Mijn geordende chaos

En bovendien vind ik het gewoon mooi om te zien hoe de wereld wakker wordt. Kan de wereld dan slapen, vraag ik me stil af. Zo om mij heen komt alles langzaam tot leven. Een vogel trekt cirkels in de lucht, "ronde cirkels zonder einde", zou mijn trainer zeggen. In het veld speelt een koe verstoppertje met zichzelf. Telkens verstopt ze zich tussen de mist, duwt ze haar kop zo diep mogelijk tussen het gras. In het water zit een eend, zwemt een eend, alleen haar kop is zichtbaar als ze zo romploos door het water schuift. Wij denderen er tussendoor. Als eilanden van licht liggen de station tussen het landschap. Op de perrons is haast niemand te bekennen. Ik zie tijden op de klok verschijnen waarvan ik altijd betwijfelde of ze wel bestonden. Tijden die normaalgezien ongezien aan me voorbij trekken. Toch heeft het ook wel weer iets, zo vroeg opstaan. Nog voordat de anderen opstaan om naar hun werk te gaan, zit ik al op de fiets. Alle stoplichten slapen nog, of knipogen me vriendelijk toe. Alle gedachten vliegen als losse flodders door mijn hoofd. Geen enkele heeft zin, inhoud. Er is op die tijd ook geen nood aan zin. Hoe heet dat eigenlijk als je wel zin hebt, ben je dan zinvol. Zeg je dan: "Wat een mooi dag, ik ben echt zinvol om te gaan werken !" Nee, dat lijkt me vreemd. Of wacht 's, ben je dan zinnig...
Op het station hangt ook nog een onnatuurlijk rustige sfeer. Op de bankjes liggen mensen te slapen. Opgevouwen teggen de bagage die ze bij zich hebben. De omroep is nog stil, zelfs het reclamescherm is donker, uit. De roltrappen staan stil. Uit pure baldadigheid activeer ik ze door met mijn been tegen de sensor te komen. Je kan me aan horen "klikken". Als ik op het perron aankom staan er zo waar een aantal reizigers te wachten op de trein die er al staat. De deuren zijn nog dicht. En gaan open, de reiziger stapt in. En we rijden. Met een wagentje. Heel wat wagentjes. Het is pas later op de ochtend dat ik mijn gedachten orden. Niet nu. Maar, dát hoef ik je zeker niet te vertellen.