Aarstleugenaar die ik ben !

"En de trein naar Den Haag dan ?"
Ik draai me om en kijk in de ogen van een geïrriteerde mevrouw. Ze heeft haar handtas op haar schouder hangen en kijkt me kwaad aan.
"Aan de overkant, mevrouw, hij komt over een paar minuten"
"Nou, mooi is dat. Bedankt voor het omroepen hè..."
Het sarcasme druipt van haar stem en valt in kleine druppeltjes op de grond. Ze blijft me aankijken en loopt niet weg.
"U hebt de omroep niet gehoord ?" vraag ik haar vriendelijk.
"Omroep ? Gehoord ? Man, je hebt helemaal niet omgeroepen !"
Ik kijk haar verbaasd aan, maar laat snel een glimlach op mijn gezicht verschijnen.
"Oei, dan heeft hij waarschijnlijk niet goed gewerkt, ik heb namelijk wel omgeroepen, het spijt me als u het niet heeft kunnen horen."
De mevrouw wordt alleen maar bozer, ze stampt zelfs een keer met haar voet ferm op de tegels. Ik verbaas me daar ook een beetje over. Ik had het wel gelezen hoor, mensen die stampvoetend weglopen, maar nog nooit zag ik het in het echt.
"Zo, ga je nu ook nog staan liegen, nu wordt het nóg mooier !" zegt ze, en dan draait ze zich resoluut om. Ik blijf even verbaasd als eerst staan. Dan zie ik dat we weer verder moeten. In mijn ooghoeken zie ik de mevrouw uitvaren tegen een medereiziger. "De leugenaar..." vang ik nog op. Dan draait ze zich weer om en zegt: "Nou reken er maar op dat ik een brief schrijf" Ik knik haar vriendelijk toe en stap terug de trein in. Maar, ze zet haar tas op de grond en balt haar vuisten, alsof ze me aan gaat vallen. Ze verheft haar stem en zegt: "aartsleugenaar dat je bent !" Ik ben even verbaasd en moet dan lachen.