Wat ik me zal blijven herinneren

Van mijn reis naar Istanbul zal me het meest bijblijven: de drukte. Op elk moment van de dag schieten de auto's over de straat. Of staan ze juist stil. Bij elk stoplicht is het een drukte van jewelste, rijen dik staan auto's, bussen en taxi's te wachten tot ze weer verder kunnen. Zebrapaden en voetgangersoversteekplaatsen zijn slechts een suggesties. Iedereen wurmt zich tussen de stilstaande auto's door. Aan de kant van de weg, op de stoep, staan tientallen kraampjes. De kraampjes liggen vol met prullaria of broodjes. Even verderop staat aan man vers gevangen vis te grillen. Hij roept iets onverstaanbaars en gooit een vis op een broodje. Tussen alle drukte door spelen kinderen. Moeders zitten aan de rand op een bankje met een glaasje thee in de hand. Waarschijnlijk hebben ze het over het weer of de prijs van het eten. Ik weet het niet, want ik versta ze niet. Als ik doorloop, trekt een meneer me aan mijn trui, of ik een horloge wil kopen. "Very cheap, very good" ik glimlach en schud mijn hoofd. Nog voordat hij het op zich in laat werken heeft hij al een nieuw slachtoffer gevonden. Dan begint vanaf een van de honderden minaretten een man te roepen. Niemand besteed er aandacht aan. De auto's op de weg toeteren, het stoplicht staat blijkbaar op groen. Langzaam zet het verkeer zich in beweging. Een paar meter schuiven ze op, dan begint het hele verhaal weer van voor af aan. Ik koop bij een van de kraampjes een broodje en ga op een bankje zitten. Even de drukte op me in laten werken.