Geen zon die danst op mijn gezicht als ik wakker word. Geen geur van versgebakken brood, geen fluitende vogels of loeiende koeien. Geen prachtige vrouw aan mijn zijde, geen sprong naast mijn bed, geen juichkreet. Niets van dat al.
Ik wrijf de slaap uit mijn ogen. Kruip mijn bed uit. Mijn lichaam neemt duidelijk de leiding. Mijn geest schreeuwt: "Nee!". Maar 't heeft geen keuze. Er is een stem die mij roept. Een onschuldig stemmetje. Het ligt al even wakker en is 't duidelijk zat. Wat voor uitdaging biedt een campingbedje heden ten dage nog ?
De trap van mijn bed af, de deur open, een stap naar links, weer een deur open. Dan kijk ik recht in het gezicht van de stem. Een klein jongentje schatert me tegemoet. Zijn ochtend was misschien wel vol fluitende vogels, versgebakken brood en zonneschijn ? Zijn armpjes strekt hij naar me uit. Hoe kan ik anders dan ook lachen. Woorden komen er nog niet uit, maar zijn vreugdekreetjes maken het meer dan goed.
De grote confrontatie komt wanneer ik met mijn neefje op de arm de klok zie. De grote wijzer staat op de zes en de kleine staat, haast uitdagend, tussen diezelfde zes en zeven in. Ik gaap een keer nadrukkelijk en kijk nog eens. Ja, het is waar. Half zeven ! Nog nooit ben ik zó vroeg uit bed gekomen op een zaterdag...
Oppassen op je neefje... Wat een avontuur !
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Telling 2
2 opmerkingen:
is die kleine geen reden voor jou om nog een klein beetje langer hier id buurt te blijven? nee?
en er zijn overal vogels te horen in de vroege ochtend, zelfs in de huybrechtsstraat midden in de stad
en iedereen houdt van vogels, niet?
Waarom moeten kleine kinderen altijd 's avonds zo vroeg in bed, terwijl we allemaal weten dat ze dan de volgende ochtend bijvoorbeeld om half zeven al weer wakker zijn?
Zou enkele uren verschuiving dan kwaad kunnen of zo?
Een reactie posten