Enrique Iglesias huilt

Gisterenavond liep ik van mijn werk naar mijn fiets. Een vast ritueel dat ik koester. Het moment van uit de trein stappen, het lopen naar de fiets en de gedachte aan mijn huis. Het zijn van die dingen die het leuk maken in het leven. Maar, sinds een paar maanden lijkt het alsof men de muziek harder heeft gezet. Welke muziek ? Vraag je je wellicht af. Wel, door de gang klinkt altijd muziek. Die muziek speelt men om eventuele rondhangende zwervers en wat dies meer zij af te schrikken. De muziek is dan ook van twijfelachtige kwaliteit. Gisteren schalde de stem van Enrique Iglesias door de speakers. Niet een leuke ervaring, kan ik je zeggen. De man heeft zijn roem in mijn ogen goeddeels te danken aan zijn achternaam. Zijn vader, die ook al jaren CD's inhijgt, heeft hem de flinke trap gegeven richting de branche. Enrique Iglesias is voor mij een enigma. Ik denk, maar hoop misschien liever, dat er een verborgen boodschap in zijn kattengejank schuilt. Als ik de muziek nu eens achterstevoren afdraai. Maar goed, Enrique Iglesias. Iemand wier kwaliteiten van dusdanig niveau zijn, dat slechts luisteren naar de muziek fysieke reacties oproept die je je slechtste vijand nog niet toewenst. Blijkbaar vindt hij het absoluut noodzakelijk de lokroep van een zwangere woestijnhond te imiteren. En dat doet hij best verdienstelijk. Van heinde en verre komen honden toegesneld om te ontdekken wie toch die nieuwe huilende viervoeter is. Enrique zingt en jammert alsof het leven een grote lijdensweg is, die enkel draaglijk kan worden gemaakt door met de regelmaat van de klok een albumpje in elkaar te huilen. De snik klinkt aandoenlijk door al zijn liedjes heen. Liedjes, want meer is het in mijn oren niet. Nu ben ik natuurlijk ook maar een amateur, maar toch kan het mij niet bekoren. Tot een paar jaar geleden werd het gezicht van de Spaanse jammeraar nog opgesierd door een nogal aanwezige moedervlek. Op zich niets mis mee. Waarschijnlijk dacht zijn Russische vriendinnetje daar anders over. Ineens was de vlek weg. Verloren, kwijtgeraakt, weggebrand. Geen flauw idee hoe dat toch is gekomen. Het klinkt als een zaak voor Peter R. de Vries. Misschien dat hij dit mysterie voor ons kan oplossen. Die Enrique, het is me er eentje. Als je toch een nummer in elkaar kan draaien, enkel gebaseerd op het tikken van een ping-pong balletje. Dan verdien je wat mij betreft een onderscheiding. Wat voor onderscheiding laat ik in het midden. Maar, beste Enrique, doe mij een plezier: huil niet zo in de microfoon. Volgens mij heb je het helemaal niet nodig. En is het, eerlijk gezegd, niet het laatste dat ik wil horen voor ik op mijn fietsje stap om naar huis te gaan. Dan nog liever Sieneke...

Je lot bepaal jezelf ?

Wat is het lot? En rare vraag wellicht om een tekst mee te beginnen. Alsof ik dat nu uiteen ga zetten en je aan het einde van de tekst het antwoord ziet. Laat ik dan nu maar vast zeggen dat ik dat niet weet. Het lot, het is een vaag begrip. Je kan er allerlei termen aan ophangen. Zaken of gebeurtenissen aan toedichten. Het is een vrijbrief om alle invloeden van buitenaf een naam te geven. Sommige mensen leven in de stellige overtuiging dat alles in het leven door het lot bepaald wordt. Zelf denk ik daar anders over. Het komt mij, eerlijk gezegd, nogal passief over. Jezelf wentelen in een soort slachtoffer-rol. Natuurlijk weet ik dat je het leven niet volledig zelf in de hand hebt. Maar je reactie op gebeurtenissen bepaalt voor een groot deel hoe je leven gaat lopen. Onlangs las ik in Psychologie Magazine een artikel dat schreef over de levenshouding van mensen. Grofgezegd kunnen we de mensheid, zoals die nu bestaat, opdelen in twee groepen. Aan de ene kant de mensen wie het leven overkomt en daar vanuit handelt, en aan de andere kant de lotbepalers. Zo noem ik ze voor het gemak maar. Mensen wier leven voor een groot deel in hun eigen handen ligt. Althans, dat is hun overtuiging.
De laatste tijd spreek ik veel mensen die de eerste modus is toegedaan. Oneerbiedig gezegd: de slachtoffers. Af en toe kom ik ook mensen tegen die denken dat ze alles in de hand hebben. Laten we ze de controllers noemen. Voor een groot gedeelte neig ik naar de tweede groep. Voor een groot gedeelte, laat ik dat benadrukken. Ik ben er van overtuigd dat er een kracht buiten mijzelf is, die het lot af en toe een slinger in een bepaalde richting geeft. Hóe ik dat dan snap of hoe ik daar dan op reageer, is aan mij. Als je een aanhanger van de evolutieleer bent, zou je kunnen stellen dat, dat ons onderscheidt van de rest van de zoogdieren. Ons vermogen om keuzes te maken die niet gebaseerd zijn op instinct maar op gevoel en verstand. Je kan, in mijn ogen,. je leven dus een duwtje in de goede richting geven. Zorgen dat, dat wat je overkomt niet altijd een negatief effect heeft. En tegen alle mensen die nu denken: "Ja, dat kan je wel zeggen, maar wat moeten die oorlogsslachtoffers dan?" Wel, sommige dingen heb je niet in de hand. Maar je reactie is van groot belang over wat het later met je doet. Wees dus allert, laat je niet uit het veld slaan. Wat er ook gebeurt, realiseer je, dat je zelf altijd invloed hebt. Soms is die invloed groot, dan weer minimaal. Maar hij is er en gebruik hem goed!