Het verhaal achter de balie

Achter de informatiebalie zitten, geeft macht. Wel een vreemd soort macht. Macht die zich niet precies laat vaststellen. Toch geeft het voldoening. Zo'n ochtend semi-geïnteresseerd zitten. De rode pet met een groot logo erop, je straalt een en al neutraliteit uit. Als er dan niets gebeurt, gebeurt ook niets. Een saaiheid maakt zich van je meester. Je straalt het af op de klant, die sjokken in onvermoeibare colonne voorbij. Ieder voor zich en God voor ons allen. Maar die momenten dat er dan wat gebeurt, dan gebeurt er iets. Ja, rijen vormen zich. Rijen met een lengte waar de gemiddelde file op de A2 hartritmestoornissen van zou krijgen. Al die mensen staan te wachten op één ding, en dat ben jij.
Zo'n week of twee geleden zat ik achter de balie, niet precies erachter natuurlijk, dat had weinig functioneel geweest. Een rij stond er voor me. Een gevarieerd gezelschap. Een koopavond van Bijenkorf op lokatie. Voor me stond een opgewonden Italiaan in, alleen voor hem verstaanbaar, Engels zijn beklag te doen over een "kolliek" die hem onheus bejegend zou hebben. "So I close zie sikarette, batte stille" Hij probeert zijn woorden kracht bij te zetten door met zijn vuist op de balie te slaan. Achter hem is de irritatie van de gezichten te lezen. Een ambitieuze travestiet staat met een net iets te mannelijke baard boos voor zich uit te staren. Wie bedenkt zoiets, vraag ik me in stilte af. Dan ramt Giovanni nog een keer op de balie, ik stuiter van een schrik een meter of twee omhoog, en loopt vloekend weg. De volgende klant. Ik probeer een geloofwaardige glimlach op mijn gezicht te toveren. Het werkt ! Het meisje kijkt me vriendelijk aan en vraagt me "hoe laat de intercity naar Amersfoort van 9 uur 50 vertrekt". Enigzins verbaasd geef ik haar antwoord. Zo'n reiziger maakt het weer goed. Als de volgende klanten voor me staan, begin ik zachtjes terug te verlangen naar de Italiaan. Drie ongeschoren koppen staren me onverbiddelijk in de ogen. Overtuigd van hun eigen aantrekkingskracht knipperen de dames verleidelijk met hun ogen. Het effect dat dit bij mij bereikt, is waarschijnlijk niet datgene wat zij hoopten. In een poging om hen te woord te staan, groet ik ze vriendelijk. Ze staren me niet-begrijpend terug. Een onverstaanbaar gebrabbel is het gevolg, iets van Pools waag ik erin te bespeuren. Dan grijpt de man in zijn binnenzak. Toetst een nummer in zijn GSM in en begint te praten. Ik ben een beetje verbaasd, misschien is het bereik beter bij de balie. De blik van de dames weerhoudt me ervan een andere klant aan te spreken. Ze kijken me zo direct aan dat ik me afvraag of het wel mensen zijn. Zonder te knipperen kijken ze me aan, dan reikt de man mij zijn telefoon aan. Ik sla het af, ik heb al een gsm, waarom een andere erbij ? Maar hij houdt vol. Dus neem ik hem aan. De vrouwenstem aan de andere kant begint me uit te schelden in een taal die voor het gemak maar op duits hou, uit haar verhaal begrijp ik dat de twee dames en de heer de trein naar Duitsland wilden hebben, maar die gemist hebben. Ik leg haar uit dat ze dan hun ticket kunnen omruilen aan de balie Internationaal. Haar antwoord luidt: "Danke, ja" en ze is stil. Na enige tijd van de wederzijdse ademritmes te hebben genoten, begrijp de bedoeling. Dus geef ik de gsm terug aan de Pool. Die neemt hem aan, begint luid te converseren met de dame aan de telefoon en loopt weg. De dames mompelen iets wat ik tot op de dag van vandaag nog voor een belediging houd en lopen dan ook weg.
... wordt vervolgd...