Meneer Rutte, heeft u even?

Meneer de premier of moet ik demissionaire premier zeggen? Ik durf weer te hopen. Het is nogal een dramatisch begin, ik realiseer het me. Maar ergens voelt het wel zo. De afgelopen anderhalf jaar hadden we in Nederland een rechts kabinet. Zij die mij kennen zullen nu meteen begrijpen waarom ik weer durf te hopen. Vanmorgen kwam uw rechtse kabinet ten val. Ben ik er verdrietig om? De vraag stellen is de vraag beantwoorden. Er is eindelijk een einde gekomen aan de samenwerking in Den Haag tussen partijen VVD, CDA en PVV. Eindelijk zeg ik, omdat deze samenwerking in mijn ogen niets dan ellende bracht. Ik ben al geen fan van uw VVD, laat staan dat PVV mijn hart sneller doet kloppen. Anderhalf jaar van symboolpolitiek, rücksichtslos uitzetten van asielzoekers en uitkleden van de zorg zijn met een schok geëindigd. Jazeker, we mochten ineens 130 kilometer per uur op de snelweg rijden, iets wat iedereen al jaren deed. En oh ja, rechts kon anderhalf jaar zijn vingers doorlopend aflikken. Waarom is mij tot de dag vandaag een volslagen mysterie. Maar goed, uw minister van Financiën stuurde u herhaaldelijk met gezwinde spoed naar Brussel om ferm met de vuist op tafel te slaan. Iedereen moest zich aan de regels houden. Geen uitzonderingen, voor niemand! Het werd angstig duidelijk dat het geld centraal staat en niet de mens. En dan nog iets, we moeten ook maar wat langer gaan doorwerken. Liefst had u het ook eenvoudiger gemaakt om werknemers te ontslaan. Dat is nog niet helemaal gelukt. U kan zich voorstellen dat ik daar wel over te spreken ben. Dat ondertussen in Den Haag een uw geblondeerde vriend onze buitenlandse partners schoffeerde met een misselijkmakend gemak, deed blijkbaar niet ter zake. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting beledigde en passant hij de ene na de andere Nederlander. Deed voorstellen die mij naar adem deden happen. Maar u zei keer op keer: hij is maar gedoogpartner. Welnu, blijkbaar is Geert uitgedoogd. U bent daar niet zo blij mee, kreeg ik de indruk gisteren. We kunnen elkaar daarover de hand niet geven. Al was het al omdat ik vermoed dat u anderhalf jaar uw vingers zelf ook heeft afgelikt. Uw woorden, niet de mijne... Meneer de premier, kan u deze boodschap aan uw collega Verhagen doorgeven: Geert Wilders liet niet alleen 16 miljoen mensen in de steek. Dat deed hij samen met u anderhalf jaar geleden al. Ik ben daar klaar mee. Ik hoop met mij 15 999 999 anderen. Nu komt er weer een spannende tijd aan. Een tijd van onzekerheid. We mogen weer kiezen van u. Dat is met afstand de beste beslissing die u heeft genomen in de afgelopen anderhalf jaar. En dat is nu juist de reden waarom ik dit schrijf. Ik hoop dat iedereen een momentje stilstaat. Nadenkt en zich afvraagt waar men wil dat we heen gaan. Ik kies voor een sociaal Nederland. Een Nederland waar je kan zijn wie je bent. Een land waarin je mag geloven wat je gelooft. Waarin je niet na wordt gekeken als je kiest om een hoofddoek op te doen. Daar waar je niet met een stok terug naar je werk wordt geslagen als je rechterbeen nog ziek is, maar je linkerbeen alweer genezen is. Waar we samen werken, zodat zij die niet kunnen werken, niet hoeven te werken. Een land waar we zorgen voor elkaar, begrip hebben voor elkaar en respect hebben voor elkaar. Waar iedereen gelijk is, maar niet hetzelfde hoeft te zijn. Een land dat zijn grondwet volledig accepteert, ook het eerste artikel. Juist het eerste artikel. Een land waar iedereen kan studeren en niet alleen als je ouders in de Quote 500 voorkomen. Jongeren een fatsoenlijke woning kunnen krijgen. Een land waar we bouwen en niet slopen. Een land waar we weer mét elkaar praten in plaats van óver elkaar praten. Waar iedereen zich veilig voelt, wie, wat of hoe iemand ook is. Meneer Rutte, u zegt wellicht dat al die dingen niet naast elkaar kunnen bestaan. En okay, soms kreeg u haast gelijk. Maar gelukkig geeft u ons de kans om uw ongelijk aan te tonen. En daarvoor wil ik u hartelijk danken. Met vriendelijke groet, Een in de steek gelaten Nederlander.