Een zonnige dag in juni

‘t Is een zonnige dag. De temperatuur liep vanochtend al tegen de 27 graden aan. Het lijkt net alsof de natuur ons uittest. Alsof ze vraagt: “kunnen jullie dit aan ?” Het groen buiten is uitbundig en rijk aan schakeringen. De ene boom steekt de andere naar de kroon. Het gras is beduidend minder enthousiast. Op bepaalde plaatsen heeft het de strijd opgegeven, geel ligt het uitgeput op de grond. De wind speelt zachtjes met de bomen, ze huppelt tussen de takken door. Probeert de boom te bewegen om nog iets te ondernemen, maar daar is de boom niet toe in staat.

Ik zit buiten te genieten van ’t weer. Op mijn stoel, in de tuin luister ik naar de wind die om me heen danst. Warme zonnestralen voel ik op mijn huid. In de verte hangt een dreigende lucht, klaar om toe te slaan als ze daar de kans toe krijgt. Dan barst ze los, verlicht ze de aarde op een manier zoals alleen zij dat kan. Ze zal ze laten weten wie er de baas is, met donderend geraas baant ze zich een weg over het vlakke Hollandse land. Maar, zover is ’t nog niet. Nu is de warmte nog heer en meester over het land. De mens en het dier voegen zich er naar. Niet dat we een keuze hebben, we leggen ons erbij neer.

Aan de overkant van de straat staart een man moedeloos voor zich uit. Het zweet staat op zijn voorhoofd. Hij heeft een hark in zijn hand. Hij zucht eens diep, en begint dan te harken. Zachtjes, binnensmonds, vloekt hij. Zou hij het weer vervloeken ? Of zou hij de jeugd vervloeken. De vuilnisbak is weer losgehaald. Alweer. En iedere keer, juist op dagen als deze, ruimt hij het weer op. Wat had zijn leven kunnen zijn ? Waar had hij geweest kunnen zijn ? In de warmte van de al hete ochtendzon werkt hij rustig verder. Gedwongen rustig, de zon heeft de teugels strak in handen.

Wat een dag, alleen het begin al. Als dít is, waar we aan gewend zullen moeten raken, hebben we misschien nog wel wat tijd nodig.