Je zal het maar horen

Na het lezen van een bijzonder inspirerend boek, ging ik wat meer letten op de dingen die mensen zeggen. Mensen in het bijzonder, zoals collega's, vrienden en familieleden. Maar eigenlijk ook mensen die je hoort op de radio of op de tv. Je hoort ze soms de vreemdste dingen zeggen. Zo is het me niet helemaal duidelijk wat 'kraken van vrolijkheid' is. Want, zo hoorde ik op RTL Z: "de beurs kraakt, en niet van vrolijkheid, Ronald!" Kraken van vrolijkheid... Tja. Het zou toch vreemde situatie zijn als je ineens een hels gekraak naast je hoorde in de bioscoop. Een man die de film zo leuk vindt, dat hij kraakt van pure zielevreugd. Het lijkt me een erg verontrustende situatie.
Stopwoorden, we kennen ze allemaal. Woorden die we gebruiken om stiltes op te vullen of om ons verhaal kracht bij te zetten. Gewoon omdat: -Ik heb gelijk, vind je ook niet?- een tamelijke lange zin is. Dus zeggen we: Is 't niet? Daarom. Maar sommige mensen hebben wat vreemde stopwoorden. Zo hoorde ik een collega om de paar zinnen het volgende zeggen: Ay, caramba! Eerst dacht ik dat hij een grapje maakte, maar al snel werd me duidelijk dat hij het serieus bedoelde. Nu is het de eerste paar minuten wel grappig, maar na een half uur ben je het wel zat. Aangezien ik zijn reactie wel kon raden, heb ik er toch maar niets van gezegd. Zo hoorde ik ook eens een man op de radio vertellen hoe hij zoveel moeite had met de aanleg van een snelweg door de natuur. Aan het begin kon hij me nog wel boeien, maar na een paar minuten hoorde ik alleen nog maar: "Een stukje emotie... Een stukje vrijheid... Een stukje natuur... Een stukje het gevoel hebben dat..." Hij bracht me helemaal van mijn stukje. En sindsdien kan ik het woord niet meer aanhoren.
Sommige mensen hebben aan de telefoon de neiging je voortdurend hun instemming te laten weten. Alsof je bang bent dat ze ineens wegvallen en bewusteloos op de grond liggen. Maar het monotone 'ja' kan enorm op je zenuwen werken. Vooral als je maar een kant van het verhaal kan horen. Ga voor de grap eens achter een vrouw van middelbare leeftijd zitten. Een tram of bus leent zich hierbij uitstekend als plaats delict. Wacht dan tot ze telefoon opneemt en tel vervolgens de keren dat ze 'ja' zegt. Of liever nog, probeer er eens níet naar te luisteren. Jahaa, dat is niet makkelijk!
Wat je vast al eens hebt gehoord is dat mensen soms een nieuwe uitdrukking onbewust ontdekken of verzinnen. Zo hebben volgens veel mensen al veel gescheiden vrouwen tijdens de procedure een advocaat in de hand genomen. Lijkt me een gedoe, maar goed... Een manager in de supermarkt, waar ik werkte, vertelde me ooit om alles netjes in de schappen te zetten want 'het gezicht wil ook wat'. Klinkt logisch. Of zoals een meisje uit Den Bosch eens zei: 'Ik heb geeneens geen tijd niet meer...' Dat is wel heel erg weinig...