In de bus

Een paar dagen terug ging ik naar Utrecht om iets terug te brengen. Zo'n reis kan dan een alledaags karakter hebben. Toch, als je om je heen kijkt, zie je dingen. Dingen die je opvallen en bezig houden.
En masse stonden we te wachten op de bus. Waarschijnlijk dat iedereen binnensmonds stond te vloeken op de bus, hij was weer 's te laat. Achter mij zat op een bankje een apart verzameling mensen. Helemaal rechts zat een gesluierde dame druk te telefoneren, naast haar zat een vrij gezette man. De man was duidelijk onder invloed van 'iets'. Luid wilde hij iedereen deelgenoot maken van dat wat hem bezighield. Even stopte ik met nadenken en spitste mijn oren. "Die bus is ook altijd te laat. Hey ! Meisje ! Meisje ! Vervelend is dat hè ?" 't Vreemde is, niemand luisterde, maar iedereen hoorde het. Je zag mensen elkaar meewarig aankijken. Alsof ze non-verbaal wilden zeggen: 'Triest hè ?' Eerst ergerde ik me vooral aan de man, toen sloeg dat om in medelijden. Diezelfde avond zou ik weer in een bed liggen, warm en droog. Maar waar ging deze man heen ?
De bus reed langs de stoep en kwam piepend tot stilstand. Iedereen verdrong zich rond de ingang als ware het de laatste bus voor het begin der tijden. De beïnvloedde man baande zich een weg door de massa. Veel moeite hoefde hij niet te doen. Door de stank die hij voorbracht ging iedereen als vanzelf aan de kant. Ook ik stapte aan de kant. Het leek wel alsof ik een automatisch verwijdermechanisme had. Ook in de bus ga ik zover mogelijk van de man af zitten.
Vandaag zie ik het in perspectief. Op TV is een reportage van het werk dat Majoor Boshardt deed. Die ging die man niet uit de weg. Ze ging er zelfs naartoe. In mij groeit diepe bewondering. Dat iemand haar hele leven opoffert om mensen te helpen, te dienen. Dát is haast onvatbaar voor me. Ik schrik er een beetje van. Wéér word ik geconfronteerd met mijn eigen egoïsme en egocentrisme.
Ach ja, zo'n heen-en-weer tripje naar Utrecht kan zoveel meer in zich hebben. Voor mij is reizen al een doel op zich...