En het wachten ging door

... En de tijd tikte rustig verder. We wisten niets, werden heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. De mensen in de trein begonnen geïrriteerd rond te lopen. Ze voelden zich opgesloten als dieren in een hok. En rijdend hok, of een hok dat rijden zou moeten. De reizigers klampten me aan terwijl ik rustig door de trein liep. "Nu mis ik mijn aansluiting", klonk het uit de verschillende coupés. Ik wist niet wat te zeggen, wat te doen. Mijn collega lijkt op te zijn gegaan in de massa. Niets hoor ik van hem. Een klein meisje begint zachtjes te huilen. Ik krijg bijna zin om met haar mee te huilen, maar ik weet me te beheersen. Zoveel als ik kan, beantwoord ik de vragen die op me afgevuurd worden. Ik voel me machteloos. Een uur gaat voorbij. Het begint warmer in de trein te worden. Niet alleen de loc, maar ook de klimaatbeheersing lijkt de geest te hebben gegeven. De verlichting begint te knipperen. Snel ren ik naar de schakelaar en doe de verlichting weer aan. Ik draai me om en wil terug lopen naar de deur waar ik bij stond. Dan zie ik dat er bij het volgende rijtuig ook geen verlichting meer brand. Met mijn zaklamp loop ik tussen de mensen door naar de schakelaar. Mensen houden me tegen en beginnen tegen me te praten, ze verheffen hun stem. "Meneer, dit kán toch niet ?" vragen ze me. Ik schud mijn hoofd en zeg dat het me spijt. Ze laten me gaan en ik loop door. Na een druk op de knop, schiet de verlichting weer aan. Ik besluit verder door de trein te lopen, op zoek naar mijn collega en probeer zoveel mogelijk nog meer vragen van nog meer antwoorden te voorzien. "Ik heb een examen, hoe moet dan nu ?" Ik leen mijn telefoon aan de mensen uit, aan hen die hun vrienden, echtgenoten, vaders, moeders, oppasopa's en buren willen inlichten. "Gaat het nog lang duren ?" vraagt een oudere vrouw me. "Mevrouw, ik weet het eerlijk gezegd ook niet, we doen ons best..." Ik laat mijn schouders hangen en kijk op mijn telefoon om te zien hoe laat het is. Bijna anderhalf uur is voorbij nadat we tot stilstand zijn gekomen. Dan klinkt er weer gekraak door de luidsprekers. "Eh, dames en heren... 't Gaat nog wat langer duren. Er komt een, eh, andere trein uit Roosendaal, die ... doen ze ertegen aan. Dan gaan we weer rijden. Totdat die trein er is, moeten we nog een half uurtje wachten" Einde bericht. Ik ben blij dat we eindelijk wat meer weten. Ik loop iets zelfverzekerder door de trein. "Nog een half uur" roep ik tegen wie het maar horen wil. Ik beantwoord weer vragen en zoek voor de reizigers hun aansluitende treinen op. Als ik daarmee klaar ben, alhoewel er geen eind aan lijkt te komen, kijk ik weer hoe laat het is. Bijna 25 minuten voorbij. Die trein moet er nu toch wel zijn, bedenk ik me. Ik probeer mijn collega te bereiken. Hij vertelt me dat de trein er inderdaad is. Ik veer op. Op net zo hard weer terug te vallen. "het koppelen loopt niet zo lekker..." "Hoe bedoel je: niet zo lekker ?" vraag ik hem, even is het stil aan de andere kan van de lijn. "Nou ja, het lukt niet..." "Met andere woorden..." De reizigers die bij me staan, luisteren mee en kijken me verbaasd aan. Die verbazing slaat al snel om in boosheid. Ze zetten een paar stappen vooruit en kijken me boos aan. Ze beginnen weer allerlei vragen te stellen. Ik kijk hen aan en probeer, weer, antwoord te geven op al hun vragen. Dan gaat mijn telefoon. Ik loop een stukje door en neem de telefoon op. Een stem aan de andere kant begint een heel verhaal over de verstoring. Ik leg de stem uit wat er in de trein aan de hand is. "Maar er zijn bussen besteld, ze zijn onderweg" zegt de stem, "En zijn komen jouw kant op" Ik slaak een zucht van verlichting. Via de portofoon probeer ik mijn collega te informeren. Die reageert haast juichend. Ik hoor de luidsprekers weer kraken. Verschillende reizigers laten een ingehouden juichkreet horen. Ik loop wat meer uitgelaten door de trein heen. De mensen kijken me weer aan, maar ditmaal vrolijk. Het enige wat we nu moeten doen, is wachten...