Lekker, zo'n pilletje: je knapt er zo van op !

"Of nee, doe es 6002 CP ?" Ik kijk hem nog eens aan, en voer dan de gegevens in mijn pda in. 'Geen combinatie postcode, huisnummer' staat er in het scherm. Ik schud mijn hoofd. "Nee, meneer, dat is ook geen goede combinatie..." Hij kijkt me verbaasd aan. Sluit dan zijn ogen en denkt diep na. Hij houdt zich aan de bank stevig vast. Dan valt hij naar achteren. "Ach man, ik heb echt teveel gezopen. En ook weet ik veel hoeveel pillen genomen." Zijn ogen staan raar, hij lijkt dwars door me heen te kijken. Mijn collega's zitten een paar banken verderop en houden de situatie goed in de gaten. "Hey oelewapper" schreeuwt een van zijn maten, "da's mijn broer, weet je" Ik kijk hem niet begrijpend aan, en wat dan nog, denk ik. De jongen op de bank lijkt ineens het licht gezien te hebben, hij staat op en houdt zich wederom stevig aan de bank vast. Met zijn rare ogen kijkt hij me ernstig aan. "Schrijf dat bonnetje nou maar" zegt hij, met een vet Limburgs accent. "Dat wil ik wel," antwoord ik, "maar dan heb ik toch echt je gegevens nodig." "Ja, ehm" hij lijkt diep na te denken en valt weer achterover op de bank. Z'n hoofd laat hij in zijn handen rusten. Opeens opent hij zijn ogen weer. "Wacht. Probeer deze is..." En weer roept hij een willekeurige combinatie van postcode en huisnummer. Geen match. Ik loop naar mijn collega's toe, we overleggen even en dan besluit mijn collega om het ook eens te proberen. Met een glimlach op haar gezicht loopt ze naar het groepje. Na veel gedoe weet ze eindelijk zijn naam te achterhalen. De geboortedatum heeft ze ook. Als ze die aan mij geeft, bel ik met de collega's van de administratie. Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. Dan klinkt er: "Ehm, die meneer bestaat niet..." Ik zucht een keer diep. Vanaf Gouda zijn we nu al bezig om deze meneer een kaartje te kunnen verkopen. Alle informatie die hij ons geeft, is niet de juiste. Hij blijft postcode en willekeurige huisnummers roepen. Dan geeft hij ook een valse naam op. Ik vraag me af of er opzet in het spel is. Ik vermoed van niet, hij is duidelijk onder invloed van iets meer dan een gemiddeld glas bier en een pilletje ibuprofen. Als je je naam niet eens meer herinneren kan... "Ik denk dat we het anders moeten gaan oplossen" zeg ik tegen de collega aan de telefoon. "Da's goed" Als we Utrecht binnenrijden staan de veiligheidsmedewerkers al te wachten. Ook zij proberen de informatie te bekomen. Maar, helaas, meneer is al in een heel andere werkelijkheid aanbeland. Hij heeft het contact met onze wereld volledig verloren. Dan opeens, krijgt zijn broertje een openbaring. Hij rent naar ons toe en roept de postcode. Hij lijkt te zijn aangeraakt door een buitenaardse kracht, zo stralend geeft hij de gegevens door. We voeren de info in, en jawel, na bijna een half uur hebben we eindelijk de correcte gegevens. Haast in juichstemming vul ik de rest van de bon in. Euforisch neemt hij de bon in ontvangst. Zijn broer hangt inmiddels voor pampus in de bank. Het broertje sleept hem, samen met zijn vrienden, van de bank. "Jullie zijn best relaxed hoor !" roept hij ons nog toe. Dan strompelen ze weg. Wij kijken elkaar aan, zuchten dan synchroon diep en gemeend, en zeggen dan: "Koffie ?"

Wat ik me zal blijven herinneren

Van mijn reis naar Istanbul zal me het meest bijblijven: de drukte. Op elk moment van de dag schieten de auto's over de straat. Of staan ze juist stil. Bij elk stoplicht is het een drukte van jewelste, rijen dik staan auto's, bussen en taxi's te wachten tot ze weer verder kunnen. Zebrapaden en voetgangersoversteekplaatsen zijn slechts een suggesties. Iedereen wurmt zich tussen de stilstaande auto's door. Aan de kant van de weg, op de stoep, staan tientallen kraampjes. De kraampjes liggen vol met prullaria of broodjes. Even verderop staat aan man vers gevangen vis te grillen. Hij roept iets onverstaanbaars en gooit een vis op een broodje. Tussen alle drukte door spelen kinderen. Moeders zitten aan de rand op een bankje met een glaasje thee in de hand. Waarschijnlijk hebben ze het over het weer of de prijs van het eten. Ik weet het niet, want ik versta ze niet. Als ik doorloop, trekt een meneer me aan mijn trui, of ik een horloge wil kopen. "Very cheap, very good" ik glimlach en schud mijn hoofd. Nog voordat hij het op zich in laat werken heeft hij al een nieuw slachtoffer gevonden. Dan begint vanaf een van de honderden minaretten een man te roepen. Niemand besteed er aandacht aan. De auto's op de weg toeteren, het stoplicht staat blijkbaar op groen. Langzaam zet het verkeer zich in beweging. Een paar meter schuiven ze op, dan begint het hele verhaal weer van voor af aan. Ik koop bij een van de kraampjes een broodje en ga op een bankje zitten. Even de drukte op me in laten werken.

De Nieuwe Moskee bij Nacht