Als twee miljoen mensen zich verzamelen op een veld in Washington, dan moet er toch iets boeiends gaande zijn. Met die gedachte in mijn achterhoofd zette ik dinsdag te televisie aan. Ik zapte langs verschillende kanalen. Op de staatstelevisie waren ze wat traag met de ondertiteling. Dat stoorde me zo, dat ik verder zapte. Op Canvas hadden ze ook ruzie met de ondertiteling, dus wederom zapte ik verder. Uiteindelijk bleef ik hangen bij de BBC. Net toen ik inviel, was een groep muzikanten bezig met het spelen van een muziekstuk. Ik verbaasde me over de politiek-correctheid van het gezelschap. Een chinees-amerikaanse man, een afro-amerikaanse man, een blanke vrouw. Ze hadden allemaal een glimlach van oor tot oor op hun gezicht geplakt. Stoïcijns speelden ze door, terwijl het hard waaide. Ik moest wel even lachen toen ik het haar van een van de muzikanten opeens op zag waaien, dat had hij vast liever niet zo gezien.
Maar, het stuk zaten we allemaal geduldig uit. Aan het einde klonk een oorverdovend applaus. Iedereen stond. Toen was het moment aangebroken, daar waar iedereen op had gewacht. De verkozen-president van de Verenigde Staten stond op, zijn vrouw liep met hem mee. In haar hand hield ze de Bijbel stevig vast. De Eed. Onbedoeld hield ik ook even mijn adem in. Ik voelde wel dat dit een belangrijk moment in de geschiedenis was. Het applaus stierf weg, iedereen keek ingespannen naar de man op de trappen bij het Capitool. Hij legde zijn hand op de Bijbel en stak zijn rechterhand in de lucht. De man tegenover hem begon met het voorzeggen van de eed. Twee, drie seconden ging het goed. Maar, ach nee, toen was hij daar: dé verspreking van het jaar... Ik moest even lachen. Zoveel hoop, verandering en 'Yes, we can'... Maar toch maar gewoon een mens.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Telling 2
Geen opmerkingen:
Een reactie posten