Safe and sound

De eerste officieele Blog vanaf Jersey ! Verheug u in 't feit dat u 'm mag lezen... Tot zover de lofzang op dit wonder van moderne techniek.
Het was me 't reisje wel, zeg ! De eerste twee etappe's verliepen goed, los van kleine vertraging. Maar toen in Londen, daar begon 't gelazer pas. Eerst had het vliegtuig van Luton naar Jersey nog een vertraging van een half-uur. Dat accepteer je, wetende dat vliegen niet hetzelfde is als reizen per trein. De vertraging zijn evenredig aan de afstanden die afgelegd moeten worden. Maar dan wordt 't een uur, anderhalf uur... Nu begint je acceptatievermogen het een beetje moeilijk te krijgen. Op Luton hebben ze daar iets op verzonnen. Om te voorkomen dat je lui en onderuitgezakt zou gaan zitten wachten, hebben ze schermen met reisinformatie strategisch vooraan de terminal geplaatst. In die paar uur loop je dezelfde afstand waar een pelgrim respect voor zou hebben. Heen-en-weer, kijken of er al nieuws beschikbaar is. Dan uiteindelijk, drie (!) uur na zijn oorspronkelijke vertrektijd is het vliegtuig daar. Maar het wisselen van de passagiers is niet zo evident. Alles moet eruit, de piloot, de passagiers, hun bagage, hun kinderen, gehoorapparaten, kunstgebitten... Het viel me nog mee dat ze de stoelen lieten zitten. Om het reisplezier tot een absoluut hoogtepunt te doen stijgen, verandert men de vertrekgate. Je begrijpt, totaal ontmoedigt en gestresseerd stap ik het vliegtuig binnen. Maar we stijgen op ! En krijgen op grote hoogte nog een drankje aangeboden ook.
Uiteindelijk, met ruim drie uur vertraging land ik op het immense vliegveld van Jersey. Mijn anonieme tipgever haalt me er zelfs op. In een roes rijden we terug naar het hotel. Of naja, voor haar terug natuurlijk. Voor mij niet, maar dat zou te ver leiden ook dat nog uit te leggen. In roes zie ik mijn kamer, in roes plof ik op het bed. In roes ga ik naar 't strand. En nu ? In een roes breng ik mijn lezers op de hoogte.