Ik denk...

Ik denk, dus ik besta.

Als een uitspraak om mij van toepassing is, dan is het deze wel. Uren kan ik peinzen, proberen iets te doorgronden. Het waarom van zaken, de oorzaak, de aanleiding. Wat bepaalt dat ‘iets’ is, gebeurt ? Wat zit erachter… Het kan me achtervolgen. Terwijl ik tegelijkertijd ook heel nuchter kan zijn. Soms verbaas ik mezelf. Soms stap ik moeiteloos over een bepaalde kwestie heen terwijl ik over ander zaken uren en uren kan discussiëren..

Onderlaatst bijvoorbeeld: waarom vinden wij ‘iets’ mooi ? Hoe komt dat veel mannen ’s nachts dromen over een bepaalde beroemde dame ? Hoe komt het toch dat zoveel mensen op één en dezelfde schoonheidsideaal vallen ? Zijn we dan toch allemaal hetzelfde ?

Wat me dan ook intrigeert is: een mens is vaak verre van symmetrisch. Daarom proberen we waarschijnlijk in alles dat we bouwen een bepaalde symmetrie te verwerken. Een diep verlangen om datgene wat aan onszelf zo enorm ontbreekt elders toch te zien ? We bouwen steden volgens plannen, opzetten, maquettes… Maar de mens lijkt een ingenieus maar totaal anti-symmetrisch wezen.

Misschien dat ik eens zou moeten stoppen met alles te willen begrijpen, doorgronden en bevatten. Misschien moet ik gewoon leven, genieten en aannemen. Maar het gaat zo tegen mijn persoon in.

Sommige dingen heb ik al besloten niet te willen begrijpen: moderne techniek. Ik zou, als ik wilde, uren kunnen nadenken en proberen te begrijpen hoe televisie werkt, maar snappen zou ik het nooit. Of wat dacht je van mobiele telefonie. Ik begrijp er niets van. Daar heb ik me dan ook al bij neergelegd. Vreemd is de mens. Sommige dingen wil je gewoon bevatten en snappen, terwijl andere zaken je koud laten…

Ik denk, dus ik besta. Nou ja, zoals blijkt… gedeeltelijk.