Meneer Rutte, heeft u even?

Meneer de premier of moet ik demissionaire premier zeggen? Ik durf weer te hopen. Het is nogal een dramatisch begin, ik realiseer het me. Maar ergens voelt het wel zo. De afgelopen anderhalf jaar hadden we in Nederland een rechts kabinet. Zij die mij kennen zullen nu meteen begrijpen waarom ik weer durf te hopen. Vanmorgen kwam uw rechtse kabinet ten val. Ben ik er verdrietig om? De vraag stellen is de vraag beantwoorden. Er is eindelijk een einde gekomen aan de samenwerking in Den Haag tussen partijen VVD, CDA en PVV. Eindelijk zeg ik, omdat deze samenwerking in mijn ogen niets dan ellende bracht. Ik ben al geen fan van uw VVD, laat staan dat PVV mijn hart sneller doet kloppen. Anderhalf jaar van symboolpolitiek, rücksichtslos uitzetten van asielzoekers en uitkleden van de zorg zijn met een schok geëindigd. Jazeker, we mochten ineens 130 kilometer per uur op de snelweg rijden, iets wat iedereen al jaren deed. En oh ja, rechts kon anderhalf jaar zijn vingers doorlopend aflikken. Waarom is mij tot de dag vandaag een volslagen mysterie. Maar goed, uw minister van Financiën stuurde u herhaaldelijk met gezwinde spoed naar Brussel om ferm met de vuist op tafel te slaan. Iedereen moest zich aan de regels houden. Geen uitzonderingen, voor niemand! Het werd angstig duidelijk dat het geld centraal staat en niet de mens. En dan nog iets, we moeten ook maar wat langer gaan doorwerken. Liefst had u het ook eenvoudiger gemaakt om werknemers te ontslaan. Dat is nog niet helemaal gelukt. U kan zich voorstellen dat ik daar wel over te spreken ben. Dat ondertussen in Den Haag een uw geblondeerde vriend onze buitenlandse partners schoffeerde met een misselijkmakend gemak, deed blijkbaar niet ter zake. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting beledigde en passant hij de ene na de andere Nederlander. Deed voorstellen die mij naar adem deden happen. Maar u zei keer op keer: hij is maar gedoogpartner. Welnu, blijkbaar is Geert uitgedoogd. U bent daar niet zo blij mee, kreeg ik de indruk gisteren. We kunnen elkaar daarover de hand niet geven. Al was het al omdat ik vermoed dat u anderhalf jaar uw vingers zelf ook heeft afgelikt. Uw woorden, niet de mijne... Meneer de premier, kan u deze boodschap aan uw collega Verhagen doorgeven: Geert Wilders liet niet alleen 16 miljoen mensen in de steek. Dat deed hij samen met u anderhalf jaar geleden al. Ik ben daar klaar mee. Ik hoop met mij 15 999 999 anderen. Nu komt er weer een spannende tijd aan. Een tijd van onzekerheid. We mogen weer kiezen van u. Dat is met afstand de beste beslissing die u heeft genomen in de afgelopen anderhalf jaar. En dat is nu juist de reden waarom ik dit schrijf. Ik hoop dat iedereen een momentje stilstaat. Nadenkt en zich afvraagt waar men wil dat we heen gaan. Ik kies voor een sociaal Nederland. Een Nederland waar je kan zijn wie je bent. Een land waarin je mag geloven wat je gelooft. Waarin je niet na wordt gekeken als je kiest om een hoofddoek op te doen. Daar waar je niet met een stok terug naar je werk wordt geslagen als je rechterbeen nog ziek is, maar je linkerbeen alweer genezen is. Waar we samen werken, zodat zij die niet kunnen werken, niet hoeven te werken. Een land waar we zorgen voor elkaar, begrip hebben voor elkaar en respect hebben voor elkaar. Waar iedereen gelijk is, maar niet hetzelfde hoeft te zijn. Een land dat zijn grondwet volledig accepteert, ook het eerste artikel. Juist het eerste artikel. Een land waar iedereen kan studeren en niet alleen als je ouders in de Quote 500 voorkomen. Jongeren een fatsoenlijke woning kunnen krijgen. Een land waar we bouwen en niet slopen. Een land waar we weer mét elkaar praten in plaats van óver elkaar praten. Waar iedereen zich veilig voelt, wie, wat of hoe iemand ook is. Meneer Rutte, u zegt wellicht dat al die dingen niet naast elkaar kunnen bestaan. En okay, soms kreeg u haast gelijk. Maar gelukkig geeft u ons de kans om uw ongelijk aan te tonen. En daarvoor wil ik u hartelijk danken. Met vriendelijke groet, Een in de steek gelaten Nederlander.

De Buurvrouw

Mijn buurvrouw is een zelfverklaard filosoof met levensveranderende inzichten. Ik ben er nog niet helemaal uit. Toen ik hier net kwam wonen, maakte ik nog wel eens de fout om met haar te blijven praten. Aanvankelijk vond ik het een aardige mevrouw, die altijd wat te melden had. Later merkte ik dat gesprekken met haar nogal 'time-consuming' waren. En moeilijk te begrijpen. Ik heb de indruk dat de Buurvrouw in een ander, parallel universum woont. Sindsdien ontwijk ik haar een beetje. Een beetje is in dit geval een understatement. Een paar dagen geleden maakte ik de fout weer. Ik kwam thuis en wilde mijn fiets in de berging zetten. Toen ik de deur opendeed, keek ik recht in het gezicht van de Buurvrouw. Omdat ik haar naam niet ken, noem ik haar consequent 'Buurvrouw'. Ik spel haar titel met hoofdletter, gezien haar omvang en persoonlijkheid leek me dat wel het minste wat ik kon doen. Een lange tijd is ze ook als 'Moeder aller sleutels' door het leven gegaan. Die aanspreektitel dankt ze aan haar diepzinnige opmerking die maakte toen ik naar dit gebouw verhuisde, vier jaar geleden. Een goede vriendin hielp me toen met verhuizen en stond beneden voor de deur. Ze stond voor de deur in de ons allen bekende verhuismodus. Dozen onder de arm, voor de buik, op het hoofd, op schouders, kortom: verhuizen in de meeste brede zin van het woord. Haar haar in de war en de lege 'houd het dan ooit op?' blik in de ogen. Aan de andere kant van deur kwam net de Buurvrouw aanstiefelen. Mijn vriendin probeerde de deur te openen. Maar nog voor ze de deur ook maar kon aanraken, keek de Buurvrouw haar indringend aan, stak een sleutel omhoog en gooide de deur met een dramatische zwaai open. Terwijl de vriendin langs haar naar buiten liep, bleef de Buurvrouw's indringende blik op haar rusten. "Ik..." sprak de Buurvrouw, melodramatisch nadrukkelijk pauzerend op een volslagen onlogisch moment de zin, "heb de moeder aller sleutels. Ik kom óveral binnen!" "Dank u" antwoordde mijn vriendin. "Nee..." wederom pauzerend, nu kracht bijgezet door een diepe zucht. "Jíj bedankt!" Aangezien we niet wisten hoe ze heette, wat eerlijk tot de dag van vandaag een raadsel is, hebben we haar Moeder aller sleutels genoemd. Nu wist ik niet of ik dit als een bedreiging moest zien. Het moment dat ik thuis zou komen, de Moeder aller sleutels triomfantelijk op de bank zou zitten, leek me slechts dagen verwijderd. Midden in de nacht schrok ik badend in het zweet wakker. Gelukkig bleek ze slechts de Moeder aller sleutels die toegang tot de centrale hal gaven te zijn. Een geruststelling. Welnu, deze vrouw heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een fenomeen. Een klein fenomeen, maar toch. Sowieso heeft ze het vermogen om opmerkingen te maken, waar geen gezond mens ooit op zou komen. Toen het eens regende en ik onderweg naar mijn werk was, deed ze deur weer voor me open. Als onderdeel van haar, zij het beperkte takenpakket, keek ze me wederom indringend aan. Ze stak haar vinger in de lucht, zonder me een moment uit het oog te verliezen en sprak: "Let op!" -zinloze pauze- "het regent...". Nu zou zo'n opmerking niet heel vreemd zijn. Ware het niet, dat wanneer je antwoord wilt geven, je het gevoel krijgt dat, dat absoluut niet is toegestaan. Ze blijft je strak aankijken. Dus zette ik mijn fiets in de berging en liep terug naar de toegangsdeur. De Buurvrouw stond me in al haar glorie op te wachten. Haar indringende blik klaar. De pauzes in de zinnen nauwkeurig gepland. Ik knikte haar vriendelijk toe en mompelde een onverstaanbare groet. "Zo..." -onvermijdelijke pauze- "Wat heb jij een mooie stalen ros!" Op haar gezicht verscheen een zelfvoldane glimlach, ze draaide zich om en liep het pand uit.