Dit jaar zweef ik er lustig op los

Dit jaar zweef ik. Ik zweefde aanvankelijk niet. Ik vond mezelf zelfs redelijk honkvast. Het was ook wel een prettig idee om eens te weten wat je wilt. Na al die jaren van blinde twijfel. Maar, toen was er stemwijzer... En kieskompas. Vol jeugdig enthousiasme vulde ik de vragen in. Of nou ja, vragen: stellingen is een beter woord. Het vreemde was dat ik telkens bij een andere partij terecht kwam. Gelukkig wel steeds aan de linkerkant van het politieke landschap. Maar toch sloeg ik aan het twijfelen. Toen ik me wat beter verdiepte in de partijprogramma's kwam ik tot de conclusie dat er geen van de partijen was die helemaal bij mij paste. Of waar ik bij paste. De hele discussie over 65 blijft 65 vind ik niet moeilijk. Volgens mij moet je namelijk realistisch zijn en kijken naar kosten én baten. Moeten we echt tegen elke prijs dat model in stand houden ? Ik denk van niet. Zelf heb ik er geen bezwaar tegen wat langer door te werken. Vooral als dat betekent dat daardoor meer mensen van de AOW gebruik kunnen maken. Dat heet solidariteit. En daar ben ik bereid aan mee te werken. Of dan de hypotheekrenteaftrek. Het "H-woord". Als waar is wat sommige partijen zeggen, namelijk dat het vooral een regeling is waar de meer vermogende baat bij hebben. Dan mag dat van mij serieus op de schop. Een bovengrens van, zeg 350 000 lijkt me acceptabel. Op die manier dient de regeling ook zijn doel. Namelijk het mogelijk maken voor starters op de woningmarkt om ook woonruimte te vinden. De overheid moet dat stimuleren. En dan de zorg. Ook al zo'n heet hangijzer. Er is een partij die pleit voor de invoering van een eigen bijdrage bij huisartsbezoek. Een slechte regeling. Op die manier ga je het moeilijker en ontoegankelijker maken van mensen om naar de arts te gaan. Niet goed dus. De huisarts is en blijft de eerste stop voor een persoon met lichamelijke klachten. Noem het de poortwachter. En om die nou minder eenvoudig te bereiken te maken... Geen goed idee. En op termijn, als je naar de financiële kant wilt kijken, een dure keuze.
Uitkeringen mogen van mij in duur best wat gekort worden. Zolang er daarna een reële kans voor de werkloze is om weer terug de arbeidsmarkt op te kunnen. Zorg dus voor fatsoenlijke en kundige begeleiding in het proces. Misschien dat we in die begeleiding minder naar de cijfers en meer naar de mens moeten kijken. Mensen die écht niet kunnen werken, moeten goed ondersteund worden. Laten we uit gaan van het goede in de mens. De draaideur-uitkeringentrekkers moeten een schop onder hun kont krijgen. Als dit alles betekent dat ik meer belasting betaal zodat meer mensen kansen krijgen op een goed leven, dan is me dat meer dan waard. Subsidies op kunst en cultuur mogen wat mij betreft worden gekort. Dat klinkt misschien hard, maar in een tijd van economische moeilijkheden moet je prioriteiten stellen. Mensen die graag een theatervoorstellingen bezoeken mogen daar best iets meer voor betalen. Ik denk niet dat wij daar met z'n allen voor hoeven bij te dragen. Maar ja, in de campagnetijd is het allemaal stoere taal en gewaagde uitspraken. Dus tja, we zullen zien hoe het gaat na 9 juni. Tot die tijd zweef ik nog even vrolijk rond. En geniet ik van het uitzicht. Hoe dramatisch sommige politici het ook maken, Nederland is echt lang zo gek nog niet.