb het adres van een Blijf Van Mijn Lijf-huis, kent u dat ?”
“Jawel, maar wat kan ik dan voor u doen ?”
“Wel, ze zeggen dat het helemaal in Enschede is, en ik weet niet hoe ik er naartoe moet. Maar hier wil ik niet blijven... Als u een paar euro hebt, ik heb niet genoeg voor een treinkaartje.”
Ze ziet er gehavend uit, haar haar zit door de war. Ze heeft het weggestopt onder een muts die haar oren net niet bedekt. De oren, die zitten vol met allerlei prullaria, het glanst in het licht van de straatlantaarns.
“Heeft u wat geld voor me ?” vervolgt ze haar verhaal. Ik neem haar eens goed in me op. Ze ziet er oprecht bang uit. De angst straalt uit haar ogen. Haar handen trillen en tranen branden in haar ogen. Ik kijk om me heen. Voel me ineens ook niet zo veilig meer. Ik wil geld pakken, maar bedenk me dat ik niets meer bij me heb. De laatste trein heeft ze ook gemist. Enschede bereiken zal niet meer lukken, realiseer ik me. Ik zeg het haar.
Haar ogen kijken me verschrikt aan.
“Ik kan toch niet onder een brug slapen ?”
Mijn hersenen draaien op volle toeren. Waar kan deze vrouw slapen ? Vraag ik me af. Dan herinner ik me ineens dat er pal achter ons een gebouw van het Leger Des Heils staat. Ik denk heel even na, en raad haar dan aan daar naartoe te gaan.
Een zucht van verlichting klinkt uit haar mond. Ze kijkt me dankbaar en loopt dan in de richting waar ik haar heen stuur. Ik kijk haar even na en stap dan weer op mijn fiets. De muziek zet ik uit en rij richting mijn huis. Ik kan even niet meer lachen. Ik weet niet zo goed wat ik denken moet. Ik twijfel aan het verhaal dat ik hoorde, maar maak me wel zorgen over deze vrouw en wat haar overkomen is. Terwijl ik verder fiets bedenk ik me hoe goed ik het heb. Maar ook hoe oneerlijk het is. Ik bedenk me hoeveel anderen er op diezelfde manier rondlopen. Zonder geld, zonder vrienden, zonder iemand. Ze hebben buiten zichzelf misschien wel niemand meer. Mijn stemming slaat om, ik fiets door. Kijk niet meer om me heen, maar trap flink door naar huis. Voor die vrouw hoop en bid ik dat het goed zal komen. Ik hoop en bid het. Oprecht.

Zomaar een gesprek uit de trein

2008-09-04T16:46:00.002+02:00

"Ja, ik ben best een beetje een rare natuurlijk"
"Aha, echt waar joh?"
"Ja, ze zeggen het allemaal. Niet dat het me wat doet natuurlijk. Ze zeggen dat ik veel praat, dat ik haast niet te stoppen ben. Sommige mensen vinden me zelfs irritant. Snap jij dat nou?"
"Mwoah..."
"Maar goed. Hoe gaat het eigenlijk met jou?"
"Goed, ik ben net begonnen op een nieuwe job. Je weet wel, dat grote bedrijf bij die brug in de buurt van het huis waar Richard nog eens zou gaan wonen"
"Oh ja, leuk huis was dat hè?"
"Ja, nou ja, leuk. Beetje klein. Hoe gaat het eigenlijk met je vriend?"
"Goed, goed. Lekker hoor. Hij heeft het telkens over zijn ex-vriendin"
"Haha, echt joh?"
"Ja, haha, grappig hè? Hij vergelijkt ons met elkaar"
"Oh, echt waar joh? Lijken jullie zoveel op elkaar?"
"Haha, niet echt. Naja, dat is natuurlijk ook niet helemaal waar. We hebben allebei blond haar, praten best veel. Zij heeft zo'n rare neus, je weet wel, zo'n grote"
"Jij niet dan?"
"Nee"
"Oh..."
"Of wil je zeggen dat ik een grote neus heb? Is dat wat je bedoelt. Ik heb toch geen grote neus? Kijk maar..."
"Okay, hij is niet zo heel groot"
"Nee, nou dan. Haar neus is echt groot. Niet normaal meer hoor..."
"Er valt zo'n schaduw over haar gezicht"
"Whahaha, inderdaad. Grappig toch"
"Je zal 't maar hebben"
"Oh ja, was dat vroeger niet zo'n programma op tv?"
"Wat was een tv-programma?"
"Dat wat jij net noemde"
"Wat noemde ik dan?"
"Een tv-programma. Nee? Nou ja, in ieder geval, zoals ik dus zei, ik weet het niet"
"Wat weet je niet?"
"Wat ik vanavond ga eten"
"Eten? Oh ja, tja, dat weet ik ook niet"
"Wel gezellig om zo weer es met je te praten"
"Gezellig hoor"
"'t Is ook zo'n tijd terug"
"Daarom"
"Ik heb echt gevoel dat onze gesprekken altijd ergens over gaan"
"Nou... wat je zegt..."

Hokjes en vakjes

2008-08-26T23:59:00.005+02:00

Ik heb de onbedwingbare neiging om mensen in vakjes te plaatsen. Naar mijn mening maakt dat het leven een stuk overzichtelijker. Zo heb ik een beeld van mensen die een vouwfiets gebruiken. Het zijn namelijk vrouwen. Niet altijd, maar wel vaak. Je zal me misschien oppervlakkig vinden nu ik dit zo schrijf. Maar als je ze ziet, zal je waarschijnlijk nog denken aan hetgene dat je nu hier leest. Het zijn van die vrouwen die pasteltinten dragen. Niet dat ze zichzelf iedere dag weer onderschilderen, maar ze dragen kleding in die tinten. Ze hebben ook een vreemde voorliefde voor sandalen en linnen broeken. Ze hebben vaak een tas bij zich, gemaakt van materialen waarvan ik me afvraag of het wel al dood is... Naast zich sleuren ze de fiets mee. Ze hebben een zelfverzekerde blik in de ogen en lopen recht op hun doel af. Ze stellen me vragen over de vertrektijden en springen dan op hun fiets. De fiets lijkt een verlengstuk van hun 'ik' te zijn. Kom je aan de fiets, kom je aan hen. Het kan zelfs een beetje beangstigend zijn.
Ik heb de neiging om mensen in vakjes te plaatsen. Het maakt het leven een stuk overzichtelijker.

Het einde is voor andere enkel het begin

2008-08-25T23:15:00.001+02:00

Drie levens, drie klappen, drie maal een einde. Driemaal een leven voorbij, driemaal een leven veranderd. Niet voor even, maar voor altijd. Een klap die misschien fracties van seconden duurt, misschien zelfs maar één fractie. Maar een dreun die lang voorduurt, in geesten van mensen die, die dag nog op stonden vol goede moed. Zich klaarmaakten. Die uit hun bed stapten en zich wasten. Hun brood smeerden, zich afvroegen waar ze heen gingen. Ze stapten hun auto's in, reden de rustige snelweg op. Melden zich voor hun werk en gingen op pad. Ze lachten naar hun collega's en dronken nog een kop koffie en installeerden zich. Niemand die hen waarschuwde, niemand die hen inlichtte. Niemand die hen kon inlichten, al zouden ze willen. Ze gingen zitten, nietsvermoedend. Ze genoten wellicht van de zonsopgang.
Even verderop stonden ze ook op. Wasten zich, zich afvragend wat de zin van het alles was. Liepen naar buiten, merkten het zonlicht niets eens op. Keken naar boven, vroegen zich af waar ze werkelijk heen gingen. Misschien dat ze door het bos liepen, misschien dat ze luisterden naar het gefluit van de vogels. Misschien dat het hen niet eens opviel. Misschien hoorden ze het niet eens. Ze liepen door. Als door een ongrijpbaar gevoel gegrepen, murwgeslagen door hun emoties. Al dood voor ze stierven. Ze liepen doelgericht, automatisch op hun doel af. Ze stonden daar, keken waarschijnlijk niets eens meer op of om. Ze stonden daar, wachtend... Hopend op verlossing.
En zij zaten, keken op het tafereel voor zich. Vroegen zich misschien af wat ze eten zouden die avond. Of wat ze kopen moesten voor die verjaardag van binnenkort.
En toen was er een klap. En klap die een lijden zou beëindigen, maar een ander zou beginnen.
Drie levens beëindigd, de andere drie getekend. Niet voor even, maar voor altijd.

Een gedachtenstroom die zich niet laat bedwingen

2008-08-23T23:00:00.004+02:00

Ik zou zo graag alles begrijpen. Tot in het kleinste detail. Ik zou alles door willen hebben en alles willen weten. Toch bereik ik regelmatig de grenzen van mijn vermogen om dingen te begrijpen. Alsof de grens van mijn begrip is bereikt. Ik zou ook graag vooruit willen kunnen kijken. Ik zou willen kunnen zien wat het effect is van een beslissing, van een gebeurtenis. Zodanig dat ik zou kunnen voorkomen dat datgene wat gaat gebeuren, zou gebeuren. Ik zou dingen écht willen kunnen terugnemen. Maar ik kan het niet. Ik moet me neerleggen bij mijn perfecte imperfectie. In de hoop dat ik dan toch eindelijk eens leer dat ik het niet moet willen. Maar zelfs dan nog wil ik begrijpen waarom dat beter voor me is.

Het dorp

2008-08-12T20:02:00.000+02:00

Ik ben erg in twijfel, aan de ene kant ben ik gek op de stad. De bedrijvigheid, de drukte en het tempo zitten me in het bloed. Maar aan de andere kant is er ook het dorp. Het platteland. Dat zo'n rust in zich heeft. Daar waar het leven net een tandje minder snel lijkt te gaan. Daar waar men elkaar nog bij de voornaam kent, elkaar groet bij het voorbijgaan.
Als ik dan weer es op de fiets zit, dwars door de velden en bossen, slaat de twijfel ongenadig toe. Herinneringen borrelen naar boven in me. Ik zit ineens niet meer op de fiets, maar loop over een pad langs een veld. Een veld vol koren, omgeven door oude huizen met rieten daken. Witte was wappert in de wind. Stokrozen groeien tegen de muren van de huizen. Een hond rent voor me uit. Ze achtervolgt de bladeren en probeert ze te vangen. De zon staat hoog aan de hemel en brandt me vooruit. De wind blaast over het veld en speelt spelletjes met het gouden koren dat er flexibel meespeelt. De zon door het koren stralen in het gouden licht. Eenzelfde gouden gloed is op mijn gezicht. Ik koester me in de warmte. Af en toe blaas ik een vliegje van mijn neus. De hond rent terug en springt tegen me op. Ik kijk even om me heen en zie dat niemand naar me kijkt. Behalve de hond, ze kijkt me uitdagend aan. Dus zet ik het op een lopen, ik ren achter haar aan. Ze rent luid blaffend voor me uit. Draait af en toe een rondje om heen en neemt dan een sprint. Ik ren achter haar aan, door het hek een boomgaard binnen. De hond rent als een, tja als een wat eigenlijk, een jonge hond dwars door de bomenrijen. Ik kijk weer even om heen en pluk dan een van de appels en poets hem schoon op mijn broek. Dan neem ik een hap en laat me neerploffen op het gras. De zon verstopt zich achter de bomen met fruit. Ik geniet van de schaduw en het briesje dat over mijn gezicht waait. Totdat de hond weer terug is, ze springt bovenop me en praat blaffend tegen me. Het blaffen verdwijnt naar de achtergrond. Langzaam vervaagt het hele beeld, de korenvelden verdwijnen achter de horizon. De appelbomen zijn er niet meer. Niets van dat al.
Ik ontwaak uit mijn gedroom en fiets weer door. De zon is er, de wind blaast me in het gezicht, de hond. Die is er niet.
Maar met een glimlach op mijn gezicht fiets ik terug naar huis. Via een omweg want, die drukte, bedrijvigheid en dat tempo... Dat kan me even gestolen worden.

Wil je je een keer vervelen...

2008-07-28T00:16:00.003+02:00

Stierlijk vervelen. Kent u dat fenomeen ? Laatst was ik het ongewilde slachtoffer daarvan. Ik probeerde me te vermaken. Om het vervelen nog wat aangenamer te maken, was ik gaan zitten op een bankje in de zon. Het zonnige Deventer was mijn plaats delict. Zonnig bleek een fragiel begrip, wolken die regen brachten, dreven af en aan. Net als ik lekker zat, plensde het dat het een lieve lust was. Met een krantje onder de arm en een kopje koffie in de andere hand baande ik me een weg tussen de druppels. Voor mijn werk moet ik mezelf soms voor langere tijd zien te vermaken op stations waarvan het bestaan me daarvoor nog volslagen onbekend was. Zo ook die zondagavond. Half verscholen tussen planten en nog net onder de overkapping zat ik op het station van Deventer. De krant was haast onleesbaar geworden door de elementen die het had moeten doorstaan. In de verte kwam een waterig zonnetje door de wolken door. Ik zuchtte eens diep en ging wat verzitten. Een trein reed langzaam het station binnen, ik keek op om te kijken wie er allemaal uitkwamen. Niet dat ik hen kende, maar ach, een mens moet wat. Richting de brug, helemaal aan het einde van het perron renden twee kinderen enthousiast heen-en-weer. Ik keek nog eens, op zoek naar de ouders of begeleiders. In geen velden of wegen te bekennen. Ik wilde verder lezen. Maar bedacht me. Twee kinderen, alleen op het station. Hier klopte iets niet, voelde ik aan mijn water. Ik twijfelde heel even. Toen besloot ik toch op te staan. In uniform kan je niet weglopen van je verantwoordelijkheid, bedacht ik me. Ik liep op de jongens toe. "Waar zijn papa en mama ?" vroeg ik hen, vriendelijk glimlachend, dat terwijl ik geen kindervriend ben. "Verderop" antwoordde woordvoerder van het tweetal. Ik keek in de richting waar hij naar wees. Een bende studenten stond zich stierlijk te vervelen, en zette hun daad kracht bij door bierblikjes rond te schoppen. Geen vader of moederachtige types, leek me zo. "Breng me me maar naar je vader en moeder" zei ik niets vermoedend. Ze keken elkaar aan, of ze zeggen wilden dat ik toch wel een beetje vreemd moest zijn hun ouders te willen ontmoeten. We liepen samen het perron af. "Zijn papa en mama eigenlijk wel op het station" vroeg ik, met een spoor van angst in mijn stem. "Nee hoor, die zijn thuis" sprak de woordvoerder weer. Ik fronste mijn wenkbrauwen, keek heen ernstig aan. "Niet op het station ?" herhaalde ik zijn woorden. "Nee, thuis" voor hen leek het de normaalste zaak van de wereld. In mijn hoofd speelde zich al de vreselijkste scenario's af, een vader die in een louche café zijn verdriet zat te verdrinken met goedkoop bier, een moeder die thuis op de bank naar een herhaling van GTST zat te kijken. Ik zette een stapje bij. Probeerde hun gehuppel bij te houden. Ik durfde het bijna niet te vragen, maar deed het toch: "Wonen papa en mama wel in Deventer ?" Een verbaasde blik was mijn deel, een gegrinnik volgde. "Natuurlijk !" Ik slaakte een zucht van verlichting, niet vermoedend welke marathon mij te wachten stond. Het vermoeden werd pas sterker eerst we het station verlieten en een woonwijk binnenliepen. De jongens liepen luid kletsend voor me uit. Ik verstond weinig van wat ze zeiden. "Is het nog ver ?" vroeg ik, terwijl ik om me heen keek en de omgeving in me opnam. Een verrassend grote concentratie van schotels had bezit genomen van de ooit über-hollandse wijk. Tegen de stoepen stonden auto's geparkeerd, die normaalgezien nooit meer de door keuring zouden zijn heen gekomen. "We zijn er bijna, het is bij de speeltuin" Ik glimlachte en bedacht me dat in de wereld van het kind er maar één speeltuin bestond. De speeltuin aller speeltuinen. Wat moest dat eenvoudige beeld van de wereld toch een rustgevend idee zijn. We doorkruisten de buitenwijken met een snelheid waar de paus zijn neus voor zou ophalen. Na een tocht van tien minuten, die uren leek te duren, kwamen we in de straat aan. Aan het einde stond inderdaad een schommel. De speeltuin, vermoedde ik. Bij een tuin waar planten noodgedwongen plaats hadden gemaakt voor een autowrak, stond een huis met de gordijnen ferm gesloten. De woordvoerder van het duo klepperde aan de brievenbus. Ik bleef er rustig staan wachten. De deur werd geopend door een leeftijdsgenoot, die me verbijsterd aankeek. "Bent u van de polisie, meneer" vroeg het meisje. De jongens stoven langs haar het huis binnen. "Nee hoor" antwoordde ik geruststellend. Achter haar klonken stemmen van mensen, die spraken in een taal die ik niet verstond. "Zijn je vader of moeder ook thuis ?" vroeg ik het meisje dat de angstige blik inmiddels omgeruild voor een verbaasde. Ze draaide zich resoluut om en schreeuwde iets vreemds wat mij in de oren klonk als een voordeelmenu van de kebabzaak op Utrecht Centraal. Een lange bebaarde man stapte langs haar heen naar buiten en keek me ernstig aan. We keken elkaar aan. Ik kuchte een keer en begon toen mijn waarschuwend verhaal. "Snelle treinen, gevaar, station" en meer van dat soort termen gooide ik in de strijd. Hij keek me eerst verbaasd aan, toen serieus en vervolgens verbaasd en toen boos. Heel even dacht ik dat ik ter plaatse zou worden neergeslagen. Maar nee, hij draaide zich om, riep de jongens bij zich en begon toen een heel verhaal tegen hen. Ik stond er een beetje ongemakkelijk bij. Niet begrijpend wat hij zei, glimlachte ik maar. De preek was afgelopen, dat maakte ik op uit de bange ogen van de jongens en hun trillende lippen. Vader draaide zich om naar mij en zei: "Dankjewel meneer, zal niet gebeuren meer" De grammaticale fout vergaf ik hem en groette hem vriendelijk terwijl ik op mijn horloge keek. Iets sneller dan ik wilde draaide ook ik me om. Op deze manier was er ook niets van het vervelen terechtgekomen, ik moest haast rennen om weer op tijd bij de trein te zijn...

En ik droom nog steeds

2008-07-10T20:13:00.004+02:00

Vroeger droomden we allemaal over mooie dingen. Dingen waarvan we hoopten dat ze ooit waarheid zouden worden. We droomden over onze ambities en verwachtingen. Dromen waarvan we hoopten er nooit uit te ontwaken. Als ik mijn ogen sloot, ging ik op reis. Op reis langs mijn diepste wensen en verlangens. Ik reisde de hele wereld over, ontdekte exotische plaatsen waarvan het bestaan slechts werd gevormd door het beeld dat ik vormde in mijn hoofd. In mijn dromen was ik echt gelukkig. Samen met de mensen waarvan ik hield leefde ik een leven waarvan ik alleen kon dromen. Dat bleek.
Zodra ik wakker werd, sloeg de realiteit hard en genadeloos toe. Op de kleine schermen schoot voorbij, de ellende en armoede in de wereld. Een machteloosheid had me in zijn greep. Diep van binnen wilde ik het veranderen. 'Wees de verandering die je zien wilt' zei iemand me ooit. En ik probeer het, ik engageer me ervoor, maar ik schiet hopeloos tekort. Telkens weer verlies ik me in egoïsme dat ieder ten deel valt. Ik wil het wel, maar kan het niet. Ik vraag me af wat we moeten doen om echt een verandering te bewerkstelligen. Als we ons allemaal zouden inzetten, zou het dan lukken. Zou het ? In mijn jonge leven heb ik al met veel mensen gesproken. Iedereen heeft zijn visie, verrassende inzichten en meer. Inmiddels ben ik erachter dat achter iedereen gezicht een verhaal schuilgaat. Verbaasd hoor ik verhalen aan, verhalen over levens die anders liepen dan gepland. Terwijl ik vroeger altijd dacht dat als je groot was, alles gewoon goed zou gaan. De mensen die voor me liepen op het trotoir leken een toonbeeld van volmaakt geluk. Zij hadden een baan, een huis en een man of vrouw om van te houden. Nu hoor ik verhalen van stukgelopen liefdes, hernieuwde liefdes of liefdes die niet mochten of konden. Het grote verdriet dat iedere avond van het beeldscherm spat, staat in geen verhouding tot het kleine verdriet dat ik iedere dag hoor.
En soms droom ik nog. Laat ik me meevoeren naar een wereld ver van hier, een wereld zonder ellende en armoede. Een wereld van volmaakt geluk. Hoe ver is die wereld van hier. Zullen we er ooit komen ?

Kalverliefde - De Verjaardag / Deel III

2008-06-28T15:56:00.001+02:00

Voor een jongen uit Utrecht is Den Helder best ver. De andere kant van de wereld, zo voelde dat. Vooral wanneer je nog maar twaalf jaar oud bent. Maar ik had het er best voor over. Vroeg in de morgen stapte ik dus in de trein. Mijn rugzakje stevig tegen me aangedrukt. In mijn rugzak had ik drinken gestoken, snoepjes en koekjes om de wereldreis levend te overbruggen. Ik had ook Donald Duck meegenomen. Met al mijn kracht had ik een, in mijn ogen, dikke stapel gestopt in de tas, achter mijn snoep en drinken. Mijn vader drukte me op het hart in de goede trein te gaan zitten. In Den Helder zou ik van de trein worden gehaald door Nathalie's moeder.
De overstappen gingen goed en rond elf uur kwam ik in Den Helder aan. Ik zag haar moeder al op het perron staan. Naast haar stond Nathalie me toe te glimlachen. Ik glimlachte terug en versnelde mijn pas iets. 'Hey, ben je daar eindelijk' zei ze. En ik straalde van oor tot oor. Ik voelde me best trots, zo helemaal alleen met de trein helemaal naar het noorden. We stapten in de auto en ik ging achterin naast Nathalie zitten, ze schoof tegen me aan en pakte mijn hand vast. Ik had niets te zeggen, ik voelde me een beetje suf. Ze kneep me in mijn hand en vroeg me hoe de reis was geweest. 'Het was leuk, maar wel lang' 'Oh, dat is minder' We staarden synchroon naar voren. Haar moeder keek af en toe goedkeurend naar de achterbank en wisselde blikken van verstandhouding met Nathalie die deed of haar neus bloedde. Ik wist ook niet wat ik zeggen moest. We hadden elkaar al twee weken niet gezien en ik had de nacht voor het bezoek geen oog dichtgedaan. Ik had wel honderd keer op mijn wekker gekeken. Was zelfs een paar keer uit bed gesprongen om te controleren of de wekker wel op het juiste uur stond. Telkens stond hij nog goed. Ik had liggen draaien, was veel te vaak naar de wc gegaan. Had mijn spullen nog eens goed gelegd. Ik had een cadeautje gekocht, of nou ja, cadeautje... Een cadeaubon van een groot warenhuis. Ze wilde spullen voor het middelbaar, had ze gezegd. Ik wist niet waar ze van hield. Dus liet ik de keuze maar aan haar.
Een week daarvoor wist ik nog niet eens dat ze jarig was op de die dag. Maar ze had me er subtiel aan herinnerd. Een paar dagen van te voren kreeg ik een kaart. Hij zat in een roze envelop die ik verbaasd had geopend. In haar handschrift stond daar mijn naam. Met 'lieve' ervoor. Zelfs toen ik hem las, voelde ik me weer rood worden. Mijn ouders hadden gevraagd van wie hij was. Ik wilde het eerst niet zeggen, dus zei ik maar: 'Van iemand die jullie toch niet kennen'. Maar ze hadden doorgevraagd. Mijn vader was eerst niet zo enthousiast over een reis van mij naar Den Helder, maar mijn moeder praatte hem om. Ik was zo blij als ik maar zijn kon.
'We zijn er, kijk maar, daar woon ik' Met een schok werd ik wakker uit mijn dagdroom en keek rechts van me. Daar stond haar huis. Een huis zoals zo velen. Maar ik zag er fietsen voor de deur staan. Veel fietsen. Allerlei felgekleurde fietstassen en stickers zaten op die fietsen. Ik stapte uit de auto en stond wat onwennig op mijn benen te draaien. 'Kom mee' zei ze, en weer pakte ze mijn hand. 'Jullie hebben een mooie tuin' zei ik, wijzend naar hun sfeervol met straatstenen afgewerkt hofje voor het huis. Ze keek me verbaasd en aan en begon toen te lachen. Ik liep, of liever, werd meegesleept door Nathalie naar de deur. 'Al mijn vrienden zijn er al, ik wil ze graag aan je voorstellen'. Met het uitspreken van dat zinnetje bracht ze opnieuw een rode kleur op mijn wangen. Ik voelde me al langzaam onzeker worden. Hopeloos was ik, met nieuwe mensen. Nooit wist ik wat te zeggen, ik keek altijd maar een beetje naar mijn schoenen. Hopende dat de nieuwe mensen dan zouden weggaan of, beter nog, op zouden lossen. Deze keer zou ik er niet zo gemakkelijk van af komen. Waarschijnlijk zou ik handen moeten schudden, mensen moeten kussen wiens bestaan daarvoor mij nog volslagen onbekend was. Maar, ik vermande mezelf en stapte zelfverzekerd de kamer binnen. Nathalie ging voor me uit. Enthousiast kussend en handenschuddend baande ze de weg voor. Ze was precies zoals ze was toen ik haar voor het eerst ontmoette. Ik probeerde haar voorbeeld te volgen, maar op een bepaalde manier zag het er bij mij een beetje onbeholpen uit. Het werd ook stil in de kamer. Alle ogen waren op mij gericht. Ik wilde weer naar mijn schoenen te kijken. Maar, dat lukte niet. In plaats daarvan concentreerde ik me op een, vreemd genoeg, kerstbal die tegen het raam hing. Een kerstbal ? vroeg ik me af, het is toch juli ? Het deed niets af aan de blikken die me aanstaarden. Ik verzamelde al mijn moed en zei toen, iets luider dan ik wilde: 'Hallo en gefeliciteerd allemaal' Het bleef ook stil. Voor een moment zei niemand iets. Ze bleven me aankijken. Toen klonk uit de hoek van de kamer een lach. 'Haha, die is niet van hier' De anderen grinnikten en knikten instemmend. De stilte was voorbij, iedereen begon weer te praten met elkaar. Ik haalde opgelucht adem en nam een slok van de cola die me ondertussen in de hand gedrukt was. Gelukkig, dat was alvast achter de rug. Ik ging met een gerust hart zitten, Nathalie naast mij. Ze kneep me in de hand en kuste me op mijn wang en zei: 'Ik ben blij dat je er bent'. En dat was ik ook. Blij dat ik daar was.

Kalverliefde - De Openbaring / Deel II

2008-06-22T14:19:00.003+02:00

Dus bleven we maar rondlopen. Zij had genoeg te vertellen. Ik wist haast niets te zeggen, en staarde dus maar iets voor me uit. Graag wilde ik weten wie ze toch zo leuk vond. Wie was dat toch ? Kende ik hem ? Waarschijnlijk niet, het was dan ook iemand uit haar klas, of hockeyclub, zwemvereniging of knutselclubje. Ik had geen flauw idee. Allerlei scenario's spookten door mijn hoofd.
"... toch ?" klonk er ineens naast me. Ik was diep in gedachten verzonken en had dus geen flauw vermoeden wat er gezegd was. Op goed geluk knikte ik. Resoluut stak ze de straat over. Verbaasd liep ik achter haar aan. Een auto kon me nog op het nippertje ontwijken. Niet dat dat me opviel want ik staarde dromerig naar haar krullen die dansten in de wind. Ze dook tussen wat struikjes door een grasveldje op. Een klap van een tak in mijn gezicht bracht me terug in de werkelijkheid. Waar waren we, vroeg ik me af. Ik kende het hier helemaal niet. We liepen over het veldje naar een zandbak. Daar gingen we op het randje zitten. Nathalie keek me strak aan. Ik keek terug, maar moest al snel mijn ogen neerslaan. "Dus, je bent niet verliefd" zei ze, zonder haar blik af te wenden. Twee helderblauwe ogen schenen dwars door me heen te kijken. "Neuh..." mompelde ik nog maar een keer. Mijn ogen verriedden dat ik niet de waarheid sprak. " Ik geloof je niet" zei ze. "Toch is het zo" antwoordde ik zo zelfverzekerd mogelijk. Ik probeerde overtuigend te klinken, maar het lukte met niet zo goed als anders. Ik stelde ons al voor, samen wandelend door Houten, waar ik toen woonde. Ik zou dan samen met haar een zak snoep gaan kopen, die samen opeten terwijl we naar muziek uit mijn cassetterecorder luisterden. Ze zou dan bij mij komen logeren, we zouden kletsen totdat mijn vader boos naar boven zou komen lopen en zeggen dat we op moesten houden.
"Als jij het zegt, zeg ik het ook" ze wist van geen ophouden. "Okay" ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Of hard wegrennen. Maar ze zou achter me aankomen. Ik kende haar nog lang niet goed, maar ze was een doorzetter. Dat had ik al door. "Als jij het nou op de grond schrijft, veeg ik het weg en zet ik de naam van de jongen die ik leuk vind er neer" Wat een idee ! Ik vond het een goed idee. Ik zou dan, als de spanning te groot werd, weg kunnen rennen. Alsnog. En ik hoopte dat ze me niet zou achtervolgen die keer. Ze stond op, keek me een keer nadrukkelijk aan en stak haar tong uit. "Ik wacht wel" zei ze terwijl ze een eindje wegliep. Ik voelde me hart in mijn keel bonzen. Nu moest ik het gaan schrijven. Maar, hoe schrijf je haar naam eigenlijk, bedacht ik me. Dat wist ik niet eens. Ik stond ook langzaam op, keek om heen, op zoek naar een tak of stok waarmee ik in het zand zou kunnen schrijven. Toen ik er een had, ging ik op mijn knieen in het zand zitten. Was dit nou wel slim ? Maar ach, wat had ik te verliezen. Met trillende hand schreef ik haar naam in het zand. Eronder schreef ik nog maar: ik weet niet of ik het goed geschreven heb. Toen draaide ik me om en liep naar haar toe. Met een knalrooie kop gaf ik de stok aan haar. Zonder iets te zeggen, liep ze langs me heen. Naar het zand. Ze knielde om te zien wat er stond. Mijn hart bonsde zo mogelijk nog harder dan eerst. Wat zou ze denken, vroeg ik me in stilte af. Ze veegde het uit, zag ik vanuit de verte. Ik zag haar met de stok in het zand tekenen. Wat zou ze schrijven... Langzaam kwam ze teruglopen, met een rood hoofd en een grote glimlach op haar gezicht. De stok brak ze demonstratief in tweeen. "Kijk maar" Dus, ditmaal liep ik langs haar heen. Met knikkende knieen over het grasveld. Het leek wel een marathon die ik moest lopen voor ik er was. Aangekomen bij het zandbakje, durfde ik haast niet naar beneden te kijken. Bovenaan stond: je hebt het goed geschreven. En daaronder. Ik wreef in mijn ogen, keek nog een keer er daar stonden de vier letters. Ook goed geschreven. Ik keek nog eens, om me ervan te vergewissen dat het er echt stond. Toen draaide ik me om en liep ook terug. De roodheid was weg, ik liep wat zelfverzekerder. "Kom" zei ik, "we gaan naar huis".

Kalverliefde - De Ontmoeting / Deel I

2008-06-20T12:38:00.001+02:00

't Zal in 1996 geweest zijn, ik was 12 jaar oud en logeerde nog bij mijn oma. Op een zaterdag gingen wij, naar goed gebruik, op verjaardagsvisite bij een oudtante in Bussum. 's Ochtends stapten we in de trein naar Bussum. Ik had er totaal geen zin in, want ik zag me alweer uren voor me uit staren. De verjaardagen waren altijd een vreugdevol weerzien van de familie die van heinde en verre kwamen om het goede mens te feliciteren. Ik kende weinig mensen op dat soort gelegenheden, ik verveelde me stierlijk.

Vanaf het station liepen we in ferme tred naar het huis van mijn oudtante. Daar aangekomen feliciteerden we het gezelschap door iedereen driemaal op de wang te kussen. Iedereen zat al netjes in een kringetje rondom de eikenhoutentafel. Een geroezemoes steeg op uit de kring. Men had het over ziektes, huwelijken, overlijdens en meer van dat soort verjaarspraat. Mijn oma zette zich strategisch, iets uit het midden van de cirkel, om geen moment van het feest te missen. Ik ging naast haar zitten en at schuldbewust mijn cakeje op, met ranja en een rietje. Ik bedacht me wat ik doen zou. Gelukkig begon een van mijn ooms enthousiast af te wassen. Ik sprong op om hem te helpen. Terwijl ik druk balancerend de meest lelijke kopjes stond af te drogen, ging achter mij een deur open. Van schrik keilde ik zowat het lelijkste kopje naar de eeuwige jachtvelden. Ik draaide me om, om te zien wie de aanstichter was van mijn schrik.

“Lukt het een beetje?” Te verbijsterd om te reageren, staarde ik haar schaapachtig aan. Tot die dag geloofde ik in mijn jonge leven nog niet in liefde op het eerste gezicht. Maar zij veranderde dat. Ik voelde mijn gezicht van kleur veranderen, ik sloeg mijn ogen neer. In mijn buik begon een kudde vlinders zich te verroeren. Ik wist niet waar ik naar moest kijken. Het maakte haar niet uit, ze liep langs me heen naar buiten. Op weg naar het inmiddels verplaatste feestje.

“Hé Nathalie”, hoorde ik mijn neef schreeuwen. De goede man zag altijd aanleiding om te schreeuwen. Hoe druk het ook was, hoe stil het ook was, de man schreeuwde. De hele massa keek op, Nathalie groette iedereen netjes terug en ging al zoenend de kring rond.

Waarom kende ik dit meisje niet, wie was zij ? Ik leunde om mijn oom heen, en tuurde door het grijs-groen gekleurde horgordijn naar buiten. Midden in het gezicht van Nathalie, breed grijnzend keek ze terug. Weer voelde ik mijn hoofd rood worden. Snel draaide ik mijn hoofd terug. Mijn oom stond een heel verhandeling over de oorlog in Bosnië te houden. Ik snapte er geen snars van, maar het interesseerde me ook niet. Ik had alleen oog voor het mysterieuze meisje dat daarbuiten de show stal. In mijn hoofd ging van alles met een noodvaart van links naar rechts. Hoe kreeg ik haar onverdeelde aandacht ?

Na de afwas ging ik weer naast mijn oma zitten. Die zat nog steeds goed gesitueerd tot het feestgedruis, dat gezien haar gehoorkwaliteit inmiddels verworden was tot en monotoon gezoem ergens in de verte. Toch slaagde ze er telkens weer in geïnteresseerd te luisteren naar iets dat voor haar moet klinken als een Boeing op 10 kilometer hoogte. Terwijl ik daar zat, nam ik een besluit. Ik had toch niets te verliezen, maar een meisje is voor een twaalfjarig jongetje ook al heel belangrijk. Ik zou haar dus moeten spreken, wat zei ik, ik móest haar spreken. Hoe dan ook. Ik besloot om onbereikbaar te spelen. Daar had ik ooit iets over gehoord, ik besloot dat dat de beste methode zou zijn. Dus zuchtte ik diep en stond op. “Zo” zei ik zo zelfverzekerd mogelijk, “ik ga even een eindje lopen”.

Achter het huis stonden een tweetal betonnen containers. Daarbovenop zitten, leek mij de beste manier om haar aandacht te krijgen. Ik zou dan een aantal keer kuchen en zuchten. Misschien zou ik zelfs fluiten, dan zou ze vast komen.

En ja hoor, na een kwartiertje, dat een uur leek te duren, ging de poortdeur open. “Hoi” zei ze en ze sprong naast me op de container. “Hoe heet jij dan?” Ik was even uit het veld geslagen, maar wist toch nog te antwoorden. “Oh, en ik heet Nathalie, maar dat wist je vast al”. Ik zal er stom bij hebben gezeten, staarde haar dom aan. “Kan je het zien?” vroeg ze, “Ken jij de buurt hier een beetje, ik heb wel zin om de boel te verkennen”. Ik mompelde iets bevestigends en sprong de container af, “Kom mee” zei ik terwijl ik al begon te lopen. En daar liepen we dan, naast elkaar door Bussum. Ik zei niet veel, zij des te meer. Ik had het idee dat ik bijna licht gaf in het donker, zo rood was ik. Ik zocht naar woorden om te zeggen, maar het enige wat ik scheen te kunnen doen, was vreemde klanken uitstoten. Ik was het eens met alles wat ze zei. Was ik mijn tong verloren, wat was er toch aan de hand ? Maar Nathalie liet zich door niemand tegenhouden en rende haast door het dorp. Ik strompelde er wat onbeholpen achteraan.

En toen, zomaar opeens, vroeg ze: “Heb jij eigenlijk een vriendinnetje?” Ik was weer uit het veld geslagen, zoveel directheid was ik niet gewend. “Neuh...” antwoordde ik. “En jij dan?” Tot mijn grote vreugde antwoordde ze ontkennend. Inmiddels waren we bij het speeltuintje aangekomen, ik ging zitten op een van de schommels en begon nonchalant te schommelen. Nathalie ging naast me zitten en praatte honderduit over van alles en nog wat. Ik probeerde te voorkomen dat ik telkens naast me keek en schudde in plaats daarvan telkens heftig mijn hoofd. Ik probeerde aandachtig te luisteren, maar dat idee leek bij voorbaat al verloren. “Ben je verliefd?” vroeg ze me. Mijn hoofd werd nog net iets roder dan het al was. “Tja” stamelde ik, “misschien”. “Ik wel”, zei ze, “nog niet zo lang” Ik wist niet waar ik moest kijken. Maar een nieuwe missie doemde op aan de horizon. Ik moest en zou weten wie haar hart sneller deed kloppen. Stiekem hoopte ik dat ik die persoon was, maar ik besloot dat ik mezelf niet gek zou laten maken. Dus overwon ik mijn schroom en vroeg haar wie ze dan zo leuk vond. “Ja, dat zou jij wel willen weten hè” zei ze, om het spannend te houden. Mijn missie was weer iets moeilijker geworden, want nu wilde ik hoe dan ook weten wie het was. Ik zou hem gaan stalken, ik zou hem vertellen dat hij geen kans maakte. Ik had het al helemaal uitgedacht hoe ik het zou aanpakken. Maar er zou weinig van terecht komen.

Och, de trein is zo fijn !

2008-06-06T15:02:00.001+02:00

Zo'n reis met hindernissen, daar wordt een mens niet echt gelukkig van. Afgelopen zaterdag was ik weer deelgenoot, ongewild maar toch, van een reis met hindernissen. Het begon al toen we nog Rotterdam stonden. Een trein kwam langs het perron. De mensen zaten opgestapeld tegen elkaar gedrukt in de trein. De condens stond tegen de ramen en droop in druppels op de vloer. We keken elkaar aan, in ontreddering haast. Moesten we hiermee mee reizen ? Zoveel mensen maar zo weinig trein... Ik kreeg ineens een ingeving, lumineus, zo vond ik zelf. Wat als we nou gewoon een stukje per trein richting de grens zouden reizen en dan daar weer overstappen ? De reis zou dan toch op z'n minst rustiger moeten zijn. Opgelucht haalden we adem en stapten uit het feestgedruis. Als vliegen op de stront, sprinte de rest van de reizigers naar de open deur. Nog voordat de andere reizigers goed en wel uit konden stappen, stonden zij al binnen. We schudden synchroon onze hoofden en gingen op een bankje zitten. We prezen onszelf al gelukkig, dat we toch zo'n verstandige beslissing hadden genomen. De trein zette zich in beweging. Ons achterlatend in het zonnetje. Ja, dit was een slimme zet.

Nadat we wat op adem waren gekomen, stonden we op en liepen naar de trein die we dan wel zouden nemen. Plaats genoeg, zagen we toen we instapten. We ploften neer in de banken, het fluitsignaal klonk en daar gingen we. Bij het volgende station stapten we uit. We wachtten op de volgende trein. Beiden keken we hoopvol in de richting van waaruit de trein zou moeten komen. We keken. En keken. En daar kwam dan een trein. Hard denderde hij voorbij. We haalden wat te drinken en terwijl we afrekenden klonk daar door de boxen een bericht dat ons de hoop in de schoenen deed zinken. De trein die we wilden hebben, reed niet. Allerlei krachttermen vlogen door de lucht. Mensen keken verschrikt om, verstopten zich achter bankjes, vuilnisbakken en andere strategisch geplaatste obstakels. Wat nu, zeiden we tegen elkaar. We besloten de volgende Intercity te nemen. Want, zo dachten we, die rijdt vast wel weer gewoon. IJdele hoop, zo zou later blijken. Hoegenaamd op tijd reed de trein het station binnen. Nog steeds vrij druk, maar we zouden kunnen zitten. Alhoewel we het ook niet erg hadden gevonden om een uurtje te moeten staan. Wisten wij veel... Maar, zover ging het goed. De trein begon te rijden, en maakte vaart. We reden een enorme brug over, denderden door een station en draaiden naar rechts. Toen gebeurde er iets geks. De trein minderde vaart, remde zelfs. We keken elkaar opnieuw verschrikt aan. Maar wel hoor. We reden langzaam, langzamer... En stonden stil. Naast ons was gelukkig een perron. Gelukkig regende het niet en konden we buiten wachten. Na ongeveer een half uur stapten we terug de trein in, die begon zo waar te rijden.

Eindelijk kwamen we aan, stapten we weer uit. Liepen het station uit, de stad in. Op een terrasje aangekomen, achter een drankje, keken we elkaar nog eens aan en zeiden: "De volgende keer gaan we met de motor !"

EHBO, mijn lust en mijn leven ?

2008-05-31T11:01:00.003+02:00

Of ik een held ben op het gebied van EHBO, vroeg iemand me laatst. Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat ik zo'n held ben. Zodra iemand, door wat voor reden dan ook, bebloed op mijn afstapt, ren ik wit weggetrokken weg. Ik ben er niet echt heel dol op. Iedere dag probeer ik me dan ook verre te houden van alles wat met bloed te maken heeft.
Mijn werkgever had daar duidelijk een andere kijk op. Een aantal weken terug kreeg ik een brief in de bus. Of ik binnenkort een cursus EHBO wilde volgen. Ik voelde het bloed al langzaam uit mijn hoofd wegtrekken. Beelden van bebloedde, verbrandde en anderszins verminkte mensen trokken aan mijn netvlies voorbij. Maar, een keuze had ik niet. Ik moest hoe dan ook. Dus, daar ging ik. Met frisse tegenzin toog ik naar Amersfoort om aldaar de fijne kneepjes van het vak te leren. Het leek me verstandig van tevoren genoeg koffie te drinken. Vandaar dat mijn ogen niet onderdeden voor de gemiddelde coke-snuiver. Haast onnatuurlijk opgewekt stapte ik het lokaal binnen. Een vriendelijke dame zei me gedag en vroeg mijn naam en alle gegevens. Na zowat mijn complete c.v. te hebben ingediend nam ik plaats. Naast me zat een collega een beetje glazig voor zich uit te staren. Ze knikte me na een tijdje bemoedigend toe. 'Dit heb ik allemaal al gedaan' vertrouwde ze me toe. Ik knikte terug, met mijn hoofd, en ach, mijn knieën deden ook een maatje mee.
'Mijn naam is Gerrie en dit is de lotus' Ik keek langs de cursusleidster midden in het gezicht van een, in mijn ogen, gemeen lachend vrouwtje. Achter haar op tafel stond een koffer volgepropt met allerlei attributen die nog het meest op de vleesafdeling van Dirk Van Den Broek na een storm leek. De ochtend zouden we vullen met theorie en dan, na de lunch, gingen we reanimeren. Met elkaar. Verschrikt keek ik om me heen. Moest ik dan de lotus terug te leven gaan wekken ? Maar na de lunch gooide de cursusleidster gelukkig een grote koffer op de grond, die het levenloze lichaam van Annie scheen te bevatten. We sloegen enthousiast aan het beademen en drukke de borst van Annie ferm op en neer. Een vervaarlijk krakje klonk, toen het mijn beurt was. Maar, al met al voelde ik mijn zelfvertrouwen toenemen. Gelukkig, verzuchte ik, als het zo allemaal door blijft gaan, heb ik me voor niets zo druk gemaakt. Nog bijkomend van mijn reanimatie-poging ging ik zitten naast mijn collega. Maar toen gebeurde het... Geheel onverwacht zwaaide de deur op. In de opening stond de lotus. De arm geheel onder het bloed. Een mes nog in de hand. Verbijsterd keek ik haar aan. Het bloed verdween, zo leek het, volledig uit mijn hoofd. 'Ik heb me vreselijk gesneden' zei ze, terwijl ze tegen de cursusleidster op sprong als een jonge loopse poedel. Ik probeerde mijn aandacht af te leiden door links van me te kijken. Maar daar zat net diezelfde collega diep verzonken in een cursusboekje van de brandwondenstichting. Ik wist niet waar ik moest kijken. Ik wilde help zeggen, maar kon het niet. Alleen een vreemde piepje ontsnapte aan mijn keel. Ik nam een slok koffie, niet realiserend dat ik daarmee mijn slokdarm verhitte tot 180 graden. Half rochelend en gorgelend verdiepte ik me in de gratis krant die ik als een zeewering voor mijn gezicht hield. Achter de krant vandaan kwamen de vreselijkste kreten. Ik concentreerde me op een artikel over incontinentie bij zeehonden. Niet wetend dat ik dat interessant vond. Toen ik het artikel uit had, was het bloeden gestopt. De vrouw keek tevreden voor zich uit, met de arm in een mitella. Ik voelde het bloed weer terugstromen daar waar het hoort.
Aan het einde van de dag zat ik in de trein. Ik bedacht me: nee, ik ben geen held. Ik ben gewoon een gevoelig jongentje dat niet tegen bloed kan. En ik denk dat ik dat maar zo hou...

De protestante boer en de katholieke priester

2008-05-11T23:36:00.002+02:00

Een Staphorster boer gaat regelmatig gokken op paarden. Als hij op een dag bij de renbaan komt, ziet hij een priester bij een van de paarden staan. De priester is diep in gebed verzonken, en zegent het paard. De boer schudt zijn hoofd, maar zet desalniettemin een beetje zijn geld in op het paard. Tot zijn verbazing wint het paard. Euforisch loopt de boer naar huis. De volgende week gaat hij weer naar de renbaan. Weer staat de priester bij een paard te bidden. De boer waagt weer de gok... Het paard wint overtuigend. De boer is buiten zinnen van vreugde als hij het geld int.
De daaropvolgende week zoekt de boer weer naar de priester, deze staat bij een paard te bidden. Hij heeft een emmer water in de hand, waarmee hij het paard besprenkelt. De boer wrijft in zijn handen en zet al zijn geld in op het paard. In spanning gaat hij zitten kijken naar de wedstrijd. De signaal gaat, alle paarden beginnen te rennen. Ook het besprenkelde paard begint te rennen, maar valt dan op 10 meter voor de finish dood neer. De boer kijkt verbijsterd toe. Als de wedstrijd gedaan is, loopt hij geïrriteerd naar de priester.
"Wat is dat nou ? Je had hem toch gezegend ?"
De priester kijkt hem verbaasd aan, schudt dan zijn hoofd en zegt:
"Dat is nou dat probleem met jullie protestanten... Jullie weten het verschil niet tussen een gebed en de laatste sacramenten..."

Ken je dat gevoel ?

2008-05-02T22:26:00.002+02:00

Soms is het moeilijk om in woorden te vatten wat je voelt. Vandaag is zo'n moment. En ik ga niet eens proberen te zeggen wat ik voel, want dat kan ik niet. Maar ik wilde het toch even kwijt... Vreemd als ik ben...

Een perfecte wereld ?

2008-04-28T16:26:00.002+02:00

Ik lag te slapen, tussen dromen en waken in. Op de achtergrond hoorde ik vaag de vogels fluiten. Ik was me ervan bewust dat ik sliep. En ik droomde. Ik droomde van een wereld zonder oorlog. Van een Journaal dat alleen goed nieuws bevatte. Geen oorlog, geen honger, geen ellende. Geen kinderen met tranen in hun ogen. Een wereld waarin mensen elkaar respecteerden. Een wereld waarin mensen elkaar vriendelijke toeglimlachten, elkaar de hand schudden, elkaar omhelsden. Zich niet afvroegen wat alles hen ging kosten, financieel of sociaal. Een wereld waarin mensen elkaar te hulp schoten en niet afschoten. Een wereld geregeerd door mededogen in plaats van geld. Een wereld van gelijkheid in plaats van ongelijkheid. Een wereld waar mensen elkaar begrepen zonder een woord te wisselen. Een wereld waarin uitleg voldoende was.
En toen werd ik wakker, ik wreef de slaap uit mijn ogen. Keek om me heen. De vogels floten nog steeds, de wind waaide om het huis. Even geloofde ik het. Even hoopte ik dat het waar was. In plaats daarvan hoorde ik het nieuws. Een vrouw opgesloten in een kelder, misbruikt door de man die haar zou moeten beschermen. Oorlog in elke denkbare uithoek van de planeet. Ik wil me weer omdraaien, terug naar die andere wereld. Maar, die was er niet meer. Die andere wereld is nog zo ver weg...

Eigenlijk moest die avond nooit voorbij gaan...

2008-04-26T20:03:00.003+02:00

C'est une belle histoire...
De trein komt langzaam tot stilstand. Om me heen zijn mensen in feeststemming, ze dragen vreemde oranje-gekleurde kleding en juichen om het minste of geringste. Ik doe mijn shirt nog eens goed, veeg het stof van mijn jas. Strijk met mijn handen over mijn broek en sta op. Enigzins onzeker stap ik de trein uit. Jij staat er nog niet. Je weet ook niet dat ik daar zou aankomen. Je weet wel dat ik komen zal, maar wist niet waar. Je staat beneden, je glimlach stralend en mooi als altijd. Dat realiseer ik me nog niet. Je schudt me de hand. Ik voel me onzeker, maar loop met je mee het station uit. Beiden moeten we nog geld halen bij de bank. Onderwel we lopen, verbaas ik me over de situatie. Ik kan me niet herinneren ooit zoiets te hebben meegemaakt. Jij kent de weg hier wel. Zelfverzekerd loop je door de stad. Je vertelt ronduit over de stad die duidelijk een warme plaats in je hart heeft. Ik luister naar je woorden, de klank in je stem en bedenk me dat ik het steeds leuker begin te vinden... met jou. We stappen een restaurant binnen, we gaan zitten en bestellen een drankje. Jij bent nog steeds niet uitgepraat. Je stelt me vragen, ik probeer ze te beantwoorden. Ik kijk naar je, en luister nog steeds naar je. Als je opstaat, en even weggaat, denk ik na. Gebeurt dit echt ? Ik besluit het mezelf niet te laten inbeelden en neem een slok van de wijn. Misschien is het de wijn wel, bedenk ik me in stilte. Je komt terug en gaat zitten. Er vallen geen stiltes. Je zegt dat dit ook de eerste keer is voor je, dat het zo gaat.
We pakken onze jassen en staan op. Ik loop volgzaam achter je aan, je kent de weg hier. De weg die ik, zo realiseer ik me later, een beetje kwijt begin te raken. Een einde verderop gaan we zitten en bestellen nog een drankje. Jij drinkt water, want je moet nog rijden. En dan, later op de avond, gaan we terug naar het station. Daar komen we erachter dat ik de laatste trein gemist heb. Dat is me nog nooit gebeurd. Maar het maakt jou niets uit, je brengt me weg. En als ik dan de deur achter me dichtdoe, rij je weg. Ik ga even zitten op de rand van het bed. Zucht diep en vraag me af wat er met me aan de hand is. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Als ik er niet uit kom, sla ik het dekbed over me heen en draai me om. Niet veel vaker val ik zo snel in slaap. Niet eerder met zo'n glimlach op mijn gezicht.

Kijk eens om je heen, en lees

2008-04-21T12:38:00.002+02:00

De slaap is als een brug
die van vandaag naar morgen gaat
en onderdoor
een droom
stroomt het water

schrijver: onbekend

Mannen zijn wafels en vrouwen spaghetti

2008-04-20T09:16:00.003+02:00

Mannen en vrouwen zijn wonderlijke wezens. Ieder op zijn eigen manier. Een vergelijking die ik laatst hoorde, vond ik wel grappig. 'Mannen zijn wafels' zo stelde de spreker, 'ze zijn net als wafels op te delen in vakjes, en zo denken ze ook' Een man zou zijn leven dus opdelen in vakjes, en die vakjes ook chronologisch afwerken. Dus, als zich in één vakje een probleem zou bevinden, gaat de man dat probleem te lijf, en alleen dat probleem. Is het opgelost ? Volgend vakje. En zo maar verder tot de wafel schoon is.
Vrouwen daarentegen, zijn spaghetti. Slierten van emoties en ideeën die in elkaar gewikkeld zijn, met saus erover. 'Een vrouw laat alles door elkaar heenlopen, iedereen wil ze met elkaar verbinden' En doordat ze alles door elkaar heen laat lopen, kan ze ook meerdere dingen tegelijk doen. Ze kan de was ophangen en tegelijkertijd TV kijken, ze kan staan koken en tegelijk bellen met haar vriendin. Wij mannen kunnen dat niet. Ik heb het onderlaatst eens geprobeerd, en ja hoor, het klopt. Terwijl ik allerheftigst zat te typen op MSN, had ik tegen mijn oor een telefoon. Twee gesprekken door elkaar... Aan het begin ging het nog. Maar na verloop van tijd typte ik op de computer datgene wat ik wilde zeggen tegen de persoon aan de telefoon. Je kan je de verwarring voorstellen. Maar, ik geef niet op. Ik wil ook multitasken. In mijn geval betekent dat, dat één van beide taken iets minder goed wordt uitgevoerd. Als ik aan de telefoon zit, kan ik heel goed tegelijkertijd afwassen. Dat gaat nog, want het heeft weinig tot niets met elkaar van doen. TV kijken en bellen ? Dát is weer een héél ander verhaal. Ik probeer het nog wel. Maar vaak ben ik halverwege een zin en weet ik niet meer wat ik zeggen moet... Of wist ik niet meer wat ik aan het zeggen was. Of dat ik überhaupt wel aan het praten was, was het nou de presentator die iets zei over de situatie in Uruzgan ? Of was jij dat nou... Om me eruit te redden stoot ik wat oerkreten in de trant van "Aha.." of "Ja... ja..." uit. Dat helpt het gesprek ook niet echt vooruit. Neerleggen die hap dan maar. Ik moet dan leren dat het óf TV kijken is, óf telefoneren. Maar niet tegelijk, want dát gaat dus niet ! Dan laat ik het teiltje maar weer vollopen en pak de afwasborstel, dat gaat beter samen... Ach, ik ben gewoon een wafel die in vakjes denkt, de die vakjes wil ik ook niet doorbreken. Een mens moet niet willen de dat de room niet meer netjes in de vakjes zit.

Wanneer wordt het beter ?

2008-04-14T22:59:00.006+02:00

Er loopt een vrouw door de hal. Haar haar zit in de war. Haar dat misschien ooit in de krul zat, of in een mooie staart. Daar is weinig van over. Nu zit het vol met klitten, vettig geplakt boven een gezicht dat geen emoties meer vertoont. Een gezicht dat alle emoties lijkt te zijn ontzegd. Haar leven heeft haar hard getrapt, geslagen en geschopt en is toen weggerend. Het nam alle vreugde mee...
Als ik er langs loop, kan ik bijna niet nalaten om achterom te kijken. Het is een situatie waar ik niets aan kan doen, niets aan kan veranderen. Ze sjokt elke dag haar rondje door de hal. Haar schoenen zijn afgetrapt, versleten tot op de laatste vezel. Haar kleding wekt slechts de suggestie van kleur. Iedere broek die ze draagt heeft dezelfde kleur, haar trui past er eigenlijk niet bij. De tinten van haar kleding komen misschien wel overeen met de gestelheid van haar ziel. Haar gezicht heeft alle expressie verloren.
Het stoort me en maakt me boos. Waarom leef ik in een land dat niet zorgt voor mensen die onderaan de maatschappelijke ladder zijn terechtgekomen ? Mensen lachen om vrouwen als de naamloze vrouw die door een stationshal wandelt. Sommige schelden er zelfs op, rennen hard door. Op weg naar hun huis, hun auto, hun maaltijd, hun duur betaalde baan. Het enige dat nog belangrijk is, is jezelf. We zijn alleen nog bezig met ons eigen gewin. Onze positie, ons loon, ons huis. We schudden ons hoofd, kopen ons schuldgevoel af door donaties aan zogenaamde goede doelen. Tot mijn schande doe ik mee. Ook ik loop hard door. Op weg naar mijn trein, naar mijn huis. Ook ik schud mijn hoofd, of draai het zelfs weg. Weg van de realiteit, wentel me in mijn ideale wereldbeeld. Ik wil het niet geloven. Dat mensen leven op een manier zoals zij doet, dat kán toch niet ? Toch ? Wanneer verandert het...

En het kan me ook niets schelen

2008-03-18T19:39:00.004+01:00

Waarom worden we tegenwoordig geterroriseerd door elkaar ? De nummer één irritatie in de trein is, u raadt het al, bellen. Jawel, u kent het apparaat wel. Dat kleine geval met microfoon en luidspreker, zo'n apparaat dat we vroeger 'telefoon' noemden, maar dat nu onder de naam 'mobieltje' door het leven gaat.
We schreeuwen allemaal moord en brand als het om onze privacy gaat. Maar, zitten we te bellen, lijkt dat ineens niet meer van belang te zijn. We bellen elkaar om ieder scheet die dwars zit. En iedereen heeft dezelfde naam: Mij. Ja, we nemen zelfverzekerd de telefoon op en zeggen: 'met mij'. Wie anders ?, vraag ik me dan af. Vervolgens veinzen we verbazing als we zeggen: 'Oh Henk, ben jij het ?' We zeggen zelfs onze naam niet meer, dat is ook volkomen overbodig nu iedereen kan zien wie er belt. En als je dacht dat het daarmee gedaan was ? Denk nog maar een keer...
Denk je rustig in de trein te zitten, staar je rustig uit het raam, uit het raam waarlangs de wereld met een noodvaart aan je voorbij trekt... Begint ineens achter je een voltallig filharmonisch orkest te spelen. Vroeger had je daar toch nog een serieus orkest voor nodig. Je kent ze wel, blazers, slagwerkers en een dirigent die als een bezetene staat te zwaaien naar iemand die duidelijk niet van plan is terug te zwaaien. Maar nu niet meer. Het wonder van techniek heeft ook dat stukje nostalgie overbodig gemaakt. Er groeien kinderen op die straks met hun ouders naar de intocht van Sinterklaas staan te kijken. Ze zullen zich verbazen, hun ouders verbijsterd aankijken en zeggen: 'Maar papa, hoe kan dat nou, ze hebben helemaal geen mobieltje ?' Maar goed, ik dwaal af. In zo'n situatie, als in de trein, voltrekt zich vaak het volgende: je draait je verbaasd om, en kijkt midden in het gezicht van een wild in de tas graaiende tiener. Op zoek naar, jawel, het mobieltje. Na een zoektocht van enige seconden, die uren lijken te duren, heeft de gebelde zijn mobieltje getraceerd. De tiener neemt die enthousiast op. Het lukt me met moeite om niet omstandig te zuchten. En hoe ik het ook probeer, ieder woord vang ik op. Een druk gesprek ontspint zich achter me. De diepste zieleroerselen worden op tafel gesmeten, met gemak waar de gemiddelde Gouden Kooi-bewoner zich voor zou schamen. Niets is te zot. Gisteren ook weer, in de trein, in de zogenaamde rust, klinken de vertrouwde beltonen me in de oren. Ik kijk om. En ja hoor, daar zit ze. De notoire beller. Iemand die in zijn eentje complete telecommaatschappijen in leven houdt. Wiens oren inmiddels de vorm aan hebben genomen van een soort platgeslagen paddestoel. De telefoon hoeft ze amper nog vast te houden, die blijft als vanzelf hangen aan de rechter oorlel. Leningen heeft ze nog net niet hoeven afsluiten om de rekeningen te kunnen betalen. Haar rekeningen zijn hoegenaamd de omvang van het bruto nationaal product van een gemiddeld derde wereldland. Meneer Vodafone zie ik al in zijn handen wrijven. Het gesprek gaat over de Liefde. Of nou ja, Liefde die liefde had kunnen zijn. Want 'Merel' heeft 'Joost' gedumpt, gelukkig hoeft de luisteraar niet lang te treuren. Dr Phil-wannabe stelt ons gerust, 'hij was haar toch niet waard, dat weet je toch ?' Net als ik denk dat het gesprek op zijn einde loopt, is er nog een nieuwe agendapunt dat zeker niet vergeten mag worden. 'Wat gaan we doen dan... Ja, zaterdag... Je weet toch... Nee... Zoooo... Dat was echt wel vet... Nee, maar we gaan zeker niet daarheen gaan... (grammatica is ook veel te lastig om te respecteren als je het over de essentiële zaken van het leven hebt) Nee, echt niet hoor...' En zo gaat het nog een kwartiertje door. Ik krijg sterk de aandrang op te springen, de telefoon uit haar handen te rukken, ritueel te verbranden en een prop katoen in haar mond te stoppen. Toch is het wel vermoeiend om telkens maar één kant van het verhaal te horen. Je hoor voortdurend iemand 'ja' en 'nee' zeggen, niets meer en niets minder. Zou die ander dat dan ook doen ? Wat een saai gesprek moet dat zijn...
Zou het nou teveel gevraagd zijn om dat gesprek ergens anders te voeren ? Op de WC of thuis, of op de maan. Huur voor mij een part een hotelkamer. Maar bel niet hier ! Dwing me niet tot dingen te doen die ik eigenlijk niet wil doen. Bel ergens anders. Maar niet bij mij in de coupé. Stoor me er niet mee, vermoei me niet met die onzin. Ga gewoon eens bij elkaar langs, vlieg elkaar in de armen, trek een fles wijn open en heb een goed gesprek. Maar, niet met mij erbij. Alsjeblieft, spaar me die onzin. Alsjeblieft.

Misschien ben ik nog niet groot

2008-03-08T22:04:00.003+01:00

Ik zie me nog staan, als klein jongentje. Kijkend naar de treinen die voorbij schieten, mensen die wachten op hun trein. Een kopje koffie in de hand. Ik verbaasde me erover, trok een vies gezicht en vroeg me af waarom mensen toch zoiets 'vies' konden drinken. Koffie... Wie drinkt zoiets ? En dan nog zoiets, op verjaardagen zit ik om me heen te kijken. De grote mensen praten over dingen als: een baan, de hiepooteek, belasting of de auto. Dat laatste vind ik nog wel leuk. Auto's vind ik boeiend. Ik spaar thuis kleine autootjes, vooral Mini's vind ik leuk. Maar die grote dingen zijn ook wel leuk, maar waarom zeurt iedereen nou altijd zo over files ? Fieles. Later snap ik dat die mensen niet voor de lol in de rij staan. Kunnen ze niet samen een spelletje gaan doen, bedenk ik me. Of de muziek heel hard zetten en dan meezingen. Dat is toch leuk. Je kan natuurlijk ook de Donald Duck gaan lezen. Of een grote zak snoep kopen en die dan stiekem gaan opeten, achterin de auto.
Ik zag er naar uit. Om alleen te wonen, mijn eigen eten te koken, mijn koelkastje te vullen. Ik zou zelfs een hond hebben willen hebben, om zelf te bepalen wanneer ik die ging uitlaten. En oh ja, ik wilde ook mijn eigen abonnement op de krant, dan zou ik alle strips uitknippen en bewaren. Dat gezeur over je 'hiepooteek', dat begrijp ik niet. Ik ga gewoon in een hut in de boom wonen. Of in de schuur achterin de tuin van mijn ouders. Dat is wel handig, dan kunnen papa en mama ook nog eens op bezoek komen. Servies voor de koffie leen ik wel van m'n zusje. Vijftien jaar later zit ik op de bank, kom ik ook tot de conclusie dat er niets op tv is. Is het abonnement vervangen door nu.nl of een van de vier gratis kranten die ons land rijk is.
En iedereen is getrouwd. Ja, sommige mensen 'wonen samen', maar wat dat is, begreep ik niet. Mijn papa en mama wonen toch ook samen ? Domme grote mensen, ze snappen het zelf niet eens. Ik ga later gewoon trouwen met mijn beste vriendinnetje en dan krijgen we kinderen. Want grote mensen krijgen allemaal kinderen als ze gaan trouwen. Het verbaasde me dan ook wanneer twee van die grote mensen, zodra ze eenmaal getrouwd waren, geen kinderen hadden. Misschien waren ze dan wel niet getrouwd en woonden ze gewoon samen. Want, als je samenwoont, krijg je geen kinderen. Toch ?
Vijftien jaar later snap ik sommige dingen nog niet. En denk ik vertwijfeld: ben ik nu groot ? Ben ik nu volwassen ? Ik voel me zo'n kind nog...

Vrouw vermist

2007-12-16T21:27:00.000+01:00

Het is een koude avond in december. Buiten is het onder nul, on-Nederlandse temperaturen, niet tegen te kleden ook. Ik sta op een koud en tochtig perron. Om me heen duiken mensen ver weg in hun jassen, shawls komen tot hun neuzen. Neuzen die licht geven, alles staat op rood. In de verte zie ik gele lampjes langzaam op me afkomen. De trein rijdt het station binnen, samen met de anderen baan ik me een weg door de uitstappende mensen de trein in. Een collega wacht me al op: "Zeg maar Paul", zegt hij met een vet Rotterdams accent. Ik stel me voor, glimlach vriendelijk en loop achter hem aan ons hokje in. De man zit vol met verhalen, de ergste zelfmoorden passeren de revue. Niet dat ik daar behoefte aan heb, niet dat hij daar rekening mee houdt. Ik probeer door mijn korte antwoorden aan te geven dat ik er echt geen zin in heb. Dat weerhoudt hem er niet van de meest gore details te vertellen. Met een uitgestreken gezicht vertelt hij me alles, dingen waar een gemiddelde slager al een rolberoerte van zou krijgen. Net als ik me even op de wc wil terug trekken om alles op een rijtje te zetten, wordt er op de deur geklopt. Voor de deur staat en meneer van middelbare man ons paniekerig aan te kijken. "Ik ben mijn vrouw kwijt...", zegt hij terwijl hij zijn neus ophaalt. Ik kan met moeite een glimlach onderdrukken. "Ze is in Amsterdam naar de wc gegaan, maar niet terug bij ons komen zitten" De conducteur zit een beetje met de situatie verlegen en doet geen moeite dat te verbergen. "Is uw vrouw op de trein naar het toilet gegaan of op station Amsterdam ?" vraag ik terwijl de man dreigt te gaan huilen. "Op de trein, zegt u ?" De man doet een stap naar achter en begint een heel relaas over wat ze die dag hebben gedaan. En of ze wat gedaan hebben, Amsterdam is wederom onveilig gemaakt door een aantal volslagen onvoorbereidde Limburgers. Ja, het was me het dagje wel. Maar nu is hij zijn vrouw kwijt. De conducteur lijkt inmiddels te hebben bepaald wat hij gaat doen. "Hoe ziet uw vrouw eruit ?" De man lijkt verbaasd te zijn over de vraag, hij kijkt vertwijfeld om zich heen. "Tja..." stamelt hij, "ze is van mijn leeftijd en komt uit Heerlen." Nu wist ik de regionale klederdracht uit Heerlen ook niet, dus vragen we door. De man verteld ons de kledingkeuze van zijn vrouw. Mijn collega heeft inmiddels zijn GSM erbij gepakt. De centrale meldkamer van de politie heeft hij snel aan de lijn. Na de situatie, zonder te lachen, aan de politie te hebben uitgelegd, roepen we in de trein om dat we op zoek zijn naar een mevrouw van middelbare leeftijd in een bruin truitje en groene broek. Als echte opsporingsbevoegden splitsen onze wegen zich. Samen met de verdwaasde meneer loop ik door de trein, op zoek naar zijn vrouw.
Na een lange wandeling door de trein, komen we op het einde. Geen vrouw gevonden. WC's subtiel gecheckt, niemand aangetroffen. Dan lopen we terug, de man zweet inmiddels een beetje. En daar zit ze dan, bij de 'kennisjes' zielig voor zich uit staren. De man kan van pure vreugde nauwelijks een kreetje onderdrukken. De vrouw in kwestie kijkt me schuldbewust aan. Ik schenk haar mijn meest vriendelijke glimlach toe. "Volgende keer met z'n tweeën naar de wc hè" zeg ik nog terwijl ik terug naar mijn collega loop. Gelach stijgt op in de coupé. Mensen knipogen naar me terwijl ik voorbij loop. Ik knipoog terug en zeg, als ik bij mijn collega terug ben: "Koffie ?"

Machteloos

2007-12-09T17:02:00.000+01:00

De straten zitten vol gaten, auto racen hard over de kuilen. Op weg naar iets anders, weg van hier. Reclameborden zenden genadeloos signalen van luxe uit. Vrouwen grijnzen onnatuurlijk over de desolate bushaltes. Bussen stoppen, mensen stappen in. Mensen willen weg. Weg van die plek. Maar hij, jong als hij is, kan niet weg. Zijn thuis bestaat niet meer. Z'n ouders zijn misschien wel overleden of vermist. Niemand lijkt zich om hem te bekommeren. Uren werden dagen, dagen werden maanden en uiteindelijk werden die jaren. Het leven gaat meer over overleven. De regent tikt op de straten, geeft ze een glans, vult de kuilen. Niemand die zich er zorgen over maakt. Zolang de auto's om de kuilen heenrijden, krijgen ze ook geen krassen of spetters op hun prachtige lak. De tegenstelling is haast ondraaglijk.
In een hoekje, tussen de huizen, staat een groepje jongeren te schreeuwen. Om aandacht. Maar de mensen luisteren niet. Nee, ze verstoppen zich achter hun paraplu, vechten zich een weg door de regen en wind. Hij is één van hen, samen, maar toch zo alleen. Hij steekt zijn hand vooruit, probeert de aandacht te vangen van de mensen die langskomen. Ze zien hem niet, willen hem niet zien. Met de andere hand brengt hij het zakje bij zijn mond. Ademt nog eens diep in, neemt een ferme teug en voelt de wereld langzaam vervagen. Niemand geeft om hem, niemand zorgt voor hem. Op jezelf aangewezen zijn, had nog niet eerder zo'n indringende betekenis. Waar hij vanavond zal slapen, weet hij niet. Of hij eten zal, is onzeker. Of hij morgen nog wakker zal worden, blijft een eeuwige vraag. Toekomst is iets waar hij niet aan denkt.
Hoe kan het dat ik daar sta, me in stilte verbijt. Nog eens ademhaal en een hotel binnenstap. Ik hoef me geen zorgen te maken over wat ik eet, waar ik slaap en of men voor me zorgt. Ik heb iemand die me graag ziet, om me geeft. Hij niet. Tweeduizend kilometer van daar hebben de mensen iedere dag eten, gaan kinderen naar school en komen weer thuis om te spelen. Het is zo oneerlijk. Onrechtvaardig. Het maakt me boos. En ik voel me machteloos...

Dit is anders

2007-11-16T19:45:00.000+01:00

Als een toonbeeld van onverwoestbaarheid, staart het in de verte. De wind blaast om zijn hoofd, duwt 'm zachtjes heen en weer. Toch beweegt hij niet, kijkt hij niet, reageert hij niet. Hij denkt niet, zegt niet, luistert niet. Is stil, is stil aan het zijn. Om hem heen zijn oorlogen uitgevochten, huwelijken gesloten, gebarsten, gelijmd en opnieuw gebroken. Om hem heen hebben mensen gelachen, geweend, geschreeuwd en gezwegen. Ze hebben hun vuisten opgeheven naar de hemel, hopend op een weerwoord. Een uitleg, verklaring van het hoe en waarom. Ze kregen enkel stilte. Stilte die zo sereen was en tegelijk zo veel zei. Maar ze luisterden niet, hoorden niet wat hun gezegd werd. Ze renden verder. Lieten zich opslokken door de menigte of door hun eenzaamheid. Ze keken niet om, lieten niets na. Maar liepen verder. Hem achterlatend, heel alleen. Niet dat hij emoties had. Maar als, och als. Dan zou hij huilen en lachen tegelijk. Hij zou ze zeggen wat ze hadden moet doen, of juist niet hadden moeten doen. Zijn wijsheid zou onuitputtelijk zijn. Maar hij zegt niets. Hij hoort niets. Hij is er enkel. Enkel en alleen. Hoe moet zo'n leven zijn. Alles zien, alles horen, niets vergeten, alles weten. Maar zonder emoties. Vreemd, leeg, alleen. Onmenselijk.

Mijn geordende chaos

2007-10-25T22:23:00.000+02:00

En bovendien vind ik het gewoon mooi om te zien hoe de wereld wakker wordt. Kan de wereld dan slapen, vraag ik me stil af. Zo om mij heen komt alles langzaam tot leven. Een vogel trekt cirkels in de lucht, "ronde cirkels zonder einde", zou mijn trainer zeggen. In het veld speelt een koe verstoppertje met zichzelf. Telkens verstopt ze zich tussen de mist, duwt ze haar kop zo diep mogelijk tussen het gras. In het water zit een eend, zwemt een eend, alleen haar kop is zichtbaar als ze zo romploos door het water schuift. Wij denderen er tussendoor. Als eilanden van licht liggen de station tussen het landschap. Op de perrons is haast niemand te bekennen. Ik zie tijden op de klok verschijnen waarvan ik altijd betwijfelde of ze wel bestonden. Tijden die normaalgezien ongezien aan me voorbij trekken. Toch heeft het ook wel weer iets, zo vroeg opstaan. Nog voordat de anderen opstaan om naar hun werk te gaan, zit ik al op de fiets. Alle stoplichten slapen nog, of knipogen me vriendelijk toe. Alle gedachten vliegen als losse flodders door mijn hoofd. Geen enkele heeft zin, inhoud. Er is op die tijd ook geen nood aan zin. Hoe heet dat eigenlijk als je wel zin hebt, ben je dan zinvol. Zeg je dan: "Wat een mooi dag, ik ben echt zinvol om te gaan werken !" Nee, dat lijkt me vreemd. Of wacht 's, ben je dan zinnig...
Op het station hangt ook nog een onnatuurlijk rustige sfeer. Op de bankjes liggen mensen te slapen. Opgevouwen teggen de bagage die ze bij zich hebben. De omroep is nog stil, zelfs het reclamescherm is donker, uit. De roltrappen staan stil. Uit pure baldadigheid activeer ik ze door met mijn been tegen de sensor te komen. Je kan me aan horen "klikken". Als ik op het perron aankom staan er zo waar een aantal reizigers te wachten op de trein die er al staat. De deuren zijn nog dicht. En gaan open, de reiziger stapt in. En we rijden. Met een wagentje. Heel wat wagentjes. Het is pas later op de ochtend dat ik mijn gedachten orden. Niet nu. Maar, dát hoef ik je zeker niet te vertellen.

Het verhaal achter de balie

2007-10-21T18:30:00.000+02:00

Achter de informatiebalie zitten, geeft macht. Wel een vreemd soort macht. Macht die zich niet precies laat vaststellen. Toch geeft het voldoening. Zo'n ochtend semi-geïnteresseerd zitten. De rode pet met een groot logo erop, je straalt een en al neutraliteit uit. Als er dan niets gebeurt, gebeurt ook niets. Een saaiheid maakt zich van je meester. Je straalt het af op de klant, die sjokken in onvermoeibare colonne voorbij. Ieder voor zich en God voor ons allen. Maar die momenten dat er dan wat gebeurt, dan gebeurt er iets. Ja, rijen vormen zich. Rijen met een lengte waar de gemiddelde file op de A2 hartritmestoornissen van zou krijgen. Al die mensen staan te wachten op één ding, en dat ben jij.
Zo'n week of twee geleden zat ik achter de balie, niet precies erachter natuurlijk, dat had weinig functioneel geweest. Een rij stond er voor me. Een gevarieerd gezelschap. Een koopavond van Bijenkorf op lokatie. Voor me stond een opgewonden Italiaan in, alleen voor hem verstaanbaar, Engels zijn beklag te doen over een "kolliek" die hem onheus bejegend zou hebben. "So I close zie sikarette, batte stille" Hij probeert zijn woorden kracht bij te zetten door met zijn vuist op de balie te slaan. Achter hem is de irritatie van de gezichten te lezen. Een ambitieuze travestiet staat met een net iets te mannelijke baard boos voor zich uit te staren. Wie bedenkt zoiets, vraag ik me in stilte af. Dan ramt Giovanni nog een keer op de balie, ik stuiter van een schrik een meter of twee omhoog, en loopt vloekend weg. De volgende klant. Ik probeer een geloofwaardige glimlach op mijn gezicht te toveren. Het werkt ! Het meisje kijkt me vriendelijk aan en vraagt me "hoe laat de intercity naar Amersfoort van 9 uur 50 vertrekt". Enigzins verbaasd geef ik haar antwoord. Zo'n reiziger maakt het weer goed. Als de volgende klanten voor me staan, begin ik zachtjes terug te verlangen naar de Italiaan. Drie ongeschoren koppen staren me onverbiddelijk in de ogen. Overtuigd van hun eigen aantrekkingskracht knipperen de dames verleidelijk met hun ogen. Het effect dat dit bij mij bereikt, is waarschijnlijk niet datgene wat zij hoopten. In een poging om hen te woord te staan, groet ik ze vriendelijk. Ze staren me niet-begrijpend terug. Een onverstaanbaar gebrabbel is het gevolg, iets van Pools waag ik erin te bespeuren. Dan grijpt de man in zijn binnenzak. Toetst een nummer in zijn GSM in en begint te praten. Ik ben een beetje verbaasd, misschien is het bereik beter bij de balie. De blik van de dames weerhoudt me ervan een andere klant aan te spreken. Ze kijken me zo direct aan dat ik me afvraag of het wel mensen zijn. Zonder te knipperen kijken ze me aan, dan reikt de man mij zijn telefoon aan. Ik sla het af, ik heb al een gsm, waarom een andere erbij ? Maar hij houdt vol. Dus neem ik hem aan. De vrouwenstem aan de andere kant begint me uit te schelden in een taal die voor het gemak maar op duits hou, uit haar verhaal begrijp ik dat de twee dames en de heer de trein naar Duitsland wilden hebben, maar die gemist hebben. Ik leg haar uit dat ze dan hun ticket kunnen omruilen aan de balie Internationaal. Haar antwoord luidt: "Danke, ja" en ze is stil. Na enige tijd van de wederzijdse ademritmes te hebben genoten, begrijp de bedoeling. Dus geef ik de gsm terug aan de Pool. Die neemt hem aan, begint luid te converseren met de dame aan de telefoon en loopt weg. De dames mompelen iets wat ik tot op de dag van vandaag nog voor een belediging houd en lopen dan ook weg.
... wordt vervolgd...

De straat

2007-08-31T19:29:00.000+02:00

En iedere keer als ik langs loop, schuift het gordijn iets opzij. Het gordijn van een huis waar niemand lijkt te wonen. Een grindpad dat al jaren even onverzorgd de toegang eerder bemoeilijkt dan vereenvoudigt. Misschien dat dat wel de bedoeling is. Vanachter het gordijn kijken twee ogen boos naar buiten. Ze volgen me terwijl ik naar de deur loop. Als ik dan bij de deur ben, zie ik ze vanuit mijn ooghoeken nog staren, ik kijk ze aan. Snel wordt het gordijn dichtgedaan. Alsof ze mij wel gezien hebben, en ik hen niet. Over het grindpad loop ik terug.
Vanuit het struikgewas springt een kitten me tegemoet. Zachtjes miaauwt ze. Ze geeft kopjes als ik haar over de rug aai. Snel is ze weer afgeleid. De blaadjes maken een dans over de straat. De wind duwt ze, trekt ze terug, laat ze opspringen. Blaadjes die de aandacht van het katje trekken. Die springt op haar beurt speels over de straat. De blaadjes lijken haar te verleiden om over te steken. Van rechts komt een auto. De blaadjes zijn interessanter. Ze dansen zo mooi, zo vrij, zo springerig. Ik kan me tenauwernood bedwingen om niet te roepen. De kat springt zelf al aan de kant. Ik haal opgelucht adem.
Als ik de straat binnenrijd, lijkt die in twee gedeeltes uiteen te vallen. Zo'n duidelijk verschil heb ik nog niet vaak gezien op zo'n beperkt oppervlakte. Aan de ene kant de mensen die het gemaakt hebben, geslaagd zijn. De auto's voor de deur zijn een afspiegeling van hun succes. De accessoires voor de ramen trekken de aandacht, vanaf de maan zijn ze te zien. Ze schitteren in het bleke zonlicht dat de dag nog enige kleur geeft. Aan de andere kant zijn de kleuren even flets als een Oost-Europese hoofdstad. Succes lijkt een woord in een vreemde taal te zijn. Een taal waarvan ze de klank kennen, maar de betekenis hen vreemd is. Auto's zijn hier slechts vervoermiddelen, tot gemotoriseerde koetsen geëvolueerde wagens. Niemand schenkt hier aandacht aan de accessoires, als je ze al zag door de dikke gordijnen. Dikke gordijnen die de confrontatie met het daglicht moedig aangaan.
Iedere straat lijkt een verhaal te vertellen, iedere huisdeur een legende te verbergen. Een wijk vertelt de sage van een dorp waar ooit gelukkige mensen woonden. Mensen die elkaar kenden. Mensen met een gezamelijk leven. Daar waar iedereen elkaar kende, voor elkaar zorgde. Maar die tijd lijkt alleen in het verleden te zijn verdwenen. Het verleden waar zelfs geen foto's van zijn. Nu heeft iedereen zijn eigen universum. Het enige wat we nu nog delen in de straat, is de postcode.

Handboek

2007-08-13T16:41:00.000+02:00

Op een kinderfeestje gedragen mensen zich altijd zo blij. Een soort geforceerde blijdschap, dat wel. Op een begrafenis kijkt iedereen altijd zo ernstig. Juist die ernst heeft op mij dan weer een averechts effect. Het werkt op mijn lachspieren. Als zo'n zwarte geklede kerel dan langs mij loopt, zijn gezicht in de meest trieste modus, kan ik een glimlach nauwelijks onderdrukken. Niet dat ik dagelijks op begrafenissen zit, u moet me niet verkeerd begrijpen. Maar die ene keer, dat het dan gebeurt ben ik er niet goed op voorbereid. Misschien dat men daarvoor ook cursussen kan schrijven ? Zodanig, dat ik online een cursus "Begrafenis-opzitten" zou kunnen volgen. Voor de meest banale zaken in het leven, sprak hij over de dood, heeft men geen opleidingen. Bestaat er soms een handboek "Liefhebben"? Bestond het maar... Maar ja, zou je die basis technieken toepassen op eender welk persoon, zou het dan werken ? Er bestaat geen handboek "Mens", iedereen is verschillend. Dat maakt het precies zo boeiend, zo divers. Maar ook weer zo verwarrend. Soms vind ik mezelf op een plaats met een persoon, een persoon die ik duidelijk niet weet te bereiken. 't Zou handig zijn als je dan de naam in kan geven, een nieuw venster opent, en daar de aanwijzingen staan. Misschien dat ik dan minder mensen gekwetst zou hebben. Maar ja, wie schrijft zo'n boek ? Wie heeft die kennis ? Wie heeft de expertise ? Ik merk het alweer, het is weer te lastig en vergezocht. Hmm, ik leer het allemaal wel 'al doende'.

Was ik maar nog een kind...

2007-08-08T20:53:00.000+02:00

Soms benijd ik ze wel, die kinderen. Was ik ook maar zo naïef en onbezonnen als zij. Dan kon ik ook de nachtjes tellen voordat mijn verjaardag is. Of uitzien naar de Donald Duck die iedere vrijdag op de mat valt. Of mijn best doen op de hagelslag op mijn brood. Of gewoon ouderwets gaan spelen ergens. Of "dat lust ik niet!" zeggen. Het lijkt me zo fijn om niet alles te hoeven weten, en gewoon denken dat de wereld plat is. Anders val je er toch vanaf ? Soms wil ik gewoon voorgelezen worden voor ik ga slapen. Ik wil wel weer hard meezingen met kinderliedjes. Of met een glaasje limonade naar een Disney-film kijken.
Maar ach, ik ben al ouder. Ik moet een mening hebben over alles, zelfstandig zijn... Maar als ik dan weer op een terrasje zit, een biertje in de hand, valt het allemaal wel mee. Het is toch wel fijn om groot te zijn.

Dag uit

2007-07-30T20:34:00.000+02:00

De regen drupt zacht op de ruit. Opspattend water baant zich een weg via de wielen en de lak een weg naar de voorruit. We zijn op weg naar het zuiden van Nederland. Naast me zit mijn moeder, en achter me mijn beide zusjes en een hond. De hond is een beetje zenuwachtig. Van zitten naar liggen, van liggen naar zitten. Hoog keffend zit ze achterin. Voor haar is het een avontuur. We rijden door het landschap dat een dikke sluier van regen over zich draagt. Steeds zachter rijdend bereiken we de plaats van bestemming.
Tussen het lichtglooiend landschap ligt het stadje verscholen. De dakpannetje reflecteren voorzichtig het waterig zonlicht dat de wolken probeert te verdrijven. De dakpannetjes liggen op daken van witte huisjes. De huisjes staan aan straatjes van kinderkopjes. In zo'n stadje kan een doktersroman plaatsvinden. Toch leiden mijn gedachten me eerder naar een moord. Op een gekke manier laat m'n fantasie me altijd verhalen bedenken die vol mysterie zijn. Zo'n stadje ziet er zo lief uit, zo smetteloos wit. De uitstekende locatie voor een moord, of een verdwijning. Misschien de pastoor erbij betrokken is. De pastoor, die alles in dit kleine stadje weet. Hij kent iedereen, was er het eerst bij, bij de geboorte. Keek het laatst in de ogen van de stervende. Iedereen vertrouwt zijn geheimen aan hem toe. Te goed van vertrouwen ? Kan de pastoor er wel mee omgaan ? Hmm, ik vraag het me af. Zou ik 't eens gaan schrijven... Kijken wat er gebeurt...

Het grote gat

2007-07-16T16:09:00.000+02:00

Ik ga eens lekker zitten, leun heerlijk tegen de bank. De trein zet zich in beweging. Ik sla het magazine open, begin te lezen, neem een hap van mijn candy-bar. Heerlijk. Ik zucht eens diep en nog maar een hap. "KRAK" klinkt het. De stilte wordt druk verstoord. Voorzichtig haal ik mijn tanden van elkaar, het stukje chocolade heeft zich vermenigvuldigd. Met mijn tong voel ik voorzichtig aan het stukje chocolade. Een beetje onsmakelijke scene volgt, ik spuug het uit. En daar ligt 'ie dan, in mijn hand. Een groot stuk tand. Me toe te grijnzen. Alsof hij zeggen wil: "Haha, dat verwachtte je niet hè" Ik schrik me een ongeluk. Het zweet breekt me uit. Met een ruk draai ik me om, kijk in de spiegel. Een beetje moeilijk draaiend om het juiste licht in mijn mond te krijgen. Dan in de verte ligt een gat, een gat dat er nog niet was. Ik zit er nog van bij te komen als we op het station aankomen.
Op maandagochtend maak ik een afspraak bij de tandarts. Om elf uur kan ik terecht, niet geheel gemeend dank ik de assistente en leg de telefoon neer. Een diepe zucht. Nog even wachten dan maar.
Om kwart voor elf stap ik op de fiets. Ondanks mijn tegenzin fiets ik verbazend hard. Het is een vreemd verschijnsel bij mezelf. Tussen de weilanden door fiets ik naar de tandarts. Nu heb ik even geen oog voor de vogels die om me heen vliegen, ik zie de bloemen niet bloeien. Er is een vraag die door mijn hoofd spookt: "Overleef ik dit wel ?" En, "zal hij gaan boren ?" Op een gekke manier komt altijd het kind in mij naar boven als ik naar de tandarts moet. Ik maak mezelf wijs dat ik het niet eng vind. Maar eigenlijk...
Bij de tandarts veins ik een boekje te lezen, vanachter de deur klinkt een boor. Een hoog, snerpend geluid. Naast mij zitten twee oudere mensen druk de Elsevier te lezen, op mijn schoot ligt iets soortgelijks. Zij schijnen zich wel te kunnen concentreren, maar ja, dat heb je met een kunstgebit. Uittuffen, hakken en schaven, Kukident ertussen en gaan maar weer ! Soms ziet ouderdom er toch wel rooskleurig uit.
"Van Keulen" schalt het door de wachtzaal. Verbazingwekkend monter loop ik naar de deur. De tandarts schudt mij de hand. Iets te enthousiast naar mijn zin. Is het een gemeende handdruk of een gouden handdruk ? Al is de handdruk dan voor mij, en het gouden voor hem !
Geforceerd ontspannen ga ik liggen op de stoel. Na een paar seconden wordt er hevig gevochten in mijn mond. De tandarts steekt er van allerlei stalen objecten in. Echt gerustellend ziet het er niet uit. Als de goede man er dan ook nog een crematiegezicht bij trekt en dingen als: "Nou nou" zegt, verlies ik de moed een beetje.
"We gaan foto's maken" zegt de tandarts en stapt resoluut van de stoel naast mij. Hij wandelt de kamer uit, mij achterlatend in totale paniek. Foto's ? Maar, dan is het echt serieus mis, vraag ik me in stilte af. De tandarts stapt de kamer binnen en steekt een klein zwart kunstoffen plaatje in mijn mond. Zenuwachtig houd ik het tegen mijn wang gedrukt. In een andere ruimte klinkt een beleefd piepje, het plaatje gaat uit mijn mond. Hetzelfde ritueel herhaalt zich aan de andere wang.
Daar lig ik dan, alleen. In de andere kamer wordt druk overlegd. Het geeft me geen warme gevoelens. Tussen het ruizen van de airco denk ik nog een zacht zingende Elton John te ontdekken, Elton John. De goede man kan me niet bekoren, mijn mond iets open. Misschien dat Elton een vreemde echo zal krijgen nu, zo'n gat in mijn mond, dat moet toch íets met de akoestiek doen ? Maar nee. Daar is de tandarts weer. Ik stap uit mijn stoel om de foto's te gaan bekijken. Op het computerbeeldscherm staan twee zwart-wit foto's. Beide tonen een enorm gat. Dan begint er zich een rampscenario te ontvouwen. De tandarts noemt dingen als: kaakchirurg, ziekenhuis en kiezen trekken. Ik sta er beteuterd bij.
De hand is weer geschud. De fiets ontsloten. En daar ga ik weer terug. Van een koude kermis thuis. En volgende week ? Dan gaan ze eruit. Mijn beide kiezen. Ik mis ze nu al...

De vreugde van 't terug zijn

2007-07-07T19:04:00.000+02:00

Ken je dat gevoel ? Alsof je eigenlijk nooit weg bent geweest ? Soms kan dat gevoel je enorm ontbreken. Niet vandaag, niet voor mij. Gisteren begon 't al. De hele week had ik er al zin in. Toen ik dan eindelijk de trein instapte, overviel me een blij gevoel. Het gevoel dat je had als je als kind vertrok op schoolreisje. Dat dan eindelijk ging gebeuren waar je al een tijd naartoe leefde. Voor mij gold dat ook. Terwijl de weidse landschappen van Holland aan mij voorbij trokken, was ik al in gedachten daar waar ik zijn moest.
En dan ben je er. Het maakt me niet wat ik er doe. Het er zijn op zich is al voldoende. Je kan er zijn, er staan. Met in je hand een pintje, met voor je een concert. Met om je heen je vrienden. Van die kleine dingen kan ik oprecht genieten.
De volgende dag reis ik door, ditmaal door het vlakke Vlaamse landschap. Aangekomen loop ik door de straten van de stad die me zo dierbaar is. En dan samen met vrienden op een terrasje zitten, genieten van 't weer, van de gesprekken. En weer gewoon het er zijn... Later, aan de Schelde herinner ik me hoe ik het getroffen heb. Misschien dat de studie niet helemaal dat was, wat ik gedaan zou moeten hebben. Maar dit, dit nemen ze me niet af.

In de bus

2007-06-30T22:57:00.000+02:00

Een paar dagen terug ging ik naar Utrecht om iets terug te brengen. Zo'n reis kan dan een alledaags karakter hebben. Toch, als je om je heen kijkt, zie je dingen. Dingen die je opvallen en bezig houden.
En masse stonden we te wachten op de bus. Waarschijnlijk dat iedereen binnensmonds stond te vloeken op de bus, hij was weer 's te laat. Achter mij zat op een bankje een apart verzameling mensen. Helemaal rechts zat een gesluierde dame druk te telefoneren, naast haar zat een vrij gezette man. De man was duidelijk onder invloed van 'iets'. Luid wilde hij iedereen deelgenoot maken van dat wat hem bezighield. Even stopte ik met nadenken en spitste mijn oren. "Die bus is ook altijd te laat. Hey ! Meisje ! Meisje ! Vervelend is dat hè ?" 't Vreemde is, niemand luisterde, maar iedereen hoorde het. Je zag mensen elkaar meewarig aankijken. Alsof ze non-verbaal wilden zeggen: 'Triest hè ?' Eerst ergerde ik me vooral aan de man, toen sloeg dat om in medelijden. Diezelfde avond zou ik weer in een bed liggen, warm en droog. Maar waar ging deze man heen ?
De bus reed langs de stoep en kwam piepend tot stilstand. Iedereen verdrong zich rond de ingang als ware het de laatste bus voor het begin der tijden. De beïnvloedde man baande zich een weg door de massa. Veel moeite hoefde hij niet te doen. Door de stank die hij voorbracht ging iedereen als vanzelf aan de kant. Ook ik stapte aan de kant. Het leek wel alsof ik een automatisch verwijdermechanisme had. Ook in de bus ga ik zover mogelijk van de man af zitten.
Vandaag zie ik het in perspectief. Op TV is een reportage van het werk dat Majoor Boshardt deed. Die ging die man niet uit de weg. Ze ging er zelfs naartoe. In mij groeit diepe bewondering. Dat iemand haar hele leven opoffert om mensen te helpen, te dienen. Dát is haast onvatbaar voor me. Ik schrik er een beetje van. Wéér word ik geconfronteerd met mijn eigen egoïsme en egocentrisme.
Ach ja, zo'n heen-en-weer tripje naar Utrecht kan zoveel meer in zich hebben. Voor mij is reizen al een doel op zich...

Mag ik even ?

2007-06-27T19:08:00.000+02:00

Zo, mag ik even ? Die mevrouw op de televisie, ja u daar, waarom praat u zo raar ? Waarom glimlacht u zo onnatuurlijk als u ons vertelt dat in Zuid-Oost-Europees-Siberië weer een complete populatie inheemse regenboomaanbiddende inboorlingen te gronde is gegaan aan de expansiedrift van de westerling ? Waarom doet u dat toch ? Hebt u soms aandelen hebzuchtige westerlingen ? Het irriteert me mateloos.
Of die meneer van onderlaatst, die kerel die achter ons zat in de trein. Terwijl ik mijn zusje uitlegde hoe een wissel werkte, steekt hij zijn kop om mijn bankje en zegt: "Sorry hoor, maar het is eigenlijk een stiltecoupé..." Dat irriteert me. Neem toch de auto, kan je óók stilstaan als je dat eigenlijk niet wilt, in je eigen, rustige coupé...
Wat denkt u dan van de ouderen van dagen, u kent ze wel. Wie heeft ooit gezegd dat 'oud-zijn' en van de criteria zijn die voordringen rechtvaardigen ? Nou nee dus, als u oud bent en niet meer werkt, heeft u toch alle tijd om te wachten ? Maar nee... Dát irriteert me.
Wie belt die vrouw eens een keer op, niet om het juiste antwoord te geven, maar om te zeggen dat er wél mensen kijken. En ja, zelfs op de onchristelijke uur. Hoe vaak moet ik nog zeggen dat het woord wél makkelijk te vinden is. Hoezo zetten de omroepbazen van de commerciële omroepen zich zo in voor de debilisering van onze maatschappij ? Dat irriteert me.
En nee, ik hoef geen lening tegen 'aantrekkelijke' rente. Sinds wanneer is rente aantrekkelijk ? Wie gaat er met vreugde naar bed, bedenkt zich dat hij dus 1000 euro voor Jan-met-de-korte-achternaam betaalt, en valt dan rustig in slaap ?
En nee, ik heb geen last van doorlekproblemen. Mijn blaas doet wat ík wil. Ik fiets dagelijks zo'n 20 kilometer en ben aan het einde van die dag nog altijd droog. Geef mijn oma geen Tena-lady, ik wil helemaal niet meer met haar naar de speeltuin ! Man, man, man...
Zucht, zo'n dag regen en storm hakt erin. En op de TV is ook al niets...

Op post

2007-06-21T20:24:00.000+02:00

Er gaat een wereld voor me open. Opeens blijkt het dorp veel uitgebreider dan ik dacht. Achter straten zijn nog meer straten verborgen. Lustig klepper ik erop los. Mijn nieuwe functie van Tijdelijke Hulpkracht is verantwoordelijk en uitgebreid. In dit Betuws dorp bezorg ik de post. Op mijn fietsje cross ik door het dorp. Als volleerd postbode gooi ik mijn fiets tegen de lantaarnpaal. Graai nog professioneler door mijn fietstassen, haast adembenemend wandel ik me de post onder de arm door de straatjes. Een foldertje hier, een rekeningetje daar, een "wat is dat voor blad?"-blaadje daar en roetsj, weer een straat af. Gauw spring ik weer op mijn fiets. Ik voel me haast een evenwichtskunstenaar zoals ik met mijn zware fietstassen overeind probeer te blijven. Door mijn gewicht te verplaatsen ga ik verbazend snel de bocht om. Gelukkig de goede bocht... En je komt nog eens ergens.
Als ik dan in de buitengebieden kom, verbaas ik me over de andere wereld. Het lijkt wel een wereld die bestaat uit grote, boerderijachtige huizen. Mensen die werken en tuinen. Mensen die me groeten door het uitstoten van een onverstaanbare oerkreet. Niet wetend wat te antwoorden, steek ik mijn hand op, glimlach welgemeend en fiets verder.
Weer een stuk verder draai ik op goed geluk de juiste straat binnen en begin de brievenbussen te vullen. Ik verbaas me erover dat men me zelfs groet dóór de brievenbus. Hoeveel kinderen wachten achter de deur op de kaart van oma, opa of die oom die op vakantie is in, tja, waar eigenlijk. Hoeveel vrouwen wachten op een brief van hun lief die werkt hier ergens ver vandaan. Ik probeer te bedenken wat er zal staan in de brief met die exotische postzegel... Voer voor mijn fantasie. Minder fantasierijk zijn de brieven van een incassobureau dat werkt voor de politie. Het is wat, zo'n postbode zijn. Halverwege krijg ik van een oud dametje een chocoladereep, "veur onderweg, da'ge waat te eete hè"
Snel spring ik weer op mijn fiets, de tas wordt steeds leger. De laatste brieven, die laatste kaart, die laatste Donald Duck waar het hele gezin al een week voor in slaapzak voor de brievenbus ligt. En dan ben ik klaar. Nog één keer op de fiets, snel naar huis. Op naar de koffie, die heb ik wel verdiend. Koffie, lekker: met chocoladereep !

Mijn analyse

2007-06-13T14:04:00.000+02:00

Onderlaatst fietste ik door het vlakke Hollandse land. Mijn gedachten dwaalden over de lege vlakte, koeien ontwijkende, springend over slootjes en kuilen. Op dat soort momenten ga ik op reis. Op reis door de gewrochten van mijn psyche. Op een bepaalde manier begin ik dan zaken te analyseren. Ik ben op zoek, op zoek naar een systeem in voor de hand liggende zaken. Dingen als een boodschappenlijstje, een CD-collectie of een boek dat je leest. Ik probeer te bepalen wat voor persoon iemand is, aan de hand van diens keuzes.
Zo zag ik laatst een boodschappenlijstje liggen. Er stonden maar drie woorden op: prei, ui en paprika. Dan gaat mijn psyche weer op reis. Wie hoort er bij dit lijstje, wat voor persoon koopt dit soort zaken. Misschien dat ik teveel nadenk. Maar als ik dáár even niet overna denk, zie ik een persoon voor me. Een pittig persoon, iemand die van scherp ietwat bitter eten houdt. Zo'n klassieke muziek luisterende vijftig-plusser. Uien, zelf eet ik ze niet. En ik ben jong, dus dat sluit alle jonge mensen alweer uit. Dan de prei, hmm, dat is wat lastiger. Mijn analyse stopte alweer voor dat 'ie goed en wel begonnen was.
Toch lijkt het wel een voorbeeld van het labels willen plakken op mensen. Ik maak mezelf wijs dat ik dat niet doe. Dat ik onbevooroordeeld ben, dat ik mensen benader zoals ik zelf benaderd zou willen worden. Nu is het voorbeeld van het boodschappenlijstje misschien wat vergezocht. Maar toch geeft het, zij het in basis, weer hoe je in elkaar zit. Hoe komt 't toch dat je dingen in jezelf ziet, die je niet wil zien. Ik zou zo graag heerlijk onbevangen kijken naar de wereld om mij heen. Naar de mensen om mij heen. Zonder me te laten leiden door de oordelen van anderen. Maar op een bepaalde manier slaag ik daar nog niet in. Er blijft altijd wat om aan te werken. Je bent wel af, maar niet klaar...

Een zonnige dag in juni

2007-06-08T11:18:00.000+02:00

‘t Is een zonnige dag. De temperatuur liep vanochtend al tegen de 27 graden aan. Het lijkt net alsof de natuur ons uittest. Alsof ze vraagt: “kunnen jullie dit aan ?” Het groen buiten is uitbundig en rijk aan schakeringen. De ene boom steekt de andere naar de kroon. Het gras is beduidend minder enthousiast. Op bepaalde plaatsen heeft het de strijd opgegeven, geel ligt het uitgeput op de grond. De wind speelt zachtjes met de bomen, ze huppelt tussen de takken door. Probeert de boom te bewegen om nog iets te ondernemen, maar daar is de boom niet toe in staat.

Ik zit buiten te genieten van ’t weer. Op mijn stoel, in de tuin luister ik naar de wind die om me heen danst. Warme zonnestralen voel ik op mijn huid. In de verte hangt een dreigende lucht, klaar om toe te slaan als ze daar de kans toe krijgt. Dan barst ze los, verlicht ze de aarde op een manier zoals alleen zij dat kan. Ze zal ze laten weten wie er de baas is, met donderend geraas baant ze zich een weg over het vlakke Hollandse land. Maar, zover is ’t nog niet. Nu is de warmte nog heer en meester over het land. De mens en het dier voegen zich er naar. Niet dat we een keuze hebben, we leggen ons erbij neer.

Aan de overkant van de straat staart een man moedeloos voor zich uit. Het zweet staat op zijn voorhoofd. Hij heeft een hark in zijn hand. Hij zucht eens diep, en begint dan te harken. Zachtjes, binnensmonds, vloekt hij. Zou hij het weer vervloeken ? Of zou hij de jeugd vervloeken. De vuilnisbak is weer losgehaald. Alweer. En iedere keer, juist op dagen als deze, ruimt hij het weer op. Wat had zijn leven kunnen zijn ? Waar had hij geweest kunnen zijn ? In de warmte van de al hete ochtendzon werkt hij rustig verder. Gedwongen rustig, de zon heeft de teugels strak in handen.

Wat een dag, alleen het begin al. Als dít is, waar we aan gewend zullen moeten raken, hebben we misschien nog wel wat tijd nodig.

Net even anders

2007-06-05T23:26:00.000+02:00

Het was zondagnamiddag. Het was zonnig. Het was kalm. De zee was rustig, ingetogen. Ze leek het strand te willen verleiden, maar trok zich telkens weer terug om weer krachtig het strand op te kruipen. Meeuwen waarschuwden het strand. Schreeuwend, krijsend, vlogen ze op en neer. Alsof ze de zee wilden verjagen.
Ik liep er langs. In gedachten verzonken. Mijn hersenen stonden in de filosofische modus. Daarnet had ik een gesprek gehad met iemand die me niet begreep, en ik was 't zat. Ken je dat gevoel ? Alsof alles wat je zegt niets uitmaakt, dat de ander besloten heeft je niet te begrijpen ? Dát gevoel had ik en dus was ik het zat. Spuugzat. Gelukkig hoefde ik ook niet langer te blijven, de volgende dag vloog ik weg. Maar tot die tijd had ik nog uren te vullen. Dus wandelde ik daar, daar langs de blauwe zee, het gouden strand.
Wild werd mijn gepeins verstoord. Een drietal mensen wandelde mij tegemoet. "Rien ! What are you doing here ?" zeiden ze. Bepakt en bezakt stonden ze daar. In de ene hand een fles 7Up in de andere een zak vol vlees en brood. "I'm just going for a walk, enjoying the weather, that kind of thing" ik antwoordde, zonder er echt bij na te denken. Toen herkende ik hen, het waren collega's van 't hotel. Gedrieën liepen ze langs de boulevard. Met mijn filosofieën was 't gedaan. Ze nodigden me uit om mee te gaan. "We go for BBQ" zeiden ze. Hun engels was dan niet helemaal perfect, de gastvrijheid compenseerde dat ruimschoots. Omdat ik toch niets anders te doen had, besloot ik mee te gaan.
Daar gingen we, we leken de vier musketiers wel. Langs de vloedlijn liepen we over het strand. Het einddoel waren de rotsen. Statig staken de rotsen uit uit het strand. Een kleine klim bracht ons te bovenop de rotsen. Daar aangekomen sprokkelden we wat hout bijeen en staken het aan. Op een geïmproviseerd rekje bakten we het vlees. Als het gaar was, staken we het tussen een stuk brood en aten het op. Zo primitief, zo basic. Ik had niet gedacht ik daar zou zitten eten. Vlees van een bbq die misschien niet zo professioneel was. Mensen die misschien niet deden waarvoor ze opgeleid waren. Maar mensen die daarboven leken te staan. In al hun eenvoud, al hun gastvrijheid... Mensen die écht waren, geen moeite deden zich beter voor te doen. Was dat dan iets wat ik verfoeid had ? Omdat ik niet aan een tafel zat, geen bord had... Nee, ik genoot. Misschien dat mijn komst naar Jersey een grote vergissing was, misschien dat ik het eigenlijk niet had moeten doen... Maar, dít had ik niet willen missen. En dít ? Dit kon alleen op Jersey...

Er is een tijd van komen...

2007-06-03T18:53:00.000+02:00

Je voelt 'm al aankomen, denk ik. Het is hier, op Jersey, niet geheel gegaan zoals gehoopt. Het werk was totaal niet leuk voor me... Sommige van mijn collega's, tja, laat ik dat maar niet zeggen op Internet. Het is jammer, maar helaas. In het kort komt 't er op neer dat ik zeer binnenkort weer in Nederland te vinden zal zijn. Morgen vlieg ik naar Coventry, de dag daarop naar Amsterdam. Het is een leuke gelegenheid om ook mensen in Stratford weer eens te zien.
Al met al, jammer, jammer en nog eens jammer.

Safe and sound

2007-06-01T15:15:00.000+02:00

De eerste officieele Blog vanaf Jersey ! Verheug u in 't feit dat u 'm mag lezen... Tot zover de lofzang op dit wonder van moderne techniek.
Het was me 't reisje wel, zeg ! De eerste twee etappe's verliepen goed, los van kleine vertraging. Maar toen in Londen, daar begon 't gelazer pas. Eerst had het vliegtuig van Luton naar Jersey nog een vertraging van een half-uur. Dat accepteer je, wetende dat vliegen niet hetzelfde is als reizen per trein. De vertraging zijn evenredig aan de afstanden die afgelegd moeten worden. Maar dan wordt 't een uur, anderhalf uur... Nu begint je acceptatievermogen het een beetje moeilijk te krijgen. Op Luton hebben ze daar iets op verzonnen. Om te voorkomen dat je lui en onderuitgezakt zou gaan zitten wachten, hebben ze schermen met reisinformatie strategisch vooraan de terminal geplaatst. In die paar uur loop je dezelfde afstand waar een pelgrim respect voor zou hebben. Heen-en-weer, kijken of er al nieuws beschikbaar is. Dan uiteindelijk, drie (!) uur na zijn oorspronkelijke vertrektijd is het vliegtuig daar. Maar het wisselen van de passagiers is niet zo evident. Alles moet eruit, de piloot, de passagiers, hun bagage, hun kinderen, gehoorapparaten, kunstgebitten... Het viel me nog mee dat ze de stoelen lieten zitten. Om het reisplezier tot een absoluut hoogtepunt te doen stijgen, verandert men de vertrekgate. Je begrijpt, totaal ontmoedigt en gestresseerd stap ik het vliegtuig binnen. Maar we stijgen op ! En krijgen op grote hoogte nog een drankje aangeboden ook.
Uiteindelijk, met ruim drie uur vertraging land ik op het immense vliegveld van Jersey. Mijn anonieme tipgever haalt me er zelfs op. In een roes rijden we terug naar het hotel. Of naja, voor haar terug natuurlijk. Voor mij niet, maar dat zou te ver leiden ook dat nog uit te leggen. In roes zie ik mijn kamer, in roes plof ik op het bed. In roes ga ik naar 't strand. En nu ? In een roes breng ik mijn lezers op de hoogte.

Nog twee nachtjes...

2007-05-29T10:17:00.000+02:00

Het is een haast Sinterklaas-achtige sfeer... Nog twee nachtjes. Geen verjaardag in 't verschiet. Wel een reis. Een reis staat voor mij haast gelijk aan een verjaardag. Een verjaardag van mezelf, dat dan weer wel natuurlijk. Het is dan ook best spannend. Tweemaal op één dag in een vliegtuig.
Verbijsterd nam ik kennis van de vertrektijd. Ik denk dat ik, buiten afgelopen zaterdag, nog niet vaak zó vroeg m'n bed uitgekomen ben. De trein naar Utrecht Centraal vertrekt om 6h08 uit Geldermalsen. Zo vroeg ? Jazeker, dat betekent dus zeker om 5h15 uit mijn bedje. Goh, staat de zon dan eigenlijk al aan ?
Na een doorsnee reis naar Utrecht stap ik over, eigenlijk moet ik 'we' zeggen. Mijn vader is zo goed me naar Schiphol te brengen. Van Utrecht naar Schiphol... Dan begint het echte avontuur. Om goed voorbereid te zijn, heb ik een plan van de luchthaven goed doorgenomen. Zodanig dat ik niet zal verdwalen. En dan, als alles goed gaat... Stijgt het vliegtuig om 8h45 op, om op diezelfde tijd weer te landen. Zij het op een andere luchthaven. En daar begint het echte avontuur pas, overstappen ! Hoera, wat een uitdaging. Ik zie me al gaan: koffer sleept achter me aan, rugzak op de rug (hoezo toerist...) en doorheen een luchthaven wandelen, op zoek naar de juiste gate of balie. Nu, om te voorkomen dat ik huilend terug word gevonden in een louche hoekje van de luchthaven, heb ik ook van het plan van Luton goed bestudeerd. Die luchthaven kent voor mij geen geheimen meer ! Hoop ik...
En dan, als alles, maar dan ook alles, naar wens verlopen is. Stijgt er weer een vliegtuig op. Ditmaal om 11h00. Vanaf London Luton. Met mijn nederige persoontje erin. Om een krap uur later op Jersey te landen.
Als alles goed gaat...

Zomaar een zaterdagmorgen

2007-05-26T10:55:00.000+02:00

Geen zon die danst op mijn gezicht als ik wakker word. Geen geur van versgebakken brood, geen fluitende vogels of loeiende koeien. Geen prachtige vrouw aan mijn zijde, geen sprong naast mijn bed, geen juichkreet. Niets van dat al.
Ik wrijf de slaap uit mijn ogen. Kruip mijn bed uit. Mijn lichaam neemt duidelijk de leiding. Mijn geest schreeuwt: "Nee!". Maar 't heeft geen keuze. Er is een stem die mij roept. Een onschuldig stemmetje. Het ligt al even wakker en is 't duidelijk zat. Wat voor uitdaging biedt een campingbedje heden ten dage nog ?
De trap van mijn bed af, de deur open, een stap naar links, weer een deur open. Dan kijk ik recht in het gezicht van de stem. Een klein jongentje schatert me tegemoet. Zijn ochtend was misschien wel vol fluitende vogels, versgebakken brood en zonneschijn ? Zijn armpjes strekt hij naar me uit. Hoe kan ik anders dan ook lachen. Woorden komen er nog niet uit, maar zijn vreugdekreetjes maken het meer dan goed.
De grote confrontatie komt wanneer ik met mijn neefje op de arm de klok zie. De grote wijzer staat op de zes en de kleine staat, haast uitdagend, tussen diezelfde zes en zeven in. Ik gaap een keer nadrukkelijk en kijk nog eens. Ja, het is waar. Half zeven ! Nog nooit ben ik zó vroeg uit bed gekomen op een zaterdag...
Oppassen op je neefje... Wat een avontuur !

Ik denk...

2007-05-25T10:36:00.000+02:00

Ik denk, dus ik besta.

Als een uitspraak om mij van toepassing is, dan is het deze wel. Uren kan ik peinzen, proberen iets te doorgronden. Het waarom van zaken, de oorzaak, de aanleiding. Wat bepaalt dat ‘iets’ is, gebeurt ? Wat zit erachter… Het kan me achtervolgen. Terwijl ik tegelijkertijd ook heel nuchter kan zijn. Soms verbaas ik mezelf. Soms stap ik moeiteloos over een bepaalde kwestie heen terwijl ik over ander zaken uren en uren kan discussiëren..

Onderlaatst bijvoorbeeld: waarom vinden wij ‘iets’ mooi ? Hoe komt dat veel mannen ’s nachts dromen over een bepaalde beroemde dame ? Hoe komt het toch dat zoveel mensen op één en dezelfde schoonheidsideaal vallen ? Zijn we dan toch allemaal hetzelfde ?

Wat me dan ook intrigeert is: een mens is vaak verre van symmetrisch. Daarom proberen we waarschijnlijk in alles dat we bouwen een bepaalde symmetrie te verwerken. Een diep verlangen om datgene wat aan onszelf zo enorm ontbreekt elders toch te zien ? We bouwen steden volgens plannen, opzetten, maquettes… Maar de mens lijkt een ingenieus maar totaal anti-symmetrisch wezen.

Misschien dat ik eens zou moeten stoppen met alles te willen begrijpen, doorgronden en bevatten. Misschien moet ik gewoon leven, genieten en aannemen. Maar het gaat zo tegen mijn persoon in.

Sommige dingen heb ik al besloten niet te willen begrijpen: moderne techniek. Ik zou, als ik wilde, uren kunnen nadenken en proberen te begrijpen hoe televisie werkt, maar snappen zou ik het nooit. Of wat dacht je van mobiele telefonie. Ik begrijp er niets van. Daar heb ik me dan ook al bij neergelegd. Vreemd is de mens. Sommige dingen wil je gewoon bevatten en snappen, terwijl andere zaken je koud laten…

Ik denk, dus ik besta. Nou ja, zoals blijkt… gedeeltelijk.

Welkom ! (info achterhaald)

2007-05-22T13:42:00.001+02:00

Bedankt dat je interesse hebt in mijn blog ! De komende maanden ga ik werken in een hotel op Jersey, één van de Kanaaleilanden. Hier op deze blog kan je lezen wat ik zoal meemaak...
Nu ben ik nog in Nederland, maar niet voor lang. Afgelopen zaterdag ben ik verhuisd van Antwerpen naar Meteren, bij mijn ouders, terug. Gelukkig was 't mooi weer en stond alles al ingepakt.
Voor een weekend al, sprak ik een goede vriendin die vertelde over haar baan op Jersey. Ze zei dat men daar nog steeds op zoek was naar een medewerker. Voor de gein zei ik: "Stel me maar voor !" Aldus geschiedde. Het bleek dat de manager van 't hotel zeer geïnteresseerd was in mijn persoontje als medewerker. En daarna ging alles heeeel snel... wat ge-email over en weer, hier een sms'je, daar een sms'je... En gisteren kwam dan het verlossende woord. Per 1 Juni kan ik er beginnen. Dat is al volgende week ! Dus, snel een vlucht geboekt. Volgende week donderdagochtend vertrek ik van Schiphol om via Londen naar Jersey te reizen. Ik heb er zin in !
Wil je weten hoe het afloopt ? Hou dan deze blog in de gaten !