Als de zon zich weer voor het eerst laat zien, ben ik diep gelukkig. Als de plassen op de straat als spiegels werken van een strakblauwe lucht, heb ik niets anders nodig. Als dan dat zeldzame parfum de lucht rondom mij verfrist en vernieuwd, kan ik stilstaan, staren en genieten. Alles lijkt ineens in een ander daglicht te staan. De zon, de wolken, de gebouwen en de mensen. Alles en iedereen krijg weer kleur. Felle kleuren, zachte kleuren of slechts een vage tint. Ieders gezicht is in mijn wereld weer vrolijk en uitgelaten. Ik wil dan springen in de plassen. Mensen op hun rug tikken en hard wegrennen. Of verstoppertje doen. En lachen om flauwe grappen. Gewoon, omdat lachen dan ineens zoveel fijner lijkt. Ik ben niet de enige die zich dan beter voelt. Want de zwervers staan dan weer op, pakken hun weinige spullen bij elkaar en verhuizen naar het park. Stiekem wil ik wel met ze mee. Ook hangen onder een boom, of liggen op een bankje. Ik zou niet eens bedelen, ik zou alleen uitrusten. En genieten van de warmte van de zon. Ach.
Sommige steden veranderen van een gore, oude stad in een warme mediterane stad met lichte gebouwen en prachtig, groene bomen. Gore straten worden ineens warm en sfeervol. Ach.
Dat eerste zonlicht van het jaar. Was het maar altijd zo mooi.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Telling 2
Geen opmerkingen:
Een reactie posten