De straf voor sportiviteit

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet bijster sportief ben. Om een voorbeeld te geven: Studio Sport kijken is al teveel van het goede. Het hele 'leuke' aan sport ontgaat me volledig. Misschien dat ik het wel had gedaan als ik aanleg voor dik-worden had. Maar, dat heb ik niet. Elke aanleiding ontbreekt dus. Vroeger, toen ik een jaar of 10 was, heb ik korf gebald, of gekorfbald, of balde ik korf. Lastige sport, dat zie je nu al. Tijdens de vele wedstrijden stond ik eigenlijk altijd bij de middenlijn te kletsen met tegenspelers. Geen succes dus. Ik vond het zelf erg gezellig, mijn teamleden waar duidelijk minder enthousiast.
Op de middelbare school brak ik eens mijn duim in een poging een bal te vangen. Ik dacht dat ik dat wel kon. Met haast onnatuurlijk fanatisme stond ik de bal op te wachten. Een klasgenoot gooide de bal naar me toe. Ik stak mijn hand in de lucht op de bal op te vangen. Wat er toen gebeurde, tart alle verbeelding. Dat is wat overdreven neergezet, maar dat klinkt nu eenmaal beter in het verhaal. De bal vloog door de lucht, haast in slow motion sprong ik in de lucht. De bal raakte mijn hand, precies tegen mijn duim. *KRAK* klonk het. De bal kaatste terug op de grond, mij in vertwijfeling achterlatend. Nu was ik goed op de hoogte van geluiden die klonken als ik op welke manier dan ook in aanraking kwam met sportieve voorwerpen. Pats, kets, AU, boing... Maar krak... Duim gebroken, lekker hoor, dat sporten. Je krijgt er zoveel voor terug.
Na al die ervaringen zou je hopen dat ik mijn lesje had geleerd. Maar gisteren bleek dat niets minder waar was. Ik had me laten verleiden tot een wedstrijdje bowlen. Op baan was ik me toch goed. Haast echt goed. Professioneel. De ene bal na de andere swierde ik over de baan. De prachtige rood-blauwe schoenen schitterden in het sfeerlicht van de bowlingbaan. Ik won zelfs tweemaal toe. En dan gaat het mis... Ik verbeelde me ineens dat ik eigenlijk heel erg sportief ben. Och, de deceptie. De derde ronde gooide ik weer dat het een lieve lust was. Een goede tweede plaats was mijn deel. Trots op mezelf fietste ik naar huis. De hele avond, niets aan de hand.
Tot ik de ochtend uit bed kwam. De pijn... De ellende... Spierpijn: al over de plaats. Als een oud opaatje strompelde ik door mijn huis. Koffie bracht niet de nodige verlichting. Wederom blijkt mijn haat-liefde verhouding met sport nog altijd levend. Ik denk dat ik het maar bij denksport houd...