Enrique Iglesias huilt

Gisterenavond liep ik van mijn werk naar mijn fiets. Een vast ritueel dat ik koester. Het moment van uit de trein stappen, het lopen naar de fiets en de gedachte aan mijn huis. Het zijn van die dingen die het leuk maken in het leven. Maar, sinds een paar maanden lijkt het alsof men de muziek harder heeft gezet. Welke muziek ? Vraag je je wellicht af. Wel, door de gang klinkt altijd muziek. Die muziek speelt men om eventuele rondhangende zwervers en wat dies meer zij af te schrikken. De muziek is dan ook van twijfelachtige kwaliteit. Gisteren schalde de stem van Enrique Iglesias door de speakers. Niet een leuke ervaring, kan ik je zeggen. De man heeft zijn roem in mijn ogen goeddeels te danken aan zijn achternaam. Zijn vader, die ook al jaren CD's inhijgt, heeft hem de flinke trap gegeven richting de branche. Enrique Iglesias is voor mij een enigma. Ik denk, maar hoop misschien liever, dat er een verborgen boodschap in zijn kattengejank schuilt. Als ik de muziek nu eens achterstevoren afdraai. Maar goed, Enrique Iglesias. Iemand wier kwaliteiten van dusdanig niveau zijn, dat slechts luisteren naar de muziek fysieke reacties oproept die je je slechtste vijand nog niet toewenst. Blijkbaar vindt hij het absoluut noodzakelijk de lokroep van een zwangere woestijnhond te imiteren. En dat doet hij best verdienstelijk. Van heinde en verre komen honden toegesneld om te ontdekken wie toch die nieuwe huilende viervoeter is. Enrique zingt en jammert alsof het leven een grote lijdensweg is, die enkel draaglijk kan worden gemaakt door met de regelmaat van de klok een albumpje in elkaar te huilen. De snik klinkt aandoenlijk door al zijn liedjes heen. Liedjes, want meer is het in mijn oren niet. Nu ben ik natuurlijk ook maar een amateur, maar toch kan het mij niet bekoren. Tot een paar jaar geleden werd het gezicht van de Spaanse jammeraar nog opgesierd door een nogal aanwezige moedervlek. Op zich niets mis mee. Waarschijnlijk dacht zijn Russische vriendinnetje daar anders over. Ineens was de vlek weg. Verloren, kwijtgeraakt, weggebrand. Geen flauw idee hoe dat toch is gekomen. Het klinkt als een zaak voor Peter R. de Vries. Misschien dat hij dit mysterie voor ons kan oplossen. Die Enrique, het is me er eentje. Als je toch een nummer in elkaar kan draaien, enkel gebaseerd op het tikken van een ping-pong balletje. Dan verdien je wat mij betreft een onderscheiding. Wat voor onderscheiding laat ik in het midden. Maar, beste Enrique, doe mij een plezier: huil niet zo in de microfoon. Volgens mij heb je het helemaal niet nodig. En is het, eerlijk gezegd, niet het laatste dat ik wil horen voor ik op mijn fietsje stap om naar huis te gaan. Dan nog liever Sieneke...