Aarstleugenaar die ik ben !

"En de trein naar Den Haag dan ?"
Ik draai me om en kijk in de ogen van een geïrriteerde mevrouw. Ze heeft haar handtas op haar schouder hangen en kijkt me kwaad aan.
"Aan de overkant, mevrouw, hij komt over een paar minuten"
"Nou, mooi is dat. Bedankt voor het omroepen hè..."
Het sarcasme druipt van haar stem en valt in kleine druppeltjes op de grond. Ze blijft me aankijken en loopt niet weg.
"U hebt de omroep niet gehoord ?" vraag ik haar vriendelijk.
"Omroep ? Gehoord ? Man, je hebt helemaal niet omgeroepen !"
Ik kijk haar verbaasd aan, maar laat snel een glimlach op mijn gezicht verschijnen.
"Oei, dan heeft hij waarschijnlijk niet goed gewerkt, ik heb namelijk wel omgeroepen, het spijt me als u het niet heeft kunnen horen."
De mevrouw wordt alleen maar bozer, ze stampt zelfs een keer met haar voet ferm op de tegels. Ik verbaas me daar ook een beetje over. Ik had het wel gelezen hoor, mensen die stampvoetend weglopen, maar nog nooit zag ik het in het echt.
"Zo, ga je nu ook nog staan liegen, nu wordt het nóg mooier !" zegt ze, en dan draait ze zich resoluut om. Ik blijf even verbaasd als eerst staan. Dan zie ik dat we weer verder moeten. In mijn ooghoeken zie ik de mevrouw uitvaren tegen een medereiziger. "De leugenaar..." vang ik nog op. Dan draait ze zich weer om en zegt: "Nou reken er maar op dat ik een brief schrijf" Ik knik haar vriendelijk toe en stap terug de trein in. Maar, ze zet haar tas op de grond en balt haar vuisten, alsof ze me aan gaat vallen. Ze verheft haar stem en zegt: "aartsleugenaar dat je bent !" Ik ben even verbaasd en moet dan lachen.

De verpsreking...

Als twee miljoen mensen zich verzamelen op een veld in Washington, dan moet er toch iets boeiends gaande zijn. Met die gedachte in mijn achterhoofd zette ik dinsdag te televisie aan. Ik zapte langs verschillende kanalen. Op de staatstelevisie waren ze wat traag met de ondertiteling. Dat stoorde me zo, dat ik verder zapte. Op Canvas hadden ze ook ruzie met de ondertiteling, dus wederom zapte ik verder. Uiteindelijk bleef ik hangen bij de BBC. Net toen ik inviel, was een groep muzikanten bezig met het spelen van een muziekstuk. Ik verbaasde me over de politiek-correctheid van het gezelschap. Een chinees-amerikaanse man, een afro-amerikaanse man, een blanke vrouw. Ze hadden allemaal een glimlach van oor tot oor op hun gezicht geplakt. Stoïcijns speelden ze door, terwijl het hard waaide. Ik moest wel even lachen toen ik het haar van een van de muzikanten opeens op zag waaien, dat had hij vast liever niet zo gezien.
Maar, het stuk zaten we allemaal geduldig uit. Aan het einde klonk een oorverdovend applaus. Iedereen stond. Toen was het moment aangebroken, daar waar iedereen op had gewacht. De verkozen-president van de Verenigde Staten stond op, zijn vrouw liep met hem mee. In haar hand hield ze de Bijbel stevig vast. De Eed. Onbedoeld hield ik ook even mijn adem in. Ik voelde wel dat dit een belangrijk moment in de geschiedenis was. Het applaus stierf weg, iedereen keek ingespannen naar de man op de trappen bij het Capitool. Hij legde zijn hand op de Bijbel en stak zijn rechterhand in de lucht. De man tegenover hem begon met het voorzeggen van de eed. Twee, drie seconden ging het goed. Maar, ach nee, toen was hij daar: dé verspreking van het jaar... Ik moest even lachen. Zoveel hoop, verandering en 'Yes, we can'... Maar toch maar gewoon een mens.

Als ik het kon, dan deed ik het

Het zou me niets moeten deren. Ik zou mijn schouders moeten ophalen, even diep inademen en weer door gaan. Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat het me niets interesseert. Dat het er niet toe doet. Dat ik er blij mee ben. Dat ik het ze allemaal gun. Dat het me koud laat, alsof het ergens anders is. In een ander universum. Maar, het komt juist weer dichtbij. Net wanneer ik dacht dat het ver van me af stond. Ik wil het wel, maar ik kan het niet. Ik wil graag afstand nemen en diep inademen. Ik wil dat het me koud laat, dat het me niets aangaat. En al die dingen, ze zijn ongelooflijk waar. Waarder dan wat dan ook. Maar, ik wil het wel, maar ik kan het niet.