Soms benijd ik ze wel, die kinderen. Was ik ook maar zo naïef en onbezonnen als zij. Dan kon ik ook de nachtjes tellen voordat mijn verjaardag is. Of uitzien naar de Donald Duck die iedere vrijdag op de mat valt. Of mijn best doen op de hagelslag op mijn brood. Of gewoon ouderwets gaan spelen ergens. Of "dat lust ik niet!" zeggen. Het lijkt me zo fijn om niet alles te hoeven weten, en gewoon denken dat de wereld plat is. Anders val je er toch vanaf ? Soms wil ik gewoon voorgelezen worden voor ik ga slapen. Ik wil wel weer hard meezingen met kinderliedjes. Of met een glaasje limonade naar een Disney-film kijken.
Maar ach, ik ben al ouder. Ik moet een mening hebben over alles, zelfstandig zijn... Maar als ik dan weer op een terrasje zit, een biertje in de hand, valt het allemaal wel mee. Het is toch wel fijn om groot te zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Telling 2
1 opmerking:
Ik begrijp het gevoel. Je verantwoordelijkheden kunnen ontduiken, opgaan in idiote fantasieën zonder erop te worden aangekeken, iedereen waar je twee woorden tegen hebt gezegd je vriend noemen...
Waar is het?
En toch, toch is inderdaad niet alles slecht, daar op een terrasje.
Een reactie posten