Eindelijk, eindelijk... Voorbij

... De bussen laten op zich wachten. Wij zijn het, die wachten. De lichten knipperen in de trein. Ik weet me even geen raad. Het lijkt maar te duren. Een kwartier gaat voorbij. Niemand die iets weet. Niemand die iets laat weten. Ik begin me te vervelen. De mensen om me heen beginnen weer op te staan en lopen heen en weer door de coupé. Ze kijken me aan, verwachten antwoorden van mij. Maar ik kan ze niet geven. Ik vraag me in stilte af of er nog iets gaat gebeuren. Maar... er gebeurt niets. Dan komt m'n collega voorbij lopen. Ik zet een stap vooruit en probeer hem tegen te houden. Hij mompelt iets: "Ze kunnen ons niet vinden". Ik verbaas me en loop achter hem aan. "Wat bedoel je ?" vraag ik hem, terwijl we in een vreemde polonaisse achter elkaar aan lopen. "Nou, zoals ik het zeg, ze kunnen ons niet vinden..." "De bussen ?" Er volgt een knik en hij loopt door. Ik vertraag mijn pas. Ik schud mijn hoofd. En laat mijn armen moedeloos langs mijn lichaam hangen. De bussen kunnen ons niet vinden. Bussen, in het donker door het brabantse land. Een trein die, verlicht, zich uitstrekt over een lengte van ongeveer 500 meter laat zich moeilijk vinden. De verlichting knippert nog een keer. Weer laat ik me vallen op één van de stoelen. De kraakt weer de omroep. Ik luister niet eens meer. Ik hoor woorden als: bus, trein, donker, onvindbaar. Ik zucht. Hoe kan dit nou...
Dan, eindelijk, na drie uur wachten hoor ik dat er een trein vanaf Tilburg komt. Een trein. Zouden we dan eindelijk weer gaan rijden ? Diezelfde vraagt ressoneert door de trein. Iedereen stelt dezelfde vraag. Aan mij, aan elkaar en aan iedereen die het maar horen wil. Het blijft bij geruchten. En ik vrees weer voor een dooie mus. Maar die komt niet. Want, gedurende een kwartier loop ik door de trein. Probeer ik mensen te helpen, zo goed als ik kan. En die schokt de trein. Ik hoor gekraak. Even vrees ik voor een nog grotere ramp dan die al was... Maar, die blijft uit. Na meer dan drie uur begint de trein weer te rijden. Eindelijk !