Oh, en de rust...

Het is aan het einde van de dag. Alles is in rust. De vogels hebben hun gekwetter gestaakt, ze schreeuwen niet meer. Zelfs de bomen lijken zich niet meer door de wind te laten verleiden om heen en weer te zwaaien, ruisend en fris. Vanavond laten ze hun takken hangen. In het schemerdonker fietst een man door het park. Z'n fiets slingert een beetje en piept en kraakt als hij het bruggetje oversteekt. Achter hem aan rent een vrouw, heel even lijkt het alsof ze elkaar achtervolgen. Dan slaat de man rechtsaf en loopt de vrouw rechtdoor. Nog verderop loopt een koppel innig gearmd, ze kijken elkaar van tijd tot tijd diep in de ogen en lopen dan verder. Als ze op het bruggetje staan, leunt de vrouw tegen de man aan, hij slaat zijn armen liefdevol om haar heen. Ze genieten samen van de heldere sterrennacht. Terwijl ik op mijn balkon sta en een zucht slaak, bedenk ik me: dit is geen nacht om te slapen. Maar ja, ik neem nog één slok van mijn wijn en draai me dan om, knip het licht uit en val in mijn bed.