BZK: my guilty pleasure.

Mijn uurtje 'guilty pleasure' begint op zondagavond rond half negen. Een uur lang plaatsvervangende schaamte, stiltes die niet lijken te eindigen en nietszeggende one-liners. Uit principe ben ik tegen hypes en trends. Zo weiger ik pertinent om The Voice te kijken, ren ik weg als Goede Tijden, Slechte Tijden op de beeldbuis verschijnt en kijk ik sowieso bijzonder weinig TV. Maar voor Boer Zoekt Vrouw maak ik graag een uitzondering. Een aantal, los van elkaar al opmerkelijke, boeren geven mij een kijk in hun leven en hun bestaan. Boeren die hopeloos op zoek zijn naar liefde en de ware. Zoals de afgelopen weken al bleek, hoeven die twee eigenschappen niet per se in één en dezelfde persoon terug te vinden te zijn. Met de komst van deze boeren op onze tv-schermen zijn uitdrukkingen als: "Joe, doei!", "In wezen...", "Dan heb ik van binnen wel een goed gevoel en dat voelt goed" niet meer weg te denken uit mijn vocabulaire. Aad die iedere week in wezen weer met een wijsheid voor de dag komt. Aad heeft zijn liefde gevonden in Jeannet. De missie is geslaagd, sprak hij ons gisteren toe. 'Cupido hep zijn werk gedaan'. Dus koos hij voor Jeannet. Jeannet die volgens mij de wind er goed onder heeft. Ze laat niet met zich sollen en geeft duidelijk aan wat ze van Aad verwacht. Arme Aad. De man is zelfs met ondertiteling al nauwelijks te verstaan, wat in wezen al een probleem is. Maar daarnaast moest hij gisteren Linda de deur uitsturen. Arme Linda. Een lieve, zij het ietwat naïeve vrouw die haar koffertje mocht pakken en in haar japannertje weer naar haar, naar wat ik vermoed, ééngezinswoning in een kleurloze vinex-wijk mocht crossen. Gelukkig was ons aller Yvon er om haar te steunen in de moeilijke tijd. Jeannet was er wel blij mee. Aan haar ingehouden grijns op haar gezicht dacht ik af te lezen dat ze een fan is van Vijftig Tinten Grijs. Tja, Aad... Weet waar je aan begint. Die distels kunnen nog weleens op multi-inzetbaar zijn. Dan was er Henrieke. Och, wat had ik het te doen met Henrieke. Alles is besproken bij haar op de boerderij. De lichtval van de zon, de stoel die kraakte, de stoel ernaast die niet kraakte. En... Nou ja, dat was het wel zo'n beetje. Henrieke ging voor Bert. Bert de dierenarts. Bert die liever een koe verlost dan dat hij met een vrouw moet praten. Het valt te hopen dat het een vruchtbaar jaar wordt qua veestapel dit jaar. Ga er maar aanstaan, Henrieke. Dan onze Willem. Willem met de sokken in de sandalen. Willem als stralend homo-middelpunt van Boer Zoekt Vrouw - the pink version. Gisterenavond stuurde hij de Pim Fortuyn van dit seizoen naar huis. Die dat dan weer verrassend goed oppakte. Ik had zo gehoopt op een cat fight. Bitch slapping and what not. Maar helaas. Boer Henk had een feestje georganiseerd. De schuur werd feestelijk geopend. Een tuintafel met bijpassende stoelen in het midden van de spiksplinternieuwe schuur, eromheen een bont gezelschap van boeren, burgers en buitenlui. En Yoni en Fiona die gezellig aanschoven. Gelukkig was er nog een gevoelig moment. Henk duwde zichzelf even tussen de dames, waarbij Yoni de historische woorden sprak: "Ik kan nu niet zomaar even over de bloemetjes en bijtjes denken." Yoni, Yoni, Yoni. Meid, alleen daarover kan ik al zóveel zeggen. (Kies Fiona, Henk! Fiona!) En dan Martin nog. Martin is een rustige Hollandse boer. Die de gansche dag met strakgespannen nekspieren het leven voor frisse tegenzin tegemoet treed. Martin zit met een Sophie's Choice. Word het Wilma? De rustige, warme en zorgzame vrouw? Of toch Swaen, de Friezin met hands-on mentaliteit? Volgende week komen we erachter... Ik kan haast niet wachten!