Nog twee nachtjes...

Het is een haast Sinterklaas-achtige sfeer... Nog twee nachtjes. Geen verjaardag in 't verschiet. Wel een reis. Een reis staat voor mij haast gelijk aan een verjaardag. Een verjaardag van mezelf, dat dan weer wel natuurlijk. Het is dan ook best spannend. Tweemaal op één dag in een vliegtuig.
Verbijsterd nam ik kennis van de vertrektijd. Ik denk dat ik, buiten afgelopen zaterdag, nog niet vaak zó vroeg m'n bed uitgekomen ben. De trein naar Utrecht Centraal vertrekt om 6h08 uit Geldermalsen. Zo vroeg ? Jazeker, dat betekent dus zeker om 5h15 uit mijn bedje. Goh, staat de zon dan eigenlijk al aan ?
Na een doorsnee reis naar Utrecht stap ik over, eigenlijk moet ik 'we' zeggen. Mijn vader is zo goed me naar Schiphol te brengen. Van Utrecht naar Schiphol... Dan begint het echte avontuur. Om goed voorbereid te zijn, heb ik een plan van de luchthaven goed doorgenomen. Zodanig dat ik niet zal verdwalen. En dan, als alles goed gaat... Stijgt het vliegtuig om 8h45 op, om op diezelfde tijd weer te landen. Zij het op een andere luchthaven. En daar begint het echte avontuur pas, overstappen ! Hoera, wat een uitdaging. Ik zie me al gaan: koffer sleept achter me aan, rugzak op de rug (hoezo toerist...) en doorheen een luchthaven wandelen, op zoek naar de juiste gate of balie. Nu, om te voorkomen dat ik huilend terug word gevonden in een louche hoekje van de luchthaven, heb ik ook van het plan van Luton goed bestudeerd. Die luchthaven kent voor mij geen geheimen meer ! Hoop ik...
En dan, als alles, maar dan ook alles, naar wens verlopen is. Stijgt er weer een vliegtuig op. Ditmaal om 11h00. Vanaf London Luton. Met mijn nederige persoontje erin. Om een krap uur later op Jersey te landen.
Als alles goed gaat...

Zomaar een zaterdagmorgen

Geen zon die danst op mijn gezicht als ik wakker word. Geen geur van versgebakken brood, geen fluitende vogels of loeiende koeien. Geen prachtige vrouw aan mijn zijde, geen sprong naast mijn bed, geen juichkreet. Niets van dat al.
Ik wrijf de slaap uit mijn ogen. Kruip mijn bed uit. Mijn lichaam neemt duidelijk de leiding. Mijn geest schreeuwt: "Nee!". Maar 't heeft geen keuze. Er is een stem die mij roept. Een onschuldig stemmetje. Het ligt al even wakker en is 't duidelijk zat. Wat voor uitdaging biedt een campingbedje heden ten dage nog ?
De trap van mijn bed af, de deur open, een stap naar links, weer een deur open. Dan kijk ik recht in het gezicht van de stem. Een klein jongentje schatert me tegemoet. Zijn ochtend was misschien wel vol fluitende vogels, versgebakken brood en zonneschijn ? Zijn armpjes strekt hij naar me uit. Hoe kan ik anders dan ook lachen. Woorden komen er nog niet uit, maar zijn vreugdekreetjes maken het meer dan goed.
De grote confrontatie komt wanneer ik met mijn neefje op de arm de klok zie. De grote wijzer staat op de zes en de kleine staat, haast uitdagend, tussen diezelfde zes en zeven in. Ik gaap een keer nadrukkelijk en kijk nog eens. Ja, het is waar. Half zeven ! Nog nooit ben ik zó vroeg uit bed gekomen op een zaterdag...
Oppassen op je neefje... Wat een avontuur !

Ik denk...

Ik denk, dus ik besta.

Als een uitspraak om mij van toepassing is, dan is het deze wel. Uren kan ik peinzen, proberen iets te doorgronden. Het waarom van zaken, de oorzaak, de aanleiding. Wat bepaalt dat ‘iets’ is, gebeurt ? Wat zit erachter… Het kan me achtervolgen. Terwijl ik tegelijkertijd ook heel nuchter kan zijn. Soms verbaas ik mezelf. Soms stap ik moeiteloos over een bepaalde kwestie heen terwijl ik over ander zaken uren en uren kan discussiëren..

Onderlaatst bijvoorbeeld: waarom vinden wij ‘iets’ mooi ? Hoe komt dat veel mannen ’s nachts dromen over een bepaalde beroemde dame ? Hoe komt het toch dat zoveel mensen op één en dezelfde schoonheidsideaal vallen ? Zijn we dan toch allemaal hetzelfde ?

Wat me dan ook intrigeert is: een mens is vaak verre van symmetrisch. Daarom proberen we waarschijnlijk in alles dat we bouwen een bepaalde symmetrie te verwerken. Een diep verlangen om datgene wat aan onszelf zo enorm ontbreekt elders toch te zien ? We bouwen steden volgens plannen, opzetten, maquettes… Maar de mens lijkt een ingenieus maar totaal anti-symmetrisch wezen.

Misschien dat ik eens zou moeten stoppen met alles te willen begrijpen, doorgronden en bevatten. Misschien moet ik gewoon leven, genieten en aannemen. Maar het gaat zo tegen mijn persoon in.

Sommige dingen heb ik al besloten niet te willen begrijpen: moderne techniek. Ik zou, als ik wilde, uren kunnen nadenken en proberen te begrijpen hoe televisie werkt, maar snappen zou ik het nooit. Of wat dacht je van mobiele telefonie. Ik begrijp er niets van. Daar heb ik me dan ook al bij neergelegd. Vreemd is de mens. Sommige dingen wil je gewoon bevatten en snappen, terwijl andere zaken je koud laten…

Ik denk, dus ik besta. Nou ja, zoals blijkt… gedeeltelijk.

Welkom ! (info achterhaald)

Bedankt dat je interesse hebt in mijn blog ! De komende maanden ga ik werken in een hotel op Jersey, één van de Kanaaleilanden. Hier op deze blog kan je lezen wat ik zoal meemaak...
Nu ben ik nog in Nederland, maar niet voor lang. Afgelopen zaterdag ben ik verhuisd van Antwerpen naar Meteren, bij mijn ouders, terug. Gelukkig was 't mooi weer en stond alles al ingepakt.
Voor een weekend al, sprak ik een goede vriendin die vertelde over haar baan op Jersey. Ze zei dat men daar nog steeds op zoek was naar een medewerker. Voor de gein zei ik: "Stel me maar voor !" Aldus geschiedde. Het bleek dat de manager van 't hotel zeer geïnteresseerd was in mijn persoontje als medewerker. En daarna ging alles heeeel snel... wat ge-email over en weer, hier een sms'je, daar een sms'je... En gisteren kwam dan het verlossende woord. Per 1 Juni kan ik er beginnen. Dat is al volgende week ! Dus, snel een vlucht geboekt. Volgende week donderdagochtend vertrek ik van Schiphol om via Londen naar Jersey te reizen. Ik heb er zin in !
Wil je weten hoe het afloopt ? Hou dan deze blog in de gaten !