Ze verkrachten hier muziek!

Ik stond in de supermarkt. Een groot dilemma ontspon zich in mijn hoofd. Altijd weer een lastige keuze: pizza pollo of pizza mozzarella. Ernaast lagen de pizza van een twijfelachtig merk. Je kent ze wel, de pizza's met zonder niks. Pizza Margarita, pizza's voor mensen die Sonja Bakker verafgoden. Een regelrechte belediging voor de koningin waar de pizza's naar vernoemd zijn.
Naast mij stond een oudere meneer te mompelen. Ik verstond slecht wat hij zei, maar dacht dat het wel aan mij gericht was. Omdat ik niet onbeleefd wilde zijn, draaide ik me naar hem toe. "Zei u wat, meneer?" De man keek me aan en rolde met zijn ogen. "Volgens mij willen ze ons hier weg hebben." Sprak hij geïrriteerd met een niet mis te verstaan Utrechts accent. Ik glimlachte vriendelijk en mompelde iets neutraals terug. De man bleef me strak aankijken. "Dit kán toch niet?" Sprak hij geërgerd. Om zijn woorden kracht bij te zetten, stak hij zijn vinger in de lucht alsof hij iets wilde aanwijzen. Een beetje verbaasd keek ik omhoog. Het enige dat ik zag was een plafond dat schreeuwde om een verfbeurt. Nu zou ik me daar niet echt over opwinden. Maar deze man had wellicht een schildersbedrijf of OCD. Een diepe zucht was mijn deel. "Nee, die muziek. Dat is toch vreselijk?" zei de man, hij stak een van de afgelikte pizza's in zijn mandje. Ik luisterde ik naar de muziek. Het koste wat moeite om te ontdekken wat het precies was. Een Amsterdamse meneer deed een geslaagde poging een nummer van een bekende artiest te verkrachten. Niet onverdienstelijk. Maar tegelijkertijd afgrijselijk. De man naast mij kon het duidelijk niet langer verdragen. Hoofdschuddend en mompelend schoof hij me voorbij, vermoedelijk om zo snel mogelijk deze muziekhel te verlaten.
In de rij sloot ik aan achter de nog steeds hoofdschuddende man. In de rij sprak hij de caissière aan. "Wat is dit voor vreselijke muziek, belachelijk!" De vrouw rolde eveneens met haar ogen. Het leek me duidelijk, de caissière was het roerend met de man eens. "Hetzelfde doen ze met Adèle. Die verkrachten ze ook. Ik zal de hoofdkwartieren eens bellen." Het woord 'hoofdkwartieren' sprak ze met een indringende blik uit, waarbij in mijn hoofd gelijk het beeld ontstond van een groot gebouw met een helicopterlandingsplaats en gelijk geklede heren en dames die de hele dag met stafkaarten op tafel zaten. Waar ze slappe koffie dronken en elkaar samenzweerderig aankeken. En, het belangrijkst misschien, de muziekkeuze voor de winkels maakten. Hoe de verkrachting van een Britse zangeres daarin paste, was me niet helemaal helder. Maar ach. "Het is een soort Hazes-achtige musical op deze manier" sprak de man, zijn Utrechts accent nog steeds niet verbloemend. Er begon zich een groepje te vormen. Niet alleen de Utrechter en de caissière maar ook andere klanten knikten instemmend. De man was zo heftig in gesprek verwikkeld, dat hij niet merkte mij voor te laten gaan. Stilletjes rondde ik mijn boodschappenavontuur af. Toen ik de winkel verliet, ging de discussie gewoon door. Fluitend liep ik naar mijn fiets en haalde die van het slot. Maar nee, wat floot ik nou... Datzelfde ellendige liedje van de winkel!