De Buurvrouw

Mijn buurvrouw is een zelfverklaard filosoof met levensveranderende inzichten. Ik ben er nog niet helemaal uit. Toen ik hier net kwam wonen, maakte ik nog wel eens de fout om met haar te blijven praten. Aanvankelijk vond ik het een aardige mevrouw, die altijd wat te melden had. Later merkte ik dat gesprekken met haar nogal 'time-consuming' waren. En moeilijk te begrijpen. Ik heb de indruk dat de Buurvrouw in een ander, parallel universum woont. Sindsdien ontwijk ik haar een beetje. Een beetje is in dit geval een understatement. Een paar dagen geleden maakte ik de fout weer. Ik kwam thuis en wilde mijn fiets in de berging zetten. Toen ik de deur opendeed, keek ik recht in het gezicht van de Buurvrouw. Omdat ik haar naam niet ken, noem ik haar consequent 'Buurvrouw'. Ik spel haar titel met hoofdletter, gezien haar omvang en persoonlijkheid leek me dat wel het minste wat ik kon doen. Een lange tijd is ze ook als 'Moeder aller sleutels' door het leven gegaan. Die aanspreektitel dankt ze aan haar diepzinnige opmerking die maakte toen ik naar dit gebouw verhuisde, vier jaar geleden. Een goede vriendin hielp me toen met verhuizen en stond beneden voor de deur. Ze stond voor de deur in de ons allen bekende verhuismodus. Dozen onder de arm, voor de buik, op het hoofd, op schouders, kortom: verhuizen in de meeste brede zin van het woord. Haar haar in de war en de lege 'houd het dan ooit op?' blik in de ogen. Aan de andere kant van deur kwam net de Buurvrouw aanstiefelen. Mijn vriendin probeerde de deur te openen. Maar nog voor ze de deur ook maar kon aanraken, keek de Buurvrouw haar indringend aan, stak een sleutel omhoog en gooide de deur met een dramatische zwaai open. Terwijl de vriendin langs haar naar buiten liep, bleef de Buurvrouw's indringende blik op haar rusten. "Ik..." sprak de Buurvrouw, melodramatisch nadrukkelijk pauzerend op een volslagen onlogisch moment de zin, "heb de moeder aller sleutels. Ik kom óveral binnen!" "Dank u" antwoordde mijn vriendin. "Nee..." wederom pauzerend, nu kracht bijgezet door een diepe zucht. "Jíj bedankt!" Aangezien we niet wisten hoe ze heette, wat eerlijk tot de dag van vandaag een raadsel is, hebben we haar Moeder aller sleutels genoemd. Nu wist ik niet of ik dit als een bedreiging moest zien. Het moment dat ik thuis zou komen, de Moeder aller sleutels triomfantelijk op de bank zou zitten, leek me slechts dagen verwijderd. Midden in de nacht schrok ik badend in het zweet wakker. Gelukkig bleek ze slechts de Moeder aller sleutels die toegang tot de centrale hal gaven te zijn. Een geruststelling. Welnu, deze vrouw heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een fenomeen. Een klein fenomeen, maar toch. Sowieso heeft ze het vermogen om opmerkingen te maken, waar geen gezond mens ooit op zou komen. Toen het eens regende en ik onderweg naar mijn werk was, deed ze deur weer voor me open. Als onderdeel van haar, zij het beperkte takenpakket, keek ze me wederom indringend aan. Ze stak haar vinger in de lucht, zonder me een moment uit het oog te verliezen en sprak: "Let op!" -zinloze pauze- "het regent...". Nu zou zo'n opmerking niet heel vreemd zijn. Ware het niet, dat wanneer je antwoord wilt geven, je het gevoel krijgt dat, dat absoluut niet is toegestaan. Ze blijft je strak aankijken. Dus zette ik mijn fiets in de berging en liep terug naar de toegangsdeur. De Buurvrouw stond me in al haar glorie op te wachten. Haar indringende blik klaar. De pauzes in de zinnen nauwkeurig gepland. Ik knikte haar vriendelijk toe en mompelde een onverstaanbare groet. "Zo..." -onvermijdelijke pauze- "Wat heb jij een mooie stalen ros!" Op haar gezicht verscheen een zelfvoldane glimlach, ze draaide zich om en liep het pand uit.