Het grote gat

Ik ga eens lekker zitten, leun heerlijk tegen de bank. De trein zet zich in beweging. Ik sla het magazine open, begin te lezen, neem een hap van mijn candy-bar. Heerlijk. Ik zucht eens diep en nog maar een hap. "KRAK" klinkt het. De stilte wordt druk verstoord. Voorzichtig haal ik mijn tanden van elkaar, het stukje chocolade heeft zich vermenigvuldigd. Met mijn tong voel ik voorzichtig aan het stukje chocolade. Een beetje onsmakelijke scene volgt, ik spuug het uit. En daar ligt 'ie dan, in mijn hand. Een groot stuk tand. Me toe te grijnzen. Alsof hij zeggen wil: "Haha, dat verwachtte je niet hè" Ik schrik me een ongeluk. Het zweet breekt me uit. Met een ruk draai ik me om, kijk in de spiegel. Een beetje moeilijk draaiend om het juiste licht in mijn mond te krijgen. Dan in de verte ligt een gat, een gat dat er nog niet was. Ik zit er nog van bij te komen als we op het station aankomen.
Op maandagochtend maak ik een afspraak bij de tandarts. Om elf uur kan ik terecht, niet geheel gemeend dank ik de assistente en leg de telefoon neer. Een diepe zucht. Nog even wachten dan maar.
Om kwart voor elf stap ik op de fiets. Ondanks mijn tegenzin fiets ik verbazend hard. Het is een vreemd verschijnsel bij mezelf. Tussen de weilanden door fiets ik naar de tandarts. Nu heb ik even geen oog voor de vogels die om me heen vliegen, ik zie de bloemen niet bloeien. Er is een vraag die door mijn hoofd spookt: "Overleef ik dit wel ?" En, "zal hij gaan boren ?" Op een gekke manier komt altijd het kind in mij naar boven als ik naar de tandarts moet. Ik maak mezelf wijs dat ik het niet eng vind. Maar eigenlijk...
Bij de tandarts veins ik een boekje te lezen, vanachter de deur klinkt een boor. Een hoog, snerpend geluid. Naast mij zitten twee oudere mensen druk de Elsevier te lezen, op mijn schoot ligt iets soortgelijks. Zij schijnen zich wel te kunnen concentreren, maar ja, dat heb je met een kunstgebit. Uittuffen, hakken en schaven, Kukident ertussen en gaan maar weer ! Soms ziet ouderdom er toch wel rooskleurig uit.
"Van Keulen" schalt het door de wachtzaal. Verbazingwekkend monter loop ik naar de deur. De tandarts schudt mij de hand. Iets te enthousiast naar mijn zin. Is het een gemeende handdruk of een gouden handdruk ? Al is de handdruk dan voor mij, en het gouden voor hem !
Geforceerd ontspannen ga ik liggen op de stoel. Na een paar seconden wordt er hevig gevochten in mijn mond. De tandarts steekt er van allerlei stalen objecten in. Echt gerustellend ziet het er niet uit. Als de goede man er dan ook nog een crematiegezicht bij trekt en dingen als: "Nou nou" zegt, verlies ik de moed een beetje.
"We gaan foto's maken" zegt de tandarts en stapt resoluut van de stoel naast mij. Hij wandelt de kamer uit, mij achterlatend in totale paniek. Foto's ? Maar, dan is het echt serieus mis, vraag ik me in stilte af. De tandarts stapt de kamer binnen en steekt een klein zwart kunstoffen plaatje in mijn mond. Zenuwachtig houd ik het tegen mijn wang gedrukt. In een andere ruimte klinkt een beleefd piepje, het plaatje gaat uit mijn mond. Hetzelfde ritueel herhaalt zich aan de andere wang.
Daar lig ik dan, alleen. In de andere kamer wordt druk overlegd. Het geeft me geen warme gevoelens. Tussen het ruizen van de airco denk ik nog een zacht zingende Elton John te ontdekken, Elton John. De goede man kan me niet bekoren, mijn mond iets open. Misschien dat Elton een vreemde echo zal krijgen nu, zo'n gat in mijn mond, dat moet toch íets met de akoestiek doen ? Maar nee. Daar is de tandarts weer. Ik stap uit mijn stoel om de foto's te gaan bekijken. Op het computerbeeldscherm staan twee zwart-wit foto's. Beide tonen een enorm gat. Dan begint er zich een rampscenario te ontvouwen. De tandarts noemt dingen als: kaakchirurg, ziekenhuis en kiezen trekken. Ik sta er beteuterd bij.
De hand is weer geschud. De fiets ontsloten. En daar ga ik weer terug. Van een koude kermis thuis. En volgende week ? Dan gaan ze eruit. Mijn beide kiezen. Ik mis ze nu al...